Το πάθος σε κάνει καλύτερο

* Έφυγα απογοητευμένος από τη Λίβερπουλ. Ήθελα δύο χρόνια για να πάρω σύνταξη
και δεν μου ανανέωσαν το συμβόλαιο

Ο Ρόνι Γουίλαν δεν φοβάται να ψαρέψει στα… βαθιά

ΗΤΑΝ 25 Σεπτεμβρίου του 1961 όταν στο Δουβλίνο γεννήθηκε ένας νεαρός που
έμελλε να συνδέσει το όνομά του με τη μεγαλύτερη ίσως ομάδα που πέρασε ποτέ
από τα βρετανικά γήπεδα. Δεκαοκτώ χρόνια μετά η μοίρα τον έφερε στο μεγάλο
λιμάνι του Λίβερπουλ, όπου υπέγραψε το πρώτο του επαγγελματικό συμβόλαιο. Ο
Ρόνι Γουίλαν, με τη βοήθεια του φίλου και συνεργάτη του, Γιάννη Πετρίδη,
άρχισε να εξιστορεί τη ζωή του.

Μια ζωή σαν μυθιστόρημα. Μόλις σε ηλικία πέντε ετών άρχισε ο μικροκαμωμένος
Ρόνι να ασχολείται με το ποδόσφαιρο. Μέλος επταμελούς οικογένειας είναι ο
Ρόνι. Τρία κορίτσια, δύο αγόρια και οι γονείς. Γιος του Ρόναλντ Γουίλαν, ενός
ανθρώπου που δούλευε στη μεταλλουργία, αλλά ταυτόχρονα ήταν και διεθνής με την
ομάδα του Έιρε.

ΣΤΟ ΔΟΥΒΛΙΝΟ

Από πέντε ετών άρχισε να ασχολείται με το ποδόσφαιρο: «Μέναμε σε ένα προάστιο
του Δουβλίνου, δεν είμαστε πλούσιοι, αλλά είμαστε ευτυχισμένη οικογένεια με
αυτά που είχαμε. Πήγα δημοτικό στο Φίνγκλιστ και εκεί γράφτηκα στη Χομ Φαρμ.
Είχε τμήματα για μικρά παιδιά. Μεγάλο πράγμα η υποδομή. Άρχισα να διακρίνομαι
γρήγορα και αντί να παίζω με παιδιά της ηλικίας μου ο προπονητής μου με έβαζε
να παίζω με παιδιά 9 ετών. Θυμάμαι, ήμουν πολύ αδύνατος τότε. Η μητέρα μου
έλεγε ότι δεν προλάβαινα να φάω γιατί βιαζόμουν να βγω έξω να παίξω
ποδόσφαιρο. Τώρα άρχισα να παχαίνω…»

Τα παιδικά χρόνια περνούν και ο Ρόνι θέλει να ασχοληθεί επαγγελματικά με το
ποδόσφαιρο: «Ο πατέρας μου δεν με πίεσε γι’ αυτό. Μου έκανε να το αγαπήσω, ενώ
ταυτόχρονα μου έμαθε τα πρώτα μυστικά. Ο αδελφός μου, ο Πολ, δεν το αγάπησε
τόσο πολύ. Αν δεν αγαπάς κάτι με πάθος δεν μπορείς να γίνεις πολύ καλός».

Ο ΜΠΟΜΠ ΠΕΪΣΛΙ

Ένα από τα πράγματα που κανείς δεν γνωρίζει, είναι ότι σε ηλικία 15 ετών
μπορούσε να πάει στη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ: «Είχε τμήματα από 15-18 ετών που
μάθαιναν τα μυστικά του επαγγελματικού ποδοσφαίρου στα παιδιά, αλλά ο πατέρας
μου είπε να τελειώσω το σχολείο και μετά να ασχοληθώ επαγγελματικά. Τελείωσα
λοιπόν και όταν ήμουν 16-17 δεν με ήθελε κανείς. Πάλι ο πατέρας, με
συμβούλεψε: «Όταν θα τελειώσεις θα σε θέλουν, κάνε υπομονή. Και τελείωσα. Η
Μάντσεστερ δεν επέστρεψε ποτέ να με ζητήσει. Με ήθελαν όμως η Σέλτικ, η
Άντερλεχτ, η Κόμπερλι και η Λίβερπουλ. Πήγα δύο μήνες και προπονήθηκα με τη
Λίβερπουλ, πριν υπογράψω συμβόλαιο. Όλοι εκεί, στη Λίβερπουλ, προπονούνται
μαζί. Η πρώτη ομάδα, οι αναπληρωματικοί και οι μικρότεροι σε ηλικία. Έφυγα για
το Δουβλίνο να φέρω τα πράγματά μου. Όταν γύρισα με περίμενε στο αεροδρόμιο ο
Μπόμπ Πέισλι. Οι γονείς μου και ο αδελφός μου κοιτάζονταν και δεν πίστευαν. Ο
Πέισλι, στο αεροδρόμιο, να περιμένει τον Ρόνι. Κι όμως ήταν εκεί. Ο μάνατζερ
της Λίβερπουλ! Περίμενε και με πήγε στο ξενοδοχείο. Υπέγραψα συμβόλαιο στις
25/9/1979 την ημέρα των γενεθλίων μου και από την επόμενη ημέρα άρχισα προπόνηση».

ΑΓΑΠΗΜΕΝΗ ΛΙΒΕΡΠΟΥΛ

Το ποδόσφαιρο δεν είναι «λυχνάρι του Αλαντίν», χρειάζεται δουλειά και ο Γουίλαν το γνωρίζει πολύ καλά

Έτσι ξεκίνησε η μεγάλη αγάπη για τη Λίβερπουλ. Μία αγάπη που διαρκεί ακόμα
μέχρι σήμερα και δεν έχει σταματήσει ποτέ: «Άρχισα να παίζω στην τρίτη ομάδα.
Την εφηβική. Παρ’ ότι είχα υπογράψει επαγγελματικό συμβόλαιο, έπαιζα με τους
μικρούς. Σε έξι μήνες ανέβηκα από την εφηβική στη δεύτερη ομάδα. Έτσι γίνεται
εκεί. Κάνεις βήματα. Έπαιζα σε πολλές θέσεις τότε, αλλά έπαιζα άσχημα. Με είχε
επηρεάσει το κλίμα και μου έλειπαν οι δικοί μου. Ήθελα να φύγω, να γυρίσω
πίσω. Τότε πάλι με συμβούλεψε ο πατέρας μου. Κάθησε μέχρι το τέλος της
περιόδου και αν δεν τα καταφέρεις φύγε. Γύρνα σπίτι. Με είχαν βάλει να μένω με
μία οικογένεια, ένα ζευγάρι και πλήρωνα από την τσέπη μου. Τα χρήματα που
έπαιρνα ήταν καλά. Όμως, τι να τα κάνω. Έκανα προπόνηση και μετά τι; Πήγαινα
μαζί με τον Κέβιν Σίντι και παρακολουθούσα τις ιπποδρομίες, όπως κάνουν οι
περισσότεροι στην Αγγλία. Μου αρέσουν πολύ τα άλογα και τα σκυλιά και αρκετές
φορές πήγαινα στις ιπποδρομίες. Η απόδοσή μου δεν ήταν καλή και με γύρισαν
πίσω, πάλι με τους μικρούς».

ΤΟ ΝΤΕΜΠΟΥΤΟ

Η αγάπη του για το ποδόσφαιρο και η θέλησή του νίκησε και ο Ρόνι Γουίλαν
έφτασε εκεί που ήθελε: «Μία χρονιά, το 1981, έπαιξα ένα ματς τα Χριστούγεννα,
εναντίον της Στόουκ Σίτι, και σημείωσα γκολ. Αυτό ήταν το ντεμπούτο μου. Στους
άλλους αγώνες μέχρι το τέλος εκείνης της χρονιάς δεν έπαιξα άλλο. Η ώρα η δική
μου ήρθε την επόμενη περίοδο. Τη χρονιά 1982-83. Ήμασταν στη δωδέκατη θέση του
πρωταθλήματος και ήταν τότε μόλις είχε μπει στην ομάδα και ο Ίαν Ρας και παρ’
όλα αυτά τα καταφέραμε και πήραμε το πρωτάθλημα, αφήνοντας πίσω τη Μάντσεστερ».

Έτσι άρχισε η μεγάλη καριέρα του Ρόνι Γουίλαν. Μία καριέρα γεμάτη
πρωταθλήματα, κύπελλα, δόξα, φήμη και χρήματα. Ένα πρωτάθλημα Ευρώπης
(1983-84), έξι πρωταθλήματα Αγγλίας, δύο κύπελλα, τρία Λίγκ Κάπ και μία
συμμετοχή σε τελικό του διηπειρωτικού κυπέλλου.

ΠΑΛΙ Η ΑΠΕΡΓΙΑ

Και όπως συμβαίνει συνήθως, οι περισσότεροι από τους μεγάλους δεν φεύγουν όπως
θα ήθελαν: «Έφυγα απογοητευμένος. Ήταν 1994 όταν είχε τελειώσει το συμβόλαιό
μου. Ήμουν 33 ετών και χρειαζόμουν δύο χρόνια για να βγω στη σύνταξη, γιατί
στην Αγγλία, όποιος φθάσει τα 35 και είναι εν ενεργεία παίρνει σύνταξη. Η
διοίκηση ήθελε ένα χρόνο συμβόλαιο και εγώ έπρεπε να δω τι θα κάνω. Είπα,
τέλος πάντων η Λίβερπουλ είναι η αγάπη μου. Έστω, θα κάνω ένα χρόνο συμβόλαιο.
Τότε ο Ρόι Εβανς είπε “όχι”. Δεν σε θέλουμε. Και έφυγα. Πήγα στη Σάουθεντ. Τον
πρώτο χρόνο σαν παίκτης και για δύο χρόνια μετά προπονητής. Την πρώτη χρονιά
(ως προπονητής) πέτυχα. Τη δεύτερη η ομάδα δεν είχε χρήματα, οι παίκτες έκαναν
απεργία ­ συμβαίνουν και στην Αγγλία αυτά ­ και υποβιβαστήκαμε. Είχα
προβλήματα με τον πρόεδρο και κέρδισα την υπόθεση στο δικαστήριο. Τότε ήρθε ο
κ. Πετρίδης στην Αγγλία και με έπεισε να αναλάβω τον Πανιώνιο. Είμαι πολύ καλά
στην Ελλάδα και αγαπώ πολύ την ομάδα. Οι σχέσεις μου με όλους είναι οι
καλύτερες και τους ευχαριστώ».

Οι αρχηγοί, της Μάντσεστερ Στιβ Μπρους και της Λίβερπουλ Ρόνι Γουίλαν, κρατούν το βαρύτιμο τρόπαιο λίγο πριν αρχίσει ο αγώνας για το «Τσάριτι Σιπ» (Σούπερ Κύπελλο)

ΕΝΑΣ ευτυχισμένος οικογενειάρχης είναι ο Ρόνι Γουίλαν. Είναι παντρεμένος με
την Έλεν και έχει τρεις κόρες, την Ελίζαμπεθ 13 ετών, την Τζόρτζια 10 ετών και
τη μικρούλα Έμι, τεσσάρων ετών. Στην Ελλάδα είναι μόνος του και του λείπουν
πολύ. Βλέπετε, τα σχολεία είναι εμπόδιο.

Θα διαβάσετε πού και πώς γνώρισε τη γυναίκα του και βέβαια ίσως
παραξενευτείτε: «Τώρα που δεν παίζω ποδόσφαιρο μπορώ να το πω. Είχαμε παίξει
ένα παιχνίδι και το βράδυ βγήκα έξω αργά, παρέα με τον Σάμι Λι (τον κοντό) και
πήγαμε κρυφά σε ένα μπαρ. Εκεί γνώρισα την Έλεν. Είχε πάει εκεί για να
διασκεδάσει.

«ΑΙΩΝΙΑ» ΑΝΤΙΠΑΛΟΣ

Η προτίμηση του Γουίλαν στο τσάι, σίγουρα δεν φαίνεται μόνο απ’ αυτή τη φωτογραφία

Τότε αυτή δούλευε στην… Έβερτον, τη μεγάλη μας αντίπαλο, και όλη η
οικογένειά της υποστήριζε την “αιώνια” αντίπαλο, την Έβερτον. Όταν λοιπόν
έπαιζε Λίβερπουλ-Έβερτον (σαν να λέμε ΠΑΟΚ-Άρης) τα περιοδικά και οι τοπικές
εφημερίδες έβαζαν φωτογραφία εμένα με τη φανέλα της Λίβερπουλ και τη γυναίκα
μου με το κασκόλ της Έβερτον. Καταλαβαίνετε τι γινόταν τότε.

ΟΙ ΕΠΙΤΥΧΙΕΣ

Δύο χρόνια μετά τη γνωριμία, παντρευτήκαμε. Ο γάμος ήταν ευεργετικός για μένα.
Η Έλεν, με βοήθησε να κόψω τις κακές συνήθειες. Ούτε στις ιπποδρομίες πήγαινα
πια, ούτε έξω έβγαινα, παρά μόνο ασχολήθηκα με το ποδόσφαιρο.

Έτσι ήρθαν οι επιτυχίες και η καταξίωση. Τα παιδιά και η Έλεν, μού λείπουν
πολύ. Βέβαια, έρχονται συχνά, αλλά δεν είναι εδώ να ζήσουν από κοντά τη χώρα
αυτή και τον θαυμάσιο καιρό της».

Το όνομα του σκάφους «Heleni» θύμισε στον Ιρλανδό τεχνικό αμέσως τη σύζυγό του.

Ο ΡΟΝΙ Γουίλαν έχει συνδέσει το όνομά του με δύο από τις μεγαλύτερες ίσως
τραγωδίες στον χώρο του αθλητισμού. Το Χέιζελ και το Χίλσμπορο. Όταν του
είπαμε να αναφέρει κάτι που θυμάται από τα χρόνια που έπαιξε ποδόσφαιρο,
έπρεπε να δείτε το πρόσωπό του. Το βλέμμα του σκοτείνιασε και ήταν σαν να
ζούσε και πάλι τον εφιάλτη του: «Το 1985 τότε στο Χέιζελ, έγιναν πράγματα που
δεν μπορώ να περιγράψω, αλλά τότε αναγκαστήκαμε να παίξουμε ποδόσφαιρο. Πώς να
παίξεις μπάλα μετά από κάτι τέτοιο. Όμως και το Χίλσμπορο το 1989 με
συγκλόνισε. Παίζαμε ημιτελικό Κυπέλλου με τη Νότιγχαμ και ήμασταν στα
αποδυτήρια. Ετοιμαζόμασταν να βγούμε στο γήπεδο όταν μπήκε στα αποδυτήρια ένας
άνθρωπος του οποίου την έκφραση δεν μπορώ να περιγράψω. “Έξω σκοτώνονται
άνθρωποι, δεν μπορείτε να παίξετε ποδόσφαιρο”, μας είπε. Δεν βγήκαμε ποτέ στον
αγωνιστικό χώρο. Ανεβήκαμε στην αίθουσα των VIPs και παρακολουθούσαμε από
κλειστό κύκλωμα τηλεόρασης τι γινόταν. Τέτοιες στιγμές δεν μπορείς να δεις
πολλά πράγματα. Τις επόμενες ημέρες συνειδητοποιήσαμε τι έγινε. Έπρεπε να πάμε
στα νοσοκομεία, να κάνουμε επισκέψεις σε ανθρώπους που είχαν κτυπήσει για την
ομάδα τους και να δώσουμε κουράγιο στους συγγενείς. Και τι να τους πεις.
Πήγαμε να επισκεφθούμε τις οικογένειές τους. Πήγαμε στα νοσοκομεία και στις
κηδείες. Στιγμές που δεν σβήνουν από τη μνήμη κανενός με τίποτα».