Ξεκίνησα μ’ ένα 20άρικο

* Το αμερικάνικο όνειρο έσβησε άδοξα από ένα διάστρεμμα κι ενώ οι πιθανότητες
να υπογράψω στους Σέλτικς ήταν πολλές

Μάθημα ζωής ήταν η εμπειρία του στην Αμερική. Εδώ, με τη φανέλα των Μπόστον Σέλτικς

ΑΠΡΙΛΙΟΣ ’68: Στο ραδιόφωνο ακούγεται η φωνή του Βασίλη Γεωργίου που
περιγράφει με τον δικό του τρόπο τον τελικό του Κυπέλλου Κυπελλούχων, ανάμεσα
στην ΑΕΚ και στη Σλάβια Πράγας.

Στη Νίκαια η ΧΑΝ έχει να σκεφτεί την πορεία της στην Α’ κατηγορία κέντρου.
Ένας πιτσιρικάς, μόλις εννέα χρόνων, έπαιξε μπάσκετ εκεί, στο ανοιχτό γήπεδο
του «Πλάτωνα» και στη συνέχεια στήνει το αυτί του στο ραδιόφωνο για να ακούσει
τον τελικό.

Τριάντα χρόνια αργότερα, ο ίδιος άνθρωπος, κάθεται στα γραφεία της ΕΟΚ και στο
μυαλό του έρχονται τα γεγονότα των τελευταίων ημερών. Μάριμπορ, Χαλκίδα,
Μπουργκάς. Ο Παναγιώτης Γιαννάκης, προπονητής της εθνικής ομάδας πλέον, με
ευθύνη να… κουμαντάρει το αγωνιστικό μέρος του ελληνικού μπάσκετ, μονολογεί:
«Θα προτιμούσα να είμαι ακόμα παίκτης»! Μπροστά του, ένα γράμμα από τον Ντιν
Σμιθ, τον μεγάλο δάσκαλο του μπάσκετ, στο κολέγιο Νορθ Καρολάινα. Τον
συγχαίρει για την 4η θέση στο Παγκόσμιο και του υπόσχεται ότι το επόμενο
καλοκαίρι θα έρθει στην Αθήνα.

ΑΠΟ ΤΟΝ «ΠΛΑΤΩΝΑ»

Η ιστορία, σαν παραμύθι, αρχίζει λοιπόν πριν από τριάντα χρόνια, από την οδό
Πάτμου 24, στη Νίκαια, διακόσια μέτρα από το γηπεδάκι του «Πλάτωνα». Όταν ο
ίδιος πιτσιρικάς τρέχει γρήγορα από άλλο στενό, ώστε να προλάβει να επιστρέψει
στο σπίτι του, πριν από τη μητέρα του, που γνωρίζοντας σε ποιο σημείο θα τον
βρει, έχει έρθει με… άγριες διαθέσεις: «Έτρεχα να κρυφτώ, έτσι, για να
περάσει η πρώτη μπόρα. Βλέπεις, καθόμουν και έπαιζα μπάσκετ έως αργά. Κι όταν
επέστρεφα στο σπίτι, έτρωγα ξύλο» θυμάται και η νοσταλγία είναι φανερή στο
πρόσωπό του. Άλλες εποχές, το ’68, μπάσκετ ήξεραν λίγοι. Οι αλάνες στις
γειτονιές της Αθήνας προσφέρονταν για ποδόσφαιρο. Κι ο Γιαννάκης δεν μπορούσε
να αποτελεί εξαίρεση. «Έπαιζα στην επίθεση για να σκοράρω, όπως έκαναν τότε
όσοι είχαν περισσότερες ικανότητες. Εγώ έπαιρνα στην ομάδα μου και τους πιο
αδύναμους για να κερδίζουν».

ΗΜΟΥΝ ΝΤΡΟΠΑΛΟΣ

Ο Παναγιώτης Γιαννάκης, χρόνια μέσα στα γήπεδα, είχε την εκτίμηση φίλων και αντιπάλων. Στη φωτό με τους Ντράζεν Πέτροβιτς και Ζόραν Σλάβνιτς

Το μπάσκετ μπήκε στη ζωή του έτσι απλά: «Παρακολουθούσα τους αγώνες της ΧΑΝ,
πήγαινα και έπαιζα στο γήπεδο, αλλά παρ’ ότι μου έλεγαν όλοι να πάω στον
Ιωνικό που τότε αγωνιζόταν στη Β’ κέντρου, εγώ ντρεπόμουν».

Η τύχη όμως έκανε άλλες… σκέψεις για τον ντροπαλό πιτσιρικά: ένα βράδυ, ο
Βύρων Κρίθαρης, προπονητής τότε στον Ιωνικό, τον είδε και του είπε: «Εσύ έλα
στον Ιωνικό». Ήρθε δίπλα και ο έφορος της ομάδας, Δάμων Δαμιανίδης, του έδωσε
ένα 20άρικο: «Πήγαινε στο Περιβολάκι να βγάλεις δύο φωτογραφίες και αύριο έλα
για το δελτίο».

ΣΤΟΝ ΙΩΝΙΚΟ

Έτσι έγινε η πρώτη… επίσημη γνωριμία με τον Ιωνικό Νικαίας: «Παρακολουθούσα
την ομάδα. Έπαιζαν ο Κοσίνας, ο Μπενετάκος, ο Μπολάτογλου, τότε πολύ λίγα
παιδιά ήξεραν από μπάσκετ. Είχα όμως την τύχη στη γειτονιά μου να ασχολούνται
κάποιοι άνθρωποι με το μπάσκετ. Μπορεί να μην υπήρχε τότε η δημοσιότητα, αλλά
σε ένα χώρο, όταν διακρίνεσαι σου δίνονται ευκαιρίες να γίνεις γνωστός στην
κοινωνία. Υπάρχουν κάποια κίνητρα τα οποία δημιουργούνται όταν γίνεσαι
γνωστός. Το είχα πει κάποτε στα παιδιά, όταν ήμουν προπονητής στη Δάφνη
Δαφνίου. Οι φίλοι που αποκτάς θα σε δουν με καλύτερο μάτι, θα βρεις κάποια
δουλειά, δεν χάνεις».

Τα χρόνια πέρασαν: δίπλα στον Βύρωνα Κρίθαρη έμαθε το μπάσκετ. Σε ηλικία 13
χρόνων ο Γιώργος Βασιλακόπουλος, τότε προπονητής τον Ιωνικό και σήμερα
πρόεδρος της ομοσπονδίας, τον έβαλε στην πρώτη ομάδα.

ΟΙ ΔΙΑΚΡΙΣΕΙΣ

Ιδανική συγκυρία χαρακτηρίζει τη συνύπαρξή του με τον Νίκο Γκάλη στον μεγάλο Άρη

Από τότε το νερό στο αυλάκι άρχισε να τρέχει όλο και περισσότερο όλο και
δροσερότερο: το ασημένιο μετάλλιο στο Ευρωπαϊκό Παίδων το ’75, η Εθνική Ανδρών
το 76′, ο θρίαμβος επί των Γιουγκοσλάβων στο Σπλιτ στον τελικό των Μεσογειακών
Αγώνων το ’79, το αμερικάνικο όνειρο στο καμπ των Μπόστον Σέλτικς το ’82, ο
γάμος με την Ευγενία, η μεταγραφή στον Άρη, το χρυσό στο Ευρωμπάσκετ ’87, ο
Πανιώνιος της παρέας, το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα με τον Παναθηναϊκό το ’96. Κι
ακόμα, το τέλος της καριέρας στο «Τζόρτζια Ντομ», τον Αύγουστο του ’96, με τη
λήξη των Ολυμπιακών Αγώνων της Ατλάντα, η θέση του πρώτου προπονητή στην
εθνική ομάδα.

ΣΤΙΣ ΗΠΑ

Επιστροφή στο… παρελθόν: όταν ταξίδεψε στη Βοστώνη με χίλια δολάρια στην
τσέπη, για να διεκδικήσει μια θέση στη σύνθεση των ­ τότε πρωταθλητών του ΝΒΑ
­ Μπόστον Σέλτικς. Κι εκεί, κόντρα στα «θηρία», είχε να αντιμετωπίσει και την
ατυχία. Τρεις προσπάθειες, ισάριθμοι τραυματισμοί κι ο δεύτερος παραλίγο να
του δημιουργήσει προβλήματα στην καριέρα του: «Τραυματίστηκα στον πρόσθιο
χιαστό παίζοντας με το κολέγιο Hellenic. Οι γιατροί μού είπαν ότι έπρεπε να
σταματήσω το μπάσκετ. Χάθηκε ο κόσμος γύρω μου. Επέστρεψα τα Χριστούγεννα του
’81 στην Αθήνα και δεν το είπα σε κανέναν. Ούτε και στον Κρίθαρη, που μου
ζήτησε να βοηθήσω τον Ιωνικό και αρνήθηκα. Αυτός έχασε τη δουλειά του τελικά
και πολύ αργότερα του εξήγησα. Από τότε έπαιζα χωρίς πρόσθιο χιαστό».

Το αμερικάνικο όνειρο έσβησε άδοξα από ένα διάστρεμμα κι ενώ οι πιθανότητες να
υπογράψει με τους Σέλτικς ήταν πολλές: «Μου ζήτησαν να παίξω στο CBA, μήπως
και με χρειαστούν στη συνέχεια, αλλά αν γινόμουν τότε επαγγελματίας, δεν θα
μπορούσα να αγωνιστώ με την Εθνική».

ΔΕΥΤΕΡΗ ΕΥΚΑΙΡΙΑ

Τρία χρόνια αργότερα, ο Μπιλ Φιτς, αυτή τη φορά ως προπονητής των Χιούστον
Ρόκετς, του ζήτησε να ξαναδοκιμάσει στο ΝΒΑ: «Είχα υπογράψει στον Άρη που είχε
δώσει ένα πολύ σημαντικό ποσό για την εποχή για να γίνει η μεταγραφή και δεν
ήθελα να πάω. Ίσως, αν μπορούσα να γυρίσω τόσα χρόνια πίσω, να δεχόμουν την
υποτροφία του Μίσιγκαν, του κολεγίου του Μάτζικ Τζόνσον».

Ο Παναγιώτης Γιαννάκης αισθάνεται «τυχερός και ευτυχισμένος»: «Νιώθω αυτό
ακριβώς. Το παιδί που γεννήθηκε από φτωχούς γονείς και πέτυχα στη ζωή μου. Δεν
κρύβω ότι οι γονείς μου με βοήθησαν και μου έδωσαν την ευκαιρία να ασχοληθώ με
αυτό που ήθελα. Κάποια στιγμές έκανα και άλλα μικροπράγματα: βοηθός ταπετσέρη,
στο ποδηλατάδικο του πατέρα μου. Όμως, όλα εξελίχθηκαν σταθερά και γρήγορα
στην καριέρα μου».

Μεγάλη εκτίμηση στον Γιάννη Ιωαννίδη έχει ο Παναγιώτης Γιαννάκης. Συνεργάστηκαν τόσο στον Άρη όσο και στην Εθνική (εδώ, μαζί με τους Καστρινάκη και Κορωναίο)

ΤΡΕΙΣ ομάδες συλλογικά, εκτός του Ιωνικού Νικαίας, σημάδεψαν τη καριέρα του.
Στον Άρη έγινε υπερήφανος που μια ομάδα αγαπήθηκε από το σύνολο των Ελλήνων,
στον Πανιώνιο βρέθηκε σε μια πολύ καλή παρέα που ήθελε το κάτι παραπάνω για να
φτάσει στην επιτυχία, ενώ στον Παναθηναϊκό έκλεισε την καριέρα του με τον
καλύτερο τρόπο, κατακτώντας το κύπελλο πρωταθλητριών, που του είχε μείνει απωθημένο.

«Ο Άρης ήταν όλων των Ελλήνων και αυτό μας έκανε όλους υπερήφανους, αφού πρώτη
φορά γινόταν κάτι ανάλογο σε συλλογικό επίπεδο. Αυτή η ομάδα εδικαιούτο ένα
πρωταθλητριών και ίσως πολλοί, αν τους ρωτήσεις σήμερα, να πιστεύουν ότι ο
Άρης είχε πάρει το κύπελλο. Εκεί είχα την ευκαιρία να γνωρίσω από κοντά ένα
μεγάλο προπονητή, όπως ο Γιάννης Ιωαννίδης, που επέμενε για τη μεταγραφή μου
στον Άρη, αλλά συνυπήρξα και με έναν μεγάλο αθλητή και φίλο, όπως ο Νίκος
Γκάλης. Ήταν ευτυχής συγκυρία για μένα αυτή η εποχή».

Στη συνέχεια κατέβηκε στην Αθήνα και φόρεσε τη φανέλα του Πανιωνίου, που όπως
λέει: «Ήταν μία χρονιά με φίλους, σε μια ομάδα που θα μπορούσε να πετύχει
περισσότερα από όσα είχε κάνει, τουλάχιστον με το μπάσκετ που έζησα εκεί. Ίσως
είχε ένα τρακ απέναντι στην επιτυχία, με αποτέλεσμα να μην κάνει το κάτι
παραπάνω. Τότε παίξαμε σε τρεις ημιτελικούς σε πρωτάθλημα, κύπελλο και Κόρατς.
Ίσως η ικανοποίηση του συναγωνισμού με τους μεγάλους να έφτανε».

Τελευταίος σταθμός στην καριέρα του ο Παναθηναϊκός.

«Δυνατές και δύσκολες στιγμές με αποκορύφωμα το πρωτάθλημα Ευρώπης. Ήταν ένα
απωθημένο και στην τελευταία φάση βλέποντας τον Μοντέρο να πηγαίνει προς το
καλάθι πάγωσα, αφού σκέφτηκα πως μπορεί και πάλι να χάσω αυτό το τρόπαιο.
Ευτυχώς όλα πήγαν καλά, αλλιώς ίσως να ήταν ένα κίνητρο για να συνεχίσω να

παίζω».

Ευτυχισμένες οικογενειακές στιγμές με τη μητέρα του, τη γυναίκα του και την αδελφή του. Η οικογένεια είναι τα πάντα για τον Παναγιώτη Γιαννάκη

ΤΟΝ Ιανουάριο του 1982, σε ηλικία 23 ετών, παντρεύτηκε την εκλεκτή της καρδιάς
του, την αγαπημένη του Ευγενία και αμέσως απέκτησαν την Κέλλυ (Καλλιόπη) 16
ετών σήμερα και λίγο αργότερα τον 12χρνο σήμερα Δημήτρη.

Ήταν οι καλύτερες στιγμές της ζωής του. «Η οικογένεια με βοήθησε όσο τίποτε
άλλο και της οφείλω πολλά, αφού με αυτήν ολοκληρώθηκα και ως άνθρωπος.
Ιδιαίτερα οφείλω πολλά στη γυναίκα μου, την Ευγενία, που μου έχει σταθεί τόσα
χρόνια, αλλά και με έχει βοηθήσει. Άλλωστε, στις ευτυχισμένες στιγμές πάντα
έχεις δίπλα σου πολλούς ανθρώπους που θέλουν να μοιραστούν τη χαρά σου. Στις
δύσκολες στιγμές όμως η οικογένειά σου είναι αυτή που σε στηρίζει», λέει ο
Παναγιώτης Γιαννάκης, που τον ελάχιστο ελεύθερο χρόνο που έχει τον αφιερώνει
στα παιδιά του.

«Ήταν πολύ δύσκολο για μένα ως αθλητής όταν έλειπα πολλές ημέρες να βρίσκομαι
μακριά τους και εκεί η Ευγενία έπαιξε πολλές φορές και τον ρόλο του πατέρα,
αλλά βοήθησε και στο να με γνωρίσουν καλύτερα τα παιδιά μου και κυρίως να
κατανοήσουν τον λόγο που λείπω τόσο πολύ από το σπίτι».

Δεν ήταν δυνατόν βέβαια τα παιδιά ενός ανθρώπου που ζει με τον αθλητισμό να
βρίσκονταν μακριά από τα σπορ: «Η Κέλλυ ασχολείται με την ιππασία, ενώ ο
Δημήτρης είναι στις ακαδημίες μπάσκετ του Παπάγου. Σίγουρα επηρεάστηκε από
εμένα και ασχολήθηκε με το μπάσκετ. Ο αθλητισμός βοηθάει τα παιδιά να
διαμορφώσουν τον χαρακτήρα τους και γι’ αυτό ήθελα να ασχοληθούν με τα σπορ».

Ο Γιαννάκης με το σημαντικότερο τρόπαιο της καριέρας του. Το πρωτάθλημα Ευρώπης του ’87

ΕΙΚΟΣΙ χρόνια υπηρέτησε την Εθνική από την πρώτη γραμμή, παίζοντας
ανελλιπώς μέχρι την Ολυμπιάδα της Ατλάντα το 1996. Από τότε συνεχίζει από το
πόστο το ομοσπονδιακού τεχνικού, αν και παραδέχεται: «Θα προτιμούσα να ήμουν
ακόμα παίκτης. Ίσως σε όλη μου τη ζωή θα ήθελα να είμαι παίκτης. Όταν παίζεις
έχεις ένα πλεονέκτημα, αφού μπορείς να προσπαθείς να γίνεσαι καλύτερος και
συγχρόνως να δίνεις και το παράδειγμα. Σίγουρα ως προπονητής είναι πιο
δύσκολα», παραδέχεται, ενώ δεν ξεχνά τις στιγμές με την επίσημη αγαπημένη.

«Το ευρωμπάσκετ του 1987 ήταν ο μεγάλος σταθμός, αλλά πάντα σε αυτή την
ομάδα έπαιζα με μεγάλο κέφι, αφού γνώριζα πως εκπροσωπείς ένα ολόκληρο έθνος
και κουβαλάς στις πλάτες σου όλους τους συμπατριώτες σου. Είναι μια ομάδα που
εκπροσωπεί τις ρίζες μας και θέλουμε όλοι να κάνουμε το καλύτερο. Όταν παίζεις
στην Εθνική θέλει πάθος, κέφι και υπερηφάνεια. Όλος ο κόσμος θέλει να βλέπει
μια ομάδα που να αποτελείται από Ελληνες, αφού στο πρωτάθλημα οι περισσότερες
ομάδες έχουν λίγους Έλληνες στη σύνθεσή τους».

Έχει δει το μπάσκετ σε όλες τις εποχές του και θεωρεί πως δεν μπορεί να
γίνει καμία σύγκριση: «Η κάθε εποχή είναι διαφορετική. Ο αθλητισμός
εξελίσσεται με αποτέλεσμα το επίπεδο να ανεβαίνει, να γίνεται υψηλότερο και να
υπάρχουν περισσότερες δυσκολίες»…