«Είμαι η μάνα σου…»

Το σενάριο γνωστό: Άγιος Στυλιανός, εικονικός θάνατος, παράνομη υιοθεσία.
Μόνο που στην περίπτωση της κύριας Όλγας Κωνσταντινίδη το τέλος μιας
περιπέτειας που άρχισε το 1955 ξεπερνάει κάθε φαντασία. Βρήκε την κόρη της
ύστερα από ένα τροχαίο, που έγινε πριν από 15 μέρες, βαριά τραυματισμένη.

Όλγα Κωνσταντινίδη: «Βρήκα το παιδί μου χωρίς ταυτότητα στο νοσοκομείο, μετά 43 χρόνια. Δεκαπέντε μέρες και ακόμη δεν έχει καταλάβει ότι είμαι η μάνα της»

ΔΕΝ μπορούν να επικοινωνήσουν. «Είμαι η μανά σου», της λέει και κείνη δεν
μπορεί να καταλάβει. «Είσαι πολύ καλή γυναίκα», της απαντάει και όλα μένουν
εκεί. Παρά τις προσπάθειες, η κ. Κωνσταντινίδη δεν έχει μάθει τίποτε για το
παιδί της. Πού μένει, πώς ζει, τι έχει κάνει στη ζωή της. Μέσα στο παραμιλητό
της η κόρη της τής λέει πολλά. Μπερδεύεται. Δεν ξέρει τι να κάνει. Πάει κάθε
μέρα στο νοσοκομείο. Κάθεται με τις ώρες ψιθυρίζοντας συνεχώς τη φράση: «Είμαι
η μανά σου».

Όλα άρχισαν το 1955. Η Όλγα Κωνσταντινίδη από το Κιλκίς εργάζεται στη
Θεσσαλονίκη. Αποκτά μία κόρη. Δεν μπορεί να τη συντηρήσει. Τη δίνει στον Άγιο
Στυλιανό. Επί δέκα μήνες πάει και τη βλέπει συχνά. Μια μέρα όμως της λένε ότι
το παιδί πέθανε. Προθυμοποιούνται να της δείξουν και το σημείο όπου την
έθαψαν. Φεύγει. Με τον καιρό κατεβαίνει στην Αθήνα. Κάνει νέα οικογένεια. Πριν
από δύο χρόνια, όμως, ακούει για τον Άγιο Στυλιανό. Κάποια στιγμή διαπιστώνει
ότι το παιδί της είχε δοθεί για υιοθεσία σε οικογένεια στη Νιγρίτα Σερρών.

Πάει στο σπίτι της οικογένειας όπου μαθαίνει ότι η κόρη της η Βάνα έχει χρόνια
να δώσει σημεία ζωής. Όσα ακούει την πικραίνουν. Η μικρή σε ηλικία 15 χρόνων
καταλαβαίνει ότι κάτι δεν πάει καλά με τους γονείς της. Στη συνέχεια φτάνει
στην αλήθεια. Έχει υιοθετηθεί από τους μέχρι τότε γονείς της. Αντιδρά. Αλλάζει
συμπεριφορά απέναντί τους. Όταν πεθαίνουν και οι δύο, πουλάει ό,τι έχει στη
Νιγρίτα και ακολουθεί την πορεία της.

Κάποια στιγμή φτάνει στην Αθήνα. Η φυσική της μητέρα από τις περιγραφές
προσπαθεί να την εντοπίσει. Περνάει ο καιρός. Απογοητεύεται. Και πριν από
δεκαπέντε μέρες την ειδοποιούν ότι βρέθηκε η κόρη της. Η Αστυνομία ειδοποιεί
στη Νιγρίτα και από εκεί ειδοποιούν την κ. Κωνσταντινίδη. Πάει στον
«Ευαγγελισμό». Προσπαθεί να της μιλήσει. Δεν την καταλαβαίνει. Της λέει
συνεχώς ότι είναι η μάνα της. Άκρη δεν βγαίνει…

«ΕΙΝΑΙ ΤΡΑΓΙΚΟ»

«Είναι τραγικό. Να βρίσκεις το παιδί σου μετά 43 χρόνια και να μην μπορείς να
το πλησιάσεις. Να μην μπορεί να καταλάβει τι του λες. Να μην ξέρεις πού ζει,
πώς ζει, τι έχει κάνει στη ζωή της. Να περνούν οι μέρες και να μην εμφανίζεται
κανένας δικός της. Αν έχει σπίτι. Αν δουλεύει κάπου. Αν έχει οικογένεια. Βρήκα
το παιδί μου χωρίς ταυτότητα», λέει.

Τώρα περιμένει να γίνει καλά. Και μετά; «Δεν ξέρω τι να κάνω. Δεν έχω μεγάλο
σπίτι. Έχω κι εγώ οικογένεια. Πρέπει να βολευτούμε όλοι. Αυτό θα κάνω τελικά.
Και θα δούμε. Μου λέει ότι έχει ένα παιδί. Πού είναι αυτό; Τι να υποθέσω δεν ξέρω».

Το κακό για την κ. Κωνσταντινίδη είναι ότι η κόρη της χάθηκε δύο φορές. Τη μια
στον Άγιο Στυλιανό και την άλλη όταν έφυγε από τις Σέρρες χωρίς να πει τίποτε
σε κανέναν. Και όταν αυτή έφτασε στη Νιγρίτα, κανείς δεν γνώριζε τίποτε.
Προσφέρθηκαν όμως να τη βοηθήσουν. Της την περιέγραψαν. Της έδωσαν κάθε
πληροφορία που μπορούσαν. Όμως όλα χάνονταν από τη στιγμή που η κόρη της άφησε
για πάντα την περιοχή όπου ζούσε και έφτασε στην Αθήνα.

Στην Αστυνομία, όπου πήγε, δεν κατάφερε τίποτε. Στους συλλόγους των παράνομα
υιοθετημένων, πάλι το ίδιο. Η άλλη της κόρη, με την οποία ζει, προσπαθεί και
αυτή. Στο μικρό τους σπίτι, στο Περιστέρι, όλη η οικογένεια ζει την αγωνία
της. Είναι ξεκάθαρη: Αν τη βρει, θα την πάρει μαζί της. Δεν την πούλησε. Δεν
την έδωσε για υιοθεσία. Αντιμετωπίζει σοβαρά προβλήματα υγείας. Παρ’ όλ’ αυτά,
προσπαθεί. Τίποτε άλλο δεν την απασχολεί.

«ΤΙ ΕΦΤΑΙΓΑ…»

Ακούγοντας κάθε λίγο για τον Άγιο Στυλιανό τα βάζει με τον εαυτό της. Έπρεπε
να επιμείνει τότε που της είπαν ότι η κόρη της πέθανε. Δεν είχε προλάβει καν
να τη βαπτίσει. «Τι έφταιγα κι εγώ. Έτσι μου είπαν. Πού να το φανταστώ τι είχε
γίνει. Τότε δούλευα σ’ ένα σπίτι. Δεν μπορούσα να κρατήσω και το παιδί. Έτσι
έφτασα στο ίδρυμα μέσω μιας γνωστής. Όταν πήγαινα, το παιδί ήταν μια χαρά.
Όταν μου είπαν ότι πέθανε, τα ‘χασα. Έκλαψα. Αλλά πάντα με έτρωγε μέσα μου».
Δακρύζει. Κανείς δεν της ρίχνει ευθύνες, όπως άλλωστε και στους χιλιάδες
γονείς που έπεσαν θύματα των κυκλωμάτων των παράνομων υιοθεσιών.