ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ Γροθιές στο ψυγείο

Οι δημοσιογράφοι τους βοήθησαν να αναδείξουν τα αιτήματά τους. Τους
χρησιμοποίησαν όμως κιόλας. Πολλές φορές τους παγίδεψαν. Οι άνεργοι της
Γαλλίας, πλέον, προσέχουν.

«Να μας βλέπουν παντού!». Άνεργες γυναίκες με άδεια καρότσια του σούπερ-μάρκετ διαδηλώνουν στο Παρίσι

ΚΙΝΗΜΑ των ανέργων, φάση δεύτερη. Χριστούγεννα, όπως και πέρυσι. Είναι μια
καλή περίοδος τα Χριστούγεννα, η ευαισθησία της κοινής γνώμης είναι αυξημένη,
η φτώχεια και η ανεργία ενοχλούν περισσότερο όταν τρως γαλοπούλα. Τα αιτήματα;
Τα ίδια! Η κατάσταση είναι λίγο χειρότερη από πέρυσι, λέει ο Κριστόφ Αγκιτόν
από την οργάνωση «Κοινή δράση κατά της ανεργίας» (AC!). Οι άνεργοι ζητούν
έτσι, μεταξύ άλλων, αύξηση των επιδομάτων και διεύρυνσή τους ώστε να
δικαιούνται να τα παίρνουν και οι κάτω των 25 ετών. Και ο βασικός στόχος; «Να
γίνουν οι άνεργοι ορατοί. Να τους βλέπουν όλοι και παντού».

Για την εκπλήρωση αυτού του στόχου, ο ρόλος των εφημερίδων και της τηλεόρασης
είναι προφανώς θεμελιώδης. Οι άνεργοι το αναγνωρίζουν: χάρις στα μέσα
ενημέρωσης απέκτησαν νομιμότητα και έναν πραγματικό «πολιτικό χώρο». Την ίδια
στιγμή, όμως, δεν μπορούν να αγνοήσουν ότι τα μέσα ανήκουν σε ισχυρούς
οικονομικούς ομίλους που πιθανότατα δεν τους συμφέρει η συνέχιση του αγώνα των
ανέργων για μεγάλο χρονικό διάστημα, αφού κάτι τέτοιο θα αποδιοργάνωνε την
οικονομική ζωή του τόπου και θα παρέσυρε σε ανάλογες διεκδικήσεις και τους
μισθωτούς. Υπάρχει άλλωστε και ο κίνδυνος της θεσμοποίησης του κινήματος ­ να
γίνουν οι άνεργοι κάτι σαν χριστουγεννιάτικο δέντρο.

Προς αποφυγή των παγίδων, οι οργανώσεις που εκπροσωπούν τους γάλλους ανέργους
συνέταξαν ένα είδος κώδικα συμπεριφοράς απέναντι στον Τύπο. Παράδειγμα: «Να
ελέγχετε τα λόγια σας. Σε περίπτωση ατομικής συνέντευξης, να ζητάτε να σας
δείχνουν το κείμενο πριν δημοσιευτεί». Ή: «Να θέτετε με σαφήνεια τις
προτεραιότητές σας. Μη διστάζετε να παρακάμπτετε μια ερώτηση και να δίνετε
έμφαση στο μήνυμα που θέλετε να περάσετε».

Μερικοί προχωρούν ακόμη περισσότερο. Έκπληκτος, ο δημοσιογράφος της
«Λιμπερασιόν» που επισκέφθηκε μια τοπική ένωση της AC! πληροφορήθηκε ότι μια
συνέντευξη μ’ έναν άνεργο κοστίζει τουλάχιστον 500 φράγκα (25.000 δρχ)!
«Θέλετε τη μαρτυρία ενός ανέργου; Κανένα πρόβλημα, αλλά πρέπει να πληρώσετε.
Πουλώντας πληροφορίες, κερδίζετε χρήματα. Με τα χρήματα αυτά πληρώνονται οι
μισθοί και τα πούρα των αρχισυντακτών σας. Έχουμε κι εμείς όμως ανάγκη από
χρήματα. Βαρεθήκαμε να δίνουμε συνεντεύξεις χωρίς να παίρνουμε τίποτα σε
αντάλλαγμα. Θέλουμε κι εμείς το κομμάτι μας από την τούρτα της πληροφόρησης.
Όλοι εσείς, η Φιγκαρό, η Λιμπέ, η τηλεόραση, είστε ίδιοι. Και σε τελευταία
ανάλυση, δεν έχουμε ανάγκη από τα μέσα. Ούτε οι αναγνώστες δίνουν δεκάρα για
τη μαρτυρία ενός ανέργου. Όλοι γιάπηδες είναι».

Η έκρηξη ενός απελπισμένου ανέργου είναι πάντοτε θεμιτή. Όπως και η απαίτηση
ενός άλλου, εξίσου μαχητικού: «Φτάνουν πια οι εικόνες των βίαιων καταλήψεων
και των συγκρούσεων με τις δυνάμεις της τάξης: καιρός να δείξετε κι έναν
άνεργο την ώρα που δίνει γροθιές στο αδειανό του ψυγείο…».