Κρίσεις και προκρίσεις

*Η ΕΒΔΟΜΑΔΑ που πέρασε μάς είπε τρεις αλήθειες για την κατάσταση των
κορυφαίων ομαδικών αθλημάτων στην Ελλάδα. Το ποδόσφαιρο διεκδικεί σοβαρά την
πρόκρισή του στις μεγάλες δυνάμεις της Ευρώπης, το μπάσκετ κινδυνεύει με κρίση
και το βόλεϊ δεν είναι ακόμη έτοιμο για μεγάλη διάκριση.

* Στο μέτωπο του Τσάμπιονς Λιγκ, μια αγωνιστική πριν από τη λήξη του
πιο συναρπαστικού και αμφίρροπου πρώτου γύρου από καταβολής θεσμού, θα
μπορούσε να γραφεί ένα ολόκληρο βιβλίο ­ κάτι μεταξύ Φώσκολου και
Νικολακόπουλου ­ με τίτλο «Σενάρια». Η στήλη, όπως είναι γνωστό, αποφεύγει
συστηματικά τις προβλέψεις και γι’ αυτό θα κρατήσει ένα μόνο στοιχείο: την
οριστική, όπως φαίνεται, αποτίναξη του συμπλέγματος κατωτερότητας των
ελληνικών ομάδων.

* Ακόμη κι όταν η τύχη τούς βοηθά ­ επιτέλους, όπως λένε, ξανά με την
Πόρτο, οι φίλοι του Ολυμπιακού ­ ή όταν τούς γυρίζει την πλάτη ­ όπως κι ο
Μπασινάς στον Κιάσσο στο παγωμένο Κίεβο ­ οι εκπρόσωποί μας στέκονται,
αγωνιστικά και ψυχολογικά, ισότιμα με πολύ πιο έμπειρες ομάδες. Ειδικά για τον
Ολυμπιακό, που ουδέποτε έχει κάνει μια ευρωπαϊκή πορεία αντάξια των φιλοδοξιών
του, αυτό είναι ίσως το μεγαλύτερο κέρδος: η αίσθηση ότι καταρρέει το φράγμα
που τον χώριζε πάντα, από ατυχία ή ατολμία, από τη διεθνή αφρόκρεμα.

* Αντίθετη μοιάζει η κατάσταση στο μπάσκετ, μετά την καθαρή ήττα από τη
Σλοβενία και την όχι ιδιαίτερα πειστική νίκη με τη Σλοβακία. Απέναντι σε δύο
ομάδες που δύσκολα θα μπορούσαν να χαρακτηρισθούν ως παραδοσιακά ισχυρές, η
Εθνική μας φανέρωσε, για πρώτη ίσως φορά στη μετά Γκάλη εποχή, μια ανησυχητική
τάση να αφήσει να της αμφισβητηθεί η μόνιμη συμπερίληψή της στις κορυφαίες
ομάδες της Ευρώπης.

* Δεν είναι τόσο η έλλειψη παικτών ή βάθους που προβληματίζει (το
δυναμικό είναι το ίδιο που για κάτι μικρολεπτομέρειες δεν συμμετείχε στον
τελικό του τελευταίου Παγκοσμίου Πρωταθλήματος) αλλά μια αίσθηση ψυχικής
κόπωσης, κάτι σαν τέλος εποχής, εκ μέρους αθλητών χορτασμένων διακρίσεις και
ενός φίλαθλου κοινού που συνήθισε να τις θεωρεί δεδομένες. Η λύση ­ αλλά δεν
είναι απλή ­ θα ήταν ίσως να χτιστεί μια νέα ομάδα με ένα στόχο πιο μακρόπνοο
από το επόμενο ευρωπαϊκό πρωτάθλημα και τη συμμετοχή στον ημιτελικό.

* Αν το μπάσκετ βασανίζεται από την έλλειψη νέων στόχων, το βόλεϊ
απέδειξε, με τις εμφανίσεις της εθνικής ομάδας στην Ιαπωνία, ότι βιάστηκε να
θέσει τόσο ψηλά τους δικούς του. Βλέποντας τον τελικό και τον μαγικό ημιτελικό
Ιταλίας – Βραζιλίας, ακόμη και ο μη ειδικός περί το άθλημα μπόρεσε να
διαπιστώσει ότι το βόλεϊ που παίχτηκε ήταν άλλο άθλημα σε σχέση με τα
παιχνίδια της Εθνικής. Εδώ το στάδιο της δουλειάς είναι ακόμξ το προέχον.