ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Άη Βασίλη, κάνε με παιδί…

ΜΙΑ ΦΟΡΑ κι έναν καιρό τρελαινόμουν για το Κοριτσάκι με τα σπίρτα και τον
Μολυβένιο στρατιώτη. Δεν είχαν πολλές εικόνες τα βιβλία, ήταν σε μαυρόασπρο το
τύπωμά τους και έβαζα χρώμα με τις ξυλομπογιές ­ τις είχαν σε χάρτινο κουτί,
μικρού μεγέθους.

Μια φορά κι έναν καιρό διάβαζα το Ασχημόπαπο και παρηγοριόμουν, μια μέρα
μπορεί να γινόμουν η Βασίλισσα του Χιονιού ή η χορεύτρια που στριφογύριζε στο
ένα πόδι κλέβοντας την καρδιά του Μολυβένιου στρατιώτη. Μπορεί και να
ακολουθούσα στο ταξίδι της την Τοσοδούλα, μπορεί και να έψαχνα αυτό που
πρόσταζε ο νάνος: «Τρέχα-γύρευε να πας να βρεις το τι κι εγώ δεν ξέρω»!

Το σπίτι είχε μια μαντεμένια σόμπα με πορτάκια σαν βιτρό, κοκ και ανθρακίτη
έκαιγε, το μεγάλο σαλόνι δεν ζεσταινόταν και προτιμούσα την κουζίνα όπου στην
άλλη σόμπα, με τα ξύλα, ψηνόταν ψωμί ή έβραζε μια παραπανίσια κατσαρόλα με
νερό.

Εκεί, σ’ ένα μικρό ξύλινο ντιβάνι, μετρούσα τους βόλους που είχα κερδίσει στο
«τουτ» ή στις δυάρες-τριάρες, κάτω από το λεπτό στρώμα του έκρυβα τον ήρωα
Κραγιαμπού και τις φωτογραφίες ηθοποιών που αγόραζα με τις τσιχλόφουσκες.

Εκεί, στη ζεστασιά με τις μυρουδιές του μαγειριού, μ’ έπαιρνε ο ύπνος και μ’
άρεσε να σκέφτομαι την άλλη μέρα το πρωί πως με πήγε στο κρεβάτι μου η καλή
νεράιδα του Πινόκιο ­ ακόμη μια μέρα που είχα γλιτώσει, χάρη στο μαγικό της
χέρι, το μεγάλωμα της μύτης μου. Λοιπόν για δώρο θέλω ένα παραμύθι.

Σαν τα παλιά. Και μια κουζίνα με ντιβανάκι και σόμπα για ξύλα…