ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Δεκέμβριος ’98. Υστερόγραφο

ΟΠΟΥ να ‘ναι το ρολόι θα χτυπήσει 12. Δεν έχουμε καιρό ούτε για εξομολογήσεις.

Είμαστε κιόλας χρεωμένοι για το μέλλον, από τόσες σκληρότητες, που σιγά σιγά
κι ο κίνδυνος έγινε οικείος.

Καθώς αλλάζει ο χρόνος κι απομακρύνεται νιώθω συμπόνια για μας ­ τους αυτόπτες
μάρτυρες της εποχής μας.

Συνέβησαν τόσο πολλά αυτόν τον καιρό.

Οι φωστήρες του κόσμου δικτυώθηκαν. Οι εξυπνάκηδες πλούτισαν.

Τα εκσυγχρονισμένα κοράκια τσιμπολόγησαν απ’ τα κοινοτικά συμφέροντα και οι
συμφεροντολόγοι έκαναν συμμαχίες με τους πρώην εχθρούς τους.

Η εφήμερη δύναμη προβλήθηκε ως μοναδική αξία.

Κηρύχθηκε πόλεμος αμοραλισμού. Το life style αναδείχτηκε σε ποιότητα ζωής.

Ο κήπος με τις αυταπάτες ξεράθηκε ­ έγινε ευρύχωρη πιάτσα για τους κατεργαραίους.

Οργανώθηκαν τηλεοπτικές μεταδόσεις του Στρατού της Σωτηρίας και θεάματα με
καταθέσεις στεφανιών σε μνημεία αδίκως πεσόντων.

Οι οπαδοί τού ανάμεσα απέκτησαν δύναμη και κυνικοί system operators
αναδείχτηκαν σε πρότυπα.

Στην πορνογραφία του Internet προστέθηκαν οι ανάρμοστες επιδόσεις του
Αμερικανού προέδρου.

Η κρίση στον Κόλπο επανήλθε. Το κόλπο είναι να αποβούν ωφέλιμες οι απώλειες.

Όσο βομβαρδιζόταν η Βαγδάτη επικρατούσε ησυχία.

Η σιωπή κάνει το άδικο να φαίνεται μεγάλο.

Το αργό δηλητήριο του κόσμου κυλάει σταθερά, παντού.

Κι όμως! Λίγο πριν χτυπήσει 12, στη μέση της νύχτας έχω την ακλόνητη
βεβαιότητα ότι ο ήλιος θα βγει και πάλι το πρωί.