ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Παίζαμε πόλεμο

ΦΑΝΤΑΖΟΜΑΙ ­ ειδική δεν είμαι ­ πως οι ετήσιες παραγγελίες σε όπλα και
πυρομαχικά στη γη θα είναι της τάξεως των δισεκατομμυρίων, όχι σε χρήματα αλλά
σε ποσότητα. Πιστεύω πως αμέτρητες, αλλά και ανυπολόγιστες, θα είναι οι
παραγγελίες που έλαβε ο Άγιος Βασίλης από εκκολαπτόμενους πολεμιστές, ζηλωτές
των νίντζα, άξιον μαν, σπάιντερμαν, των μπάτσων του Μπέβερλι Χιλς.

Κλέφτες κι αστυνόμους ζήτησε από τον Αη Βασίλη ο Μήτσος και χειροπέδες ο Γιώργος.

Κατά το σχολικό παιχνίδι, μου αποκάλυψε η δασκάλα, μετατρέπει κάθε αντικείμενο
σε πολεμικό όπλο. Ακόμη και το κουβαδάκι το κάνει κράνος. Κι ας επιμένουμε
αντιπολεμικά εμείς. Οι Αμερικανοί κάνουν καλά τη δουλειά τους με τη μεγαλύτερη
βιομηχανία τους ­ ποιος είπε πως είναι η πολεμική; Η κινηματογραφική είναι.

Πώς να καταλάβουν σ’ αυτές τις άγουρες, τρυφερές ηλικίες τη διαφορά των
παιδιών του Αφγανιστάν, των Κούρδων, της Ζάμπια, της Κολομβίας, του Σουδάν με
όσα βλέπουν στα βίντεο γκέιμς;

Με ποιο τρόπο θα τους πεις πως διεθνείς οργανώσεις απαιτούν τα παιδιά αυτών
των χωρών να αφήσουν τα όπλα τα πραγματικά, και να μοιάσουν στους συνομηλίκους
τους σε Αμερική και Ευρώπη; Που μετατρέπουν το μολύβι σε μαχαίρι. Τη γόμα σε
σφαίρα. Το καπάκι της κατσαρόλας σε ασπίδα και το μπλάστρι της κουζίνας σε όπλο.

Ωστόσο με το κοινό χαρακτηριστικό των παιδιών όλου του κόσμου: το πάθος της
ηλικίας και τη σκληρότητα των περιστάσεων. Αλλά με διαφορετικές συνέπειες.
Θάνατος από τη μία ­ ανεξαρτήτως καλού ή κακού. Επικράτηση του καλού από την
άλλη. Είναι κι αυτό παιδεία…