[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

ΤΡΙΤΗ ΠΡΩΙ στην Αθήνα. Ψιλόβροχο, κυκλοφοριακό και φυσικά άγχος. Άγχος όπως
κάθε μέρα, αλλά και άγχος να προλάβεις την Πανεπιστημίου ανοικτή πριν αρχίσει
η συγκέντρωση. Ποια συγκέντρωση, για ποιο σκοπό, έχεις χάσει πια τον
λογαριασμό. Το ραδιόφωνο λέει ότι οι εργαζόμενοι στο αεροδρόμιο απεργούν και
πάλι ­ φυσικά την περίοδο των γιορτών. Νιώθεις ανακούφιση που δεν θα το
κουνήσεις απ’ το σπίτι σου. Μία άκρως αντιδραστική σκέψη καρφώνεται στο κεφάλι
σου: η μισή Ελλάδα προσπαθεί να πάει στη δουλειά της παρά τις προσπάθειες της
άλλης μισής να την εμποδίσει.

Η επόμενη είδηση είναι για τους γιατρούς. Στο νοσοκομείο τάδε γίνονται δεκτά
μόνο επείγοντα περιστατικά, γιατί οι γιατροί ζητούν να τους καταβληθούν τα
δεδουλευμένα. Αναρωτιέσαι τι σόι κοινωνία είναι αυτή που οι γιατροί απεργούν
για ψύλλου πήδημα. Άλλη αντιδραστική σκέψη: απεργούν φυσικά μόνο οι γιατροί
στα δημόσια νοσοκομεία. Που σιγά σιγά όσοι μπορούν τα εγκαταλείπουν για τα
ξενοδοχεία πολυτελείας των ιδιωτικών κλινικών. Πώς αλλιώς θα μπορούσαμε να
ανεχθούμε τέτοιες κινητοποιήσεις; Η κίνηση όσο περνάει η ώρα χειροτερεύει.
Αναρωτιέσαι αν έπεσες σε κανένα ξαφνικό μπλοκάρισμα δρόμων ­ οι καταληψίες της
γειτονιάς σάς εύχονται χρόνια πολλά. Νιώθεις πάλι ανακούφιση που είναι πρωί ­
το πολύ πολύ πας καθυστερημένος στη δουλειά σου.

Το μεσημέρι που πρέπει να πάρεις το παιδί από το σχολείο τα πράγματα αλλάζουν
­ τι θα κάνεις, θα το αφήσεις αμανάτι επειδή το Σύνταγμα ήταν πάλι κλειστό;
Πάντοτε φυσικά ξεκινάς μία ώρα νωρίτερα διά παν ενδεχόμενο. Είναι δυνατόν να
έχει χειροτερεύσει κι άλλο το κυκλοφοριακό; Αναρωτιέσαι αν ο πονοκέφαλος είναι
από το άγχος ή από τις ώρες που περνάς μέσα στο καυσαέριο. Στο ραδιόφωνο ο
Πρωθυπουργός ανακοινώνει πρωτοβουλίες για τα «καθημερινά προβλήματα» και την
ποιότητα ζωής. Αν όσα σου ‘ρχεται να σούρεις στην κυβέρνηση τα πιστεύουν και
οι διπλανοί σου ΙΧήδες, τότε οι εκλογές του 2000 έχουν χαθεί από τώρα. Σήμερα
πάντως είσαι τυχερός, προλαβαίνεις να περάσεις την Πανεπιστημίου λίγο πριν
κλείσει. Στο πεζοδρόμιο ένας νεαρός με μπουφάν και μακριά μαλλιά έχει ήδη
πάρει θέση δίπλα σ’ ένα πανό. Τι παράξενο ­ σαν να σου θυμίζει τον εαυτό σου
πριν από είκοσι χρόνια.