3η ΚΑΡΤΑ Χάλασαν τα ξυπνητήρια

ΟΙ ΩΡΑΙΕΣ ποδοσφαιρικές εικόνες από τους αγώνες του Τσάμπιονς Λιγκ λογικά θα
έπρεπε να ερεθίσουν τους επιχειρηματίες, που ασχολούνται με το ελληνικό
ποδόσφαιρο. Σέ όλα τα γήπεδα το επίπεδο των παιχνιδιών ήταν υψηλό και οι φίλοι
του αθλήματος ικανοποιήθηκαν από το θέαμα.

Επίδειξη δεξιοτεχνίας από άσους, ομαδικές ενέργειες υποδειγματικής
ομορφιάς, ρυθμός που δεν αφήνει περιθώρια για… πασατέμπο.

Αν λοιπόν οι επιχειρηματίες δεν έχουν τη δύναμη να συγκινηθούν, αν το
ενδιαφέρον τους για το ποδόσφαιρο εξαντλείται απλώς στον έλεγχο των μηχανισμών
του, θα περίμεναν οι φίλαθλοι την ενεργοποίηση της ΕΠΟ και της ΕΠΑΕ, για να
αλλάξει επιτέλους το σκηνικό στα γήπεδα και η πρακτική έξω από αυτά.

Αν η ΕΠΟ και η ΕΠΑΕ συνεχίσουν να είναι ταμπουρωμένες πίσω από το
επιχείρημα της έλλειψης αποδεικτικών στοιχείων για τη φθοροποιό δράση στο
παρασκήνιο, τότε θα θυμόμαστε το πραγματικό ποδόσφαιρο αποκλειστικά και μόνο
παρακολουθώντας αγώνες ξένων διοργανώσεων.

Δεν είναι δυνατόν έμπειροι παράγοντες στην ΕΠΟ και την ΕΠΑΕ να αγνοούν τι
ακριβώς συμβαίνει πίσω από τις πλάτες των φιλάθλων. Γνωρίζουν και μάλιστα
άριστα ότι το ποδόσφαιρό μας νοσεί. Γνωρίζουν ότι η σήψη έχει προχωρήσει
βαθιά. Δεν λειτουργούν όμως στη Λεωφόρο Συγγρού και στη Θεμιστοκλέους ούτε
συναγερμός ούτε κάποιο ξυπνητήρι. Ο ύπνος είναι βαθύς και αδιατάρακτος, σε
ό,τι έχει σχέση με την αναγκαιότητα κάθαρσης.

Κι αυτή η κατάσταση δεν πρόκειται να αλλάξει όσο θα απουσιάζουν η θέληση
για βαθιά τομή, τα κίνητρα για αντίσταση στα μεγαλοσυμφέροντα και η φίλαθλη
ιδιότητα θα κινείται σε τροχιά θεωρίας.

Όλοι όσοι αδρανούν και αφήνουν τους μηχανισμούς φθοράς να δουλεύουν στο
φουλ, έχουν πρόχειρες δικαιολογίες ότι δεν μπορούν να κάνουν κάτι περισσότερο.
Υποκρίνονται, ξεγελώντας ακόμα και τον εαυτό τους.