ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Οι νότες σώζουν ζωές

Η ΙΖΑΜΠΕΛ είναι ένα από τα χιλιάδες θύματα των πρόσφατων πλημμυρών στην
Ονδούρα. Το σπίτι της καταστράφηκε και τα νερά την παρέσυραν. Πιάστηκε σε
κορμούς δένδρων και κατόρθωσε να κρατηθεί πάνω τους επί 6 μερόνυχτα, μέχρις
ότου την εντοπίσουν τα σωστικά συνεργεία.

Πώς επέζησε; Καρύδες, ανανάδες και πορτοκάλια που επέπλεαν, ήταν η τροφή της.
Πώς μπόρεσε να αντεπεξέλθει πνευματικά αυτή την περιπέτεια, καθώς είχε δει τον
άνδρα της και τα τρία της παιδιά να χάνονται στις πλημμύρες; Τραγουδώντας!

Καθώς διάβαζα την είδηση, σκέφτηκα ότι είχα καιρό να ακούσω κάποιον να
τραγουδά. Όχι στο ραδιόφωνο, την τηλεόραση ή σε δίσκο, αλλά καθημερινά ­ στον
δρόμο, σε σπίτι, σε παρέα. Και μάλιστα έχω την περίεργη αίσθηση ότι όσο
περισσότερα ακουστικά ερεθίσματα μάς δίνονται τόσο λιγότερο εμείς οι ίδιοι
τολμάμε να εκφραστούμε. Οι περισσότεροι έχουμε γίνει πια παθητικοί καταναλωτές
της μουσικής, αφήνοντας την ερμηνεία της στους «ειδικούς».

Τα παραδείγματα δεν τελειώνουν στην Ιζαμπέλ. Ένας Βρετανός ιερέας,
παγιδευμένος δύο ημέρες σε παγωμένο βουνό, επιβίωσε ψάλλοντας ύμνους και όταν
του τελείωσαν το γύρισε σε τραγούδια της Τίνα Τέρνερ, του Μπομπ Ντίλαν και του
Λέοναρντ Κοέν. Ένας φίλος δικηγόρος ύστερα από μια δύσκολη ημέρα στο
δικαστήριο πηγαίνει στις πρόβες της χορωδίας της γειτονιάς του και, όπως λέει,
φεύγει από εκεί αναζωογονημένος.

Καθώς οι κοινωνίες μας αρχίζουν να βασίζονται περισσότερο στον γραπτό και
λιγότερο στον προφορικό λόγο, οι παραδοσιακές χρήσεις του συλλογικού
τραγουδιού ­ που μεταφέρει μνήμες και τονώνει την αλληλεγγύη ­ χάνονται. Ας
θυμηθούμε το πώς είναι να τραγουδήσουμε δυνατά. Δεν θα μας βοηθήσει μόνο στο
να εκφραστούμε καλύτερα. Μπορεί το τραγούδι να αποδειχθεί σανίδα σωτηρίας σε
δύσκολες στιγμές…