ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ Ημέρα Ανθρώπινης Αξιοπρέπειας

«Απόψε είμαστε όλοι Λόρδοι!», όπως λέει, αυτοσαρκαζόμενος, ο Ντανιέλ
Κον-Μπεντίτ. Ή, για να δανειστούμε το σύνθημα των Χιλιανών σε στιγμές
συλλογικής χαράς: «Viva Chile, mierda!». Ζήτω η Χιλή, σκατά!

Δάκρυα δικαίωσης. Δύο γυναίκες, μέλη της χιλιανής οργάνωσης «Οικογένειες των κρατουμένων και εξαφανισμένων», ξεσπούν σε κλάματα στο Σαντιάγο ακούγοντας την απόφαση των Λόρδων

ΓΙΟΣ του Γουλιέλμου του 1ου της Έσσης και διοικητής των αυστριακών δυνάμεων
καταστολής στην Ιταλία και την Ουγγαρία την περίοδο 1848-49, ο στρατάρχης
βαρόνος φον Χάιναου είχε αποκτήσει το υποκοριστικό «ύαινα» επειδή του άρεσε να
βασανίζει τους κρατουμένους και να μαστιγώνει τις γυναίκες. Τον Αύγουστο του
1850, στη διάρκεια των διακοπών του στο Λονδίνο, αποφάσισε να επισκεφθεί τη
ζυθοποιία Barclay and Perkins. Μόλις μπήκε στο κτίριο, οι καραγωγείς
εκτόξευσαν εναντίον του κοπριά και δεμάτια άχυρο. Προσπάθησε να βγει στον
δρόμο. Εκεί τον περίμεναν οι μαουνιέρηδης και οι καρβουνιάρηδες που,
φωνάζοντας «Κάτω ο αυστριακός χασάπης!», του έσκισαν τα ρούχα και του
κομμάτιασαν το μουστάκι. Έπειτα κρύφτηκε σ’ ένα σκουπιδοτενεκέ του George Inn,
στο Bankside, αλλά τον ανακάλυψαν κι εκεί και τον περιέλουσαν ξανά με κοπριά.
Σώθηκε μόνο με παρέμβαση της αστυνομίας. Αλλά αναγκάστηκε, ο δυστυχής, να
διακόψει τις διακοπές του.

Ενάμιση αιώνα μετά, ένας άλλος χασάπης βρέθηκε στα ίδια μέρη. Επισκέφθηκε το
μουσείο της Μαντάμ Τυσσώ, ήπιε τσάι με την κ. Θάτσερ, παραπονέθηκε ότι η
Αγγλία δεν είναι πια η ίδια γιατί δεν τον αναγνωρίζουν στον δρόμο και μπήκε
στο νοσοκομείο για μια εγχείρηση. Κανείς δεν του έριξε κοπριά στον δρόμο: το
εργατικό κίνημα, άλλωστε, παρουσιάζει μεγάλη πτώση σε σχέση με το 1850. Κι αν
δεν βρισκόταν ένας πεισματάρης δικαστής από την Ισπανία, ο χασάπης θα
επέστρεφε ανενόχλητος στη χώρα του, που χάρις σ’ αυτόν σώθηκε από μια
κομμουνιστική δικτατορία.

Ένας ανέλπιστα γλυκός αέρας φυσάει τελευταία στην Ευρώπη. Ένας αέρας
δικαιοσύνης και αξιοπρέπειας, που εμπνέει από τους Λόρδους της Βρετανίας μέχρι
τον Μάσσιμο Ντ’ Αλέμα. Μπορεί πάλι να μην είναι αέρας αλλά βροχή, μια βροχή
που αρχίζει επιτέλους να ξεπλένει τα τραύματα του παρελθόντος, όπως λέει ο
χιλιανός συγγραφέας Λουίς Σεπούλβεδα ­ που η ανακοίνωση της απόφασης των
Λόρδων τον βρίσκει στην Αστούριας της Ισπανίας. Μια βροχή, που δεν εμποδίζει
τους Ισπανούς να έλθουν να γιορτάσουν μαζί του, πανηγυρίζοντας, γελώντας και
κλαίγοντας, τιμώντας με τον δικό του τρόπο ο καθένας αυτή τη μέρα που θα πάρει
το όνομα «Ημέρα της Ανθρώπινης Αξιοπρέπειας».

Ο συγγραφέας, πάντως, τρέμει, γράφει και κλαίει. Θυμάται τον πατέρα του, που
στην κηδεία του δεν μπόρεσε να παραστεί με προσωπική εντολή «αυτού του
σκουπιδιού που λέγεται Πινοτσέτ». Θυμάται τα δολοφονημένα αδέλφια του. Θυμάται
αυτούς που πέθαναν εξόριστοι, όπως κι εκείνους που επέστρεψαν νικημένοι από
τον χρόνο. Θυμάται τον Βίκτορ Χάρα, που πέθανε προκαλώντας τους δημίους του.
Θυμάται τον Όσκαρ Λάγος, που πέθανε στη Λα Μονέδα υπερασπιζόμενος τον Αλλιέντε
και τη δημοκρατική νομιμότητα. Θυμάται, βέβαια, τον Αλλιέντε. Αγκαλιάζει την
Κάρμεν, την «Ποιήτρια Γυναίκα» του, και κλαίνε μαζί.