ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Με συγχωρείτε!

ΜΠΑΙΝΩ σ’ ένα κατάστημα. Η καλημέρα μου μένει αναπάντητη. Η κυρία που
βρίσκεται εκεί για να με εξυπηρετήσει απλώς με κοιτάει και ξαναγυρίζει στην
κουβέντα της. Μου περνάει προς στιγμήν η ιδέα να την ξεβολέψω ζητώντας να μου
δείξει όλα τα κουταλοπίρουνα και κατσαρολικά που πουλάει, αλλά φεύγω
αποφασίζοντας ότι δεν αξίζει τον κόπο.

Πηγαίνω σε ένα νοσοκομείο να δω έναν γιατρό. Αισθάνομαι χαζή που ζητάω
πληροφορίες καλημερίζοντας, που λέω «σας παρακαλώ», που μιλάω ευγενικά. Γιατί
απευθύνομαι σε πρόσωπα που δεν ξέρουν να χαμογελούν, που χρησιμοποιούν ένα
λεξιλόγιο περιορισμένο στα απαραίτητα: «Τρίτος» (όροφος, εννοούσε) και μου
έκλεισε το τζαμάκι των πληροφοριών ο ένας, «τι τον θες» (τον γιατρό) απαίτησε
να μάθει ο άλλος. Πήγε χαμένο και το ευχαριστώ που είπα.

Οδηγώ και προσπαθώ να αγνοήσω τα μποτιλιαρίσματα χαζεύοντας γύρω μου. Σχεδόν
παντού η ίδια εικόνα. Οδηγοί συνοφρυωμένοι, που το βλέπεις στα μάτια τους,
στον τρόπο που πατάνε την κόρνα, ότι είναι έτοιμοι ν’ αρπαχτούν. Οι πεζοί, που
περπατούν κοιτώντας κάτω, σκοντάφτουν σε άλλους και ούτε που τους περνάει από
το μυαλό να ζητήσουν συγγνώμη.

«Και τι καλό συμβαίνει για να κυκλοφορείς σαν την καλή χαρά;», μου ‘λεγε ένας
φίλος που του περιέγραφα αυτές τις εικόνες. Μπορεί και να ‘χει δίκιο. Αλλά
φοβάμαι ότι κάπως έτσι, μέσα σε δουλειές και χώρους που

βαριόμαστε, αφήνουμε τη ζωή να περνάει χωρίς να μυριστούμε κάτι από τη χαρά της.