Ενοικιαστές δολοφόνων

Φεβρουάριος 1997. Ο Αλεξάντερ Σολόνικ, ο πλέον καταζητούμενος επαγγελματίας
δολοφόνος στην Ευρώπη, εντοπίζεται στη χώρα μας. Είναι όμως νεκρός, όπως και η
φίλη του, πρώην «Miss Russia».

Υπόθεση Σαλόνικ. Αριστερά ο Ρώσος αρχιμαφιόζος Αλεξάντερ Σαλόνικ, ο γνωστός εκτελεστής συμβολαίων θανάτου βρέθηκε νεκρός στην Ελλάδα. Δεξιά η φίλη του πρώην «Μις Ρωσία», η οποία είχε την ίδια τύχη

Ο «ΦΑΚΕΛΟΣ Σολόνικ», που άνοιξε στην Ασφάλεια, δεν θα γεμίσει ποτέ με
στοιχεία. Τα «συμβόλαια θανάτου», όπως είναι γνωστό, δεν υπογράφονται με μελάνι.

Η μυστηριώδης υπόθεση του Ρώσου αρχιμαφιόζου, ο οποίος κατάφερε να αποδράσει
από τις φυλακές υψίστης ασφαλείας της Μόσχας πριν έρθει στην Ελλάδα, δεν
εξιχνιάστηκε ποτέ. Μόνο η εξοχική του βίλα στο Λαγονήσι βρέθηκε, μαζί με την
πλούσια συλλογή των υπερσύγχρονων όπλων που διατηρούσε.

Από την πρώτη στιγμή, το ερώτημα που είχε απασχολήσει τους αξιωματικούς της
Ελληνικής Αστυνομίας (ΕΛ.ΑΣ.) ήταν ο αριθμητικός… προσδιορισμός των
«συμβολαίων» που εκτέλεσε στη χώρα μας ο ακριβοπληρωμένος δολοφόνος. Οι
υποψίες τους δεν ήταν αόριστες. Η ψεύτικη ταυτότητα που χρησιμοποιούσε στην
Ελλάδα ο Ρώσος αρχιμαφιόζος δεν έγραφε Σολόνικ, αλλά Βλαδίμηρος Κεσσόβ. Ποια η
αξία του ευρήματος; Το ίδιο επίθετο είχαν στις ταυτότητές τους και τα μέλη της
ρωσικής μαφίας, που το 1995 είχαν προκαλέσει μακελειό έξω από νυχτερινό κέντρο
στο Μενίδι.

Είκοσι δύο μήνες μετά, οι έρευνες παραμένουν στο ίδιο σημείο, αυτό της
εκκίνησης. Για μία ακόμη φορά τα στελέχη της Ασφάλειας, που ασχολούνται με την
αντιμετώπιση του οργανωμένου εγκλήματος, θα σηκώσουν τα χέρια τους ψηλά και θα
μιλήσουν για «ξεκαθάρισμα λογαριασμών». Όποιος θελήσει να μάθει ποιοι…
λογαριάστηκαν, θα μείνει με το ερώτημα.

«Αν και πέρασαν 10 χρόνια από τη στιγμή που το οργανωμένο έγκλημα χτύπησε την
πόρτα μας, δεν καταφέραμε να γίνουμε… σοφότεροι», λέει στα «ΝΕΑ» υψηλόβαθμο
στέλεχο της ΕΛ.ΑΣ.

Κι όμως, λαβές για σχόλια έχει δώσει το οργανωμένο έγκλημα και στην Ελλάδα.
Και μάλιστα πολλές. Τα τελευταία χρόνια η χώρα μας θυμίζει θέατρο πολέμου, στο
οποίο πρωταγωνιστούν ντόπιοι και ξένοι θίασοι του εγκλήματος, εταιρείες
δολοφόνων, με επαγγελματίες εκτελεστές «συμβολαίων θανάτου».

«Η Ελλάδα έχει μπει για τα καλά στο παιχνίδι του οργανωμένου εγκλήματος», λέει
στα «ΝΕΑ» η κυρία Μαίρη Μπόση, πρώην σύμβουλος του υπουργείου Δημοσίας Τάξεως,
ειδική σε θέματα τρομοκρατίας και οργανωμένου εγκλήματος. «Το ελληνικό έγκλημα
είτε “επιμορφώθηκε” με συνοπτικές διαδικασίες είτε παρέλαβε έτοιμο “know how”.

Σε κάθε σημείο της ελληνικής επικράτειας πλέον εκτελούνται «συμβόλαια
θανάτου». Κάθε φορά που το παιχνίδι για τον έλεγχο του βρώμικου χρήματος
εκτροχιάζεται, επιστρατεύονται οι μισθοφόροι του εγκλήματος, οι οποίοι
αναλαμβάνουν τον ρόλο του πληρωμένου διαιτητή που δεν σφυρίζει, αλλά πυροβολεί.

Απαγωγές, εθελούσιες εξαφανίσεις προσώπων, εμπρησμοί καταστημάτων και
επιχειρήσεων, παγιδεύσεις με εκρηκτικά τελευταίας τεχνολογίας, ανεξήγητες
δολοφονίες, εκρήξεις με τηλεχειρισμό. «Τα “συμβόλαια θανάτου” που εκτελούνται
στη χώρα μας, είναι αναρίθμητα», θα πει η κυρία Μπόση.

Έτος-σταθμός των αλλαγών που έχουν συντελεστεί στον χώρο του εγκλήματος,
σύμφωνα με τον Γιώργο Παπακωνσταντή, διοικητή του 1ου Εκπαιδευτικού Τμήματος
της Σχολής Αστυφυλάκων Ρεθύμνου και υποψήφιο διδάκτορα Κοινωνιολογίας στο
Πάντειο Πανεπιστήμιο, είναι το 1989. «Οι κοινωνικές αλλαγές που συντελέστηκαν
τη χρονιά αυτή στην Ανατολική Ευρώπη ευνόησαν την οργάνωση νέων ομάδων
εγκλήματος, που επεκτάθηκαν στη Βόρεια Ευρώπη και στα Βαλκάνια».

Παρότι, όπως υπογραμμίζει ο κ. Παπακωνσταντής, «μέχρι το 1996 στην Ελλάδα
θεωρούσαμε ότι δεν υπάρχει οργανωμένο έγκλημα, όλα αυτά τα χρόνια βρίσκονταν
σε εξέλιξη η εμφάνιση του οργανωμένου εγκλήματος και η δράση των εκτελεστών
υψηλών προδιαγραφών».

Υψηλόβαθμα στελέχη του στρατού και των μυστικών υπηρεσιών από τις Δημοκρατίες
τής πάλαι ποτέ κραταιάς Σοβιετικής Ένωσης, με πλούσιες οργανωτικές και
επιχειρησιακές γνώσεις σε θέματα ασφάλειας, βρέθηκαν μετανάστες στις χώρες της
Βόρειας και της Κεντρικής Ευρώπης. Η ανεργία, ωστόσο, δεν τους άγγιξε. «Μεμιάς
έγιναν περιζήτητοι για τις ομάδες του οργανωμένου εγκλήματος. Στο πρόσωπό τους
είδαν το νέο αίμα, το πιο φθηνό και πιο αποτελεσματικό. Ο υψηλός
επαγγελματισμός τους πολύ γρήγορα θα προκαλούσε δέος ακόμη και στους έμπειρους
πράκτορες της CIA», υπογραμμίζει η κυρία Μπόση.

Όσοι δεν στρατολογήθηκαν από τις πολυεθνικές του εγκλήματος, προχώρησαν στη
σύσταση δικών τους ομάδων. Αυτό συνέβη στην Αλβανία και τη Βουλγαρία.
Χαρακτηριστική περίπτωση αποτελεί η μαφία των «πρώην πυγμάχων» στη Βουλγαρία,
που εκτός από τον έλεγχο της νυχτερινής διασκέδασης, καθοριστικό ρόλο παίζει
και στον συντονισμό των ξένων επενδύσεων.

«Η δράση αυτών των ομάδων», τονίζει ο κ. Παπακωνσταντής, «δεν ήταν δυνατόν να
μείνει στα στενά όρια των χωρών τους. Το άνοιγμα των συνόρων, με την ελεύθερη
κίνηση κεφαλαίων και προσώπων, τους έφερε και στη χώρα μας για την παροχή των
γνωστών τους υπηρεσιών».

Τα πολυάριθμα κρούσματα δολοφονικών επιθέσεων που έχουν ως στόχο γουνέμπορους
και επιχειρηματίες της Βόρειας Ελλάδας εντάσσονται σ’ αυτή την κατηγορία,
επισημαίνει στέλεχος της ΕΛ.ΑΣ.

«Οι επισκέψεις αυτών των ομάδων, κυρίως αν δει κανείς στη Θεσσαλονίκη, είναι
πολύ συχνές», αναφέρει γνωστός ντετέκτιβ. «Από τη στιγμή που οι οικονομικές
και οι επιχειρηματικές διαφορές επιλύονται πλέον με… άμεσες πρακτικές, η
παρουσία τους είναι απαραίτητη. Έναντι αδρής αμοιβής δουλεύουν τα “συμβόλαια
θανάτου”, για να επιβάλουν τις απόψεις των εντολέων τους με συνοπτικές διαδικασίες».

«ΠΡΟΣΦΑΤΑ με επισκέφθηκαν δύο ξένοι επιχειρηματίες και μου ζήτησαν να βρω έναν
Ελληνοαμερικανό επιχειρηματία, λέγοντάς μου ότι ήθελαν να συνεργαστούν μαζί
του. Μέσα σε 10 ημέρες είχα τελειώσει τη δουλειά μου. Τους έδωσα όλες τις
πληροφορίες που είχαν ζητήσει και με πλήρωσαν πολύ καλά. Ύστερα από τέσσερις
ημέρες έμαθα ότι το πρόσωπο αυτό βρέθηκε νεκρό!». Η μαρτυρία ανήκει σε γνωστό
ντετέκτιβ της Αθήνας. Με αρκετές δεκαετίες στον χώρο της… παρακολούθησης,
βλέπει ότι το παραδοσιακό αντικείμενο της δουλειάς του έχει αλλάξει ριζικά.
Από τις υποθέσεις συζυγικών απιστιών, που ανέκαθεν αποτελούσαν το βασικό
αντικείμενο της δουλειάς του, γρήγορα βρέθηκε στον χώρο των επιχειρηματικών
διενέξεων. Μόνο που και αυτό τείνει να εμπλουτισθεί επικίνδυνα. Αν μέχρι
πρότινος τα αιτήματα και οι κλήσεις αυτού του τύπου είχαν «αμυντικό
χαρακτήρα», να διαπιστωθεί, για παράδειγμα, το επίπεδο λειτουργίας
«νευραλγικών υπηρεσιών» ή το επίπεδο αφοσίωσης «ευαίσθητων προσώπων», τα
τελευταία χρόνια προστέθηκαν και άλλα αιτήματα. «Τα ύποπτα», όπως λένε οι
άνθρωποι του χώρου. Είναι οι περιπτώσεις που οι ντετέκτιβ γίνονται λαγωνικά
«υποψηφίων νεκρών». «Πολλές φορές δεν το γνωρίζουμε, τονίζουν στα “ΝΕΑ”
επαγγελματίες του χώρου. Αν και καταλαβαίνουμε ότι κάτι βρωμάει, δεν μπορούμε
να ξέρουμε την κατάληξη αυτών των υποθέσεων. Εμείς το μόνο που κάνουμε είναι
να εντοπίσουμε τους ανθρώπους που μας ζητούν. Πού διαμένουν, πού εργάζονται,
πού διασκεδάζουν κ.λπ. Η δουλειά μας σταματάει μόλις τους δώσουμε τις
πληροφορίες αυτές».

Η συνέχεια, ωστόσο, είναι που κρύβει εκπλήξεις. Αυτό συνέβη με τον
Ελληνοαμερικανό επιχειρηματία. «Όταν παίζεις με δις, και τους ρίχνεις στη
μοιρασιά, τότε θα σε φάνε. Δεν είναι η πιο ενδεδειγμένη λύση. Είναι η μοναδική μέθοδος».

ΣΥΜΒΟΛΑΙΑ ΘΑΝΑΤΟΥ. Το κόστος τους αρχίζει από αρκετές δεκάδες εκατομμύρια και
μπορεί να φτάσει σε αρκετές εκατοντάδες. «Το ύψος τους προσδιορίζεται από την
αξία του προσώπου. Αν η διαμάχη αφορά τον έλεγχο μιας αγοράς δισεκατομμυρίων,
ανάλογη θα είναι και η αμοιβή. Αν πρόκειται για διαφορά εκατομμυρίων, η αμοιβή
θα είναι μικρότερη». Ο τιμοκατάλογος των «συμβολαίων θανάτου» στην Ελλάδα, τα
πρώτα χρόνια της δεκαετίας του ’90, θύμιζε τα εργατικά ημερομίσθια. Μόλις
έκαναν την εμφάνισή τους στη χώρα μας οι νεοσύστατες εταιρείες του εγκλήματος
των χωρών της πρώην Σοβιετικής Ένωσης, οι ντόπιες ομάδες είδαν τις τιμές να
πέφτουν. Τα 10 εκατομμύρια για βαριά σωματική βλάβη μειώθηκαν κατά 40%, ενώ οι
δολοφονίες από 20 και 30 εκατομμύρια έπεσαν στα 15 και 20 εκατομμύρια. Γρήγορα
όμως τα πράγματα ισορρόπησαν. «Σήμερα πλέον αυτό που μετράει είναι ο υψηλός
επαγγελματισμός. Αυτοί που παρέχουν τη μεγαλύτερη ασφάλεια, αυτοί παίρνουν τις
μεγάλες δουλειές. Ο καθένας μπορεί να σκοτώσει. Δεν μπορεί όμως ο καθένας να
το κάνει χωρίς να αφήσει ίχνη». Σε ένα τέτοιο επίπεδο γίνεται η κλήτευση των
επαγγελματιών του είδους. Η υψηλή τους αμοιβή, η οποία ανέρχεται σε δεκάδες
εκατομμύρια δραχμές, σχετίζεται με το υψηλό επίπεδο της δουλειάς τους.

«ΟΙ ΟΡΓΑΝΩΜΕΝΕΣ εταιρείες δολοφόνων δουλεύουν έχοντας για βιτρίνα πολυκοίκιλες
δραστηριότητες. Μπορεί να είναι εταιρείες παροχής μέτρων ασφαλείας, μπορεί να
είναι εμπορικές επιχειρήσεις. Οτιδήποτε μπορεί να φαντασθεί κανείς».

Οι αναφορές της κ. Μπόση αφορούν τις εταιρείες δολοφόνων που βρίσκονται στην
Α’ Εθνική του οργανωμένου εγκλήματος. Η έδρα τους μπορεί να βρίσκεται στο
Λονδίνο, τη Γενεύη, τις Βρυξέλλες και άλλες κοσμικές πόλεις της Βόρειας
Ευρώπης. Λειτουργούν με υψηλές προδιαγραφές και τα στελέχη τους, συνταξιούχοι
πράκτορες των καλύτερων μυστικών υπηρεσιών, είναι η αφρόκρεμα του χώρου. Η
εμφάνισή τους θυμίζει στελέχη πολυεθνικών επιχειρήσεων. Ταξιδεύουν πολύ συχνά
σε όλο τον κόσμο. Διαμένουν στα ακριβότερα ξενοδοχεία και συνήθως τους βρίσκει
κανείς προσκεκλημένους σε επιχειρηματικά συνέδρια. «Αν και δεν υπάρχει
ιδιαίτερος φόβος να αποκαλυφθούν, ένα καλό άλλοθι πάντοτε χρειάζεται». Σε κάθε
περίπτωση γι’ αυτό φροντίζει η εταιρεία. Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση
μικρής τράπεζας του εξωτερικού, στην οποία κάποιοι από τους πελάτες δεν ζητούν
τη σύναψη δανείων αλλά την παροχή άλλων υπηρεσιών. Σε μια από αυτές κατέφυγε
ένας ντετέκτιβ των Αθηνών, μόλις πληροφορήθηκε ότι στις λίστες των υποψηφίων
θυμάτων τους είχε μπει ένας παιδικός του φίλος από τη Θεσσαλονίκη. «Στα
πλαίσια της δουλειάς μου είχα συνεργαστεί μαζί τους αρκετές φορές. Η καλή
συνεργασία μας με βοήθησε να τους ζητήσω να ακυρωθεί αυτό το συμβόλαιο.
Συμφώνησαν λέγοντάς μου ότι είναι δώρο άδωρο. “Αν δεν το κάνουμε εμείς θα το
κάνει κάποιος άλλος”»!