ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Η γεύση της στιγμής

ΟΙ ΑΘΗΝΑΙΟΙ με τα πρώτα συμπτώματα συνδρόμου στέρησης, κάποιοι ονόμαζαν πάντα
τη βενζίνη «ναρκωτικό», τώρα αποδείχθηκε και μαζικής κατανάλωσης, βλέμματα
αλλόφρονα κι απελπισμένα, συναντώνται αλλά δεν διασταυρώνονται με το βλέμμα
της Αλβανής μελλοθάνατης στη γωνία, περνούν από πάνω της όπως θα κάνει κάποια
στιγμή μια αθώα κατά τα λοιπά νταλίκα. Η κυβέρνησή (μου) αγωνιά για τα τρισ.
των Βρυξελλών, θα είναι εννιά, οκτώ ή έξι, για τους πυραύλους και τα βέτο, το
συνέδριο και τον εκσυγχρονισμό, ώρες – ώρες θαυμάζω το στομάχι τους και τη
διαστροφή τους, εγώ είμαι στα πρόθυρα μοιραίου overdose μόνο διότι τους παρακολουθώ…

Έπειτα, όμως, με σώζει το λευκό, άσπροι τοίχοι κι άσπρα πατώματα κι όλα
κλεισμένα απέξω, κλειστό κινητό κι εξαφάνιση στον εαυτό μου και μέσα μου, η
φυγή είναι αδυναμία παρεκτός κι αν είναι επιλογή, της απόλυτης παράδοσης κι
απώλειας και δύναμης κι υποταγής, όλα ανάκατα και δικά μου…

Κρατώ τις στιγμές στη φούχτα μου και τα μάτια μου, τις επιμηκύνω και τις
απλώνω κι αυτές μου χαμογελούν σαν σκιές στα μπράτσα μου, πάνε και συναντούν
τη γεύση του αδύνατου στο στόμα μου κι έπειτα… έπειτα διαχέονται κι αυτές
όπως κι εγώ στο χώρο, στο γραφείο και τα πρόσωπα και την πολιτική και τα
χαρτιά, «προσγειώσου, κορίτσι μου», ψιθυρίζουν με την άνεση αυτού που ξέρει
κάθε γωνίτσα του μυαλού μου.

Κι εγώ προσγειώνομαι, τρέχω πάλι πίσω από τους S-300 και την Τουρκία και τα
Πακέτα, τη μεγάλη Ευρώπη και το μικρό μωρό μου ­ αλλά εγώ πια ξέρω… τη γεύση
της δύναμης.