ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Ευθεία πάνω

ΚΑΙ ΠΟΛΥ πρώτο μέρος! Ποιος είπε για τα καλύτερα μαγαζιά, για τα κλαμπ της
μόδας, για τα προχωρημένα ρεστοράν! Το πιο δυνατό είναι εκεί πάνω. Ακριβώς από
πάνω μας. Και δεν έχει καν είσοδο. Σχεδόν κάθε βράδυ (αλλά και την ημέρα
ανοιχτό είναι) με διαφορετικό πρόγραμμα. Αναρωτιέμαι, γιατί δεν προσέχετε τον
ουρανό; Τη μία, να δείτε, ήταν το φαντασμαγορικό σόου με τους μετεωρίτες.
Άστρα που έπεφταν σαν χριστουγεννιάτικη νύχτα με πολλές Βηθλεέμ και άφηναν
πίσω τους φωτεινές ουρές που βιάζονταν να σβήσουν, μην τυχόν αφήσουν ίχνη και
λερώσουν το φόντο. Τα βλέπαμε που βούλιαζαν στη θάλασσα ή εξατμίζονταν πριν
φτάσουν εκεί, ανάλογα με τη θέση που είχαμε δηλαδή και την έμπνευση να
κοιτάξεις εκείνη την ώρα. Αν δεν ήταν και εκείνοι που άναβαν τους προβολείς
των αυτοκινήτων, θα είχαμε σίγουρα δει τα διπλάσια. Μη σας πω και παραπάνω.

Την άλλη, ήταν τα μαύρα σύννεφα της καταιγίδας. Και όμως, υπάρχουν τόσο μαύρα
σύννεφα, ίδια με τους τοίχους των κτιρίων της πόλης. Εκείνα που πέφτουν σαν
τσουγκράνες για να χτενίσουν τα αγριόχορτα είναι που θα φέρουν τη βροχή. Και
όταν άρχισαν να κινούνται με τον αέρα, είδαμε πως έσερναν μαζί τους τον καιρό.

Μετά είδαμε ένα απίστευτο ζωγραφιστό μπλε, σαν πολλές καρτ-ποστάλ διακοπών
καρφωμένες από πάνω μας. Χωρίς την παραμικρή διακύμανση στο χρώμα, ένα
σταθερό, αμετακίνητο γαλάζιο, που έμοιαζε να χωρίζεται από τον προηγούμενο
ουρανό από μια αιωνιότητα (ίσως και μια μέρα). Όλα αυτά εκεί ψηλά. Με το που
σηκώνεις τα μάτια, τα βλέπεις. Ούτε να κλείσεις θέση χρειάζεται ούτε τίποτε.
Ούτε να βρεις πάρκινγκ ούτε να βρεις τρόπο να γυρίσεις μετά πίσω. Ο ουρανός σε
ακολουθεί. Για αυτό λέω, τα καλύτερα πράγματα στην ζωή είναι τσάμπα. Χαμένος
χρόνος στις βιτρίνες.