Ζήτησε ισόβια για την Κάτια

Στη διαπλοκή του θείου και του ανθρώπινου πάθους αναζήτησε χθες ο

εισαγγελέας του Μεικτού Ορκωτού Δικαστηρίου της Αθήνας κ. Νίκος Σεϊντής την

αμαρτωλή συνύπαρξη της Κάτιας Γιαννακοπούλου και του αρχιμανδρίτη Άνθιμου

Ελευθεριάδη, οι οποίοι, ξεπερνώντας τα όρια των ρόλων τους, παρασύρθηκαν σε

μία ολέθρια σχέση.

ΚΑΙ ΟΤΑΝ εκείνος έκοψε τις γέφυρες τις ερωτικές μαζί της, εκείνη… έκοψε το

νήμα της ζωής τού επίγειου θεού της. Ψύχραιμη η Κάτια Γιαννακοπούλου έστρεψε

το όπλο εναντίον του και με αποφασιστικότητα, πρωτόγνωρη για γυναίκα, εκτέλεσε

το εγκληματικό της σχέδιο.

Είναι αυτή η ψυχραιμία, η αποφασιστικότητα και η μεθοδικότητα που διέγνωσε ο

εισαγγελικός λειτουργός στις κινήσεις της 43χρονης γυναίκας, για την οποία

ζήτησε να κηρυχθεί ένοχη για ανθρωποκτονία από πρόθεση, χωρίς να την κρίνει

άξια να της αναγνωρισθεί κανένα ελαφρυντικό. Εάν λοιπόν οι δικαστές

ακολουθήσουν την πρόταση του εισαγγελέα, τότε η προβλεπόμενη ποινή για την

Κάτια Γιαννακοπούλου είναι μονόδρομος και είναι ισόβια κάθειρξη.

ΑΝΑΜΕΙΚΤΑ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΑ

Η πρόταση του εισαγγελέα προκάλεσε, όπως ήταν αναμενόμενο, ανάμεικτα

συναισθήματα στις δύο πλευρές. Οι συγγενείς του αρχιμανδρίτη ξέσπασαν σε

λυγμούς νιώθοντας ηθικά δικαιωμένοι. Αντίθετα, οι συγγενείς της κατηγορουμένης

ένιωθαν ότι ήταν αυστηρή η προτεινόμενη για το έγκλημά της τιμωρία. Όσο για

την ίδια, έδειχνε έτοιμη να αποδεχθεί τις συνέπειες της πράξης της. Είχε μόλις

ολοκληρώσει την «εξομολόγησή» της ενώπιον των κριτών της. Δεν προσπάθησε να

τους πείσει ότι δεν είναι ένοχη. Τον εαυτό της τον έχει καταδικάσει. Μέσα σε

μία λεπτομερή καταγραφή της πραγματικότητας που βίωσε κοντά στον άνθρωπο που

λάτρεψε, προσπάθησε να τους εξηγήσει γιατί έφτασε στο έσχατο σημείο της

απόγνωσης να αφαιρέσει τη ζωή του Άνθιμου. Να εξηγήσει ήθελε και στον εαυτό

της πώς το οπλισμένο χέρι της λειτούργησε πιο γρήγορα από τη λογική και την

καρδιά της σκορπώντας τον θάνατο.

Οκτώ χρόνια ελπίδας… Οκτώ χρόνια αμαρτωλών ονείρων κτισμένα ερήμην στις

ψυχές των δικών της ανθρώπων, που δεν την εγκατέλειψαν, τα στρίμωξε μέσα σε

τέσσερις ώρες απολογίας, κοιτάζοντας στα μάτια τους δικαστές.

ΔΙΑΠΛΟΚΗ

Την άκουσαν με προσοχή για να καταλάβουν τι άραγε συνέβαινε στη ταραγμένη της

ψυχή. Και όταν η κατηγορουμένη αποκαμωμένη από την ψυχική ένταση επέστρεψε στο

εδώλιο, τον λόγο έλαβε ο εισαγγελέας της έδρας. Προπομπός της επερχόμενης τιμωρίας.

«Έχουμε να κάνουμε, ξεκίνησε την αγόρευσή του, με ένα έγκλημα διαπλοκής τού

θείου και του ανθρώπινου πάθους. Από τη μία πλευρά υπάρχει η Κάτια

Γιαννακοπούλου, νοικοκυρά και θεοσεβούμενη. Από την άλλη, ο αρχιμανδρίτης

Άνθιμος, μία πολυσχιδής, πολύπλευρη πνευματική προσωπικότητα με αξιόλογη

δράση. Οι δύο πρωταγωνιστές δημιούργησαν μία ολέθρια σχέση».

ΕΡΩΤΙΚΟ ΝΤΕΛΙΡΙΟ

Και στρέφοντας τον προβολέα της σκέψης του προς τις δύο ετεροβαρείς

προσωπικότητες, ο εισαγγελέας συνέχισε λέγοντας: «Ο αρχιμανδρίτης από κοινωνός

των Αγίων Μυστηρίων αποφάσισε να κατέβει στη γη για να γευτεί τις επίγειες

ηδονές και το συναίσθημα του έρωτα. Γνώρισε την αμαρτία. Η γυναίκα αυτή που

γνώρισε, τον συγκλόνισε, τον σαγήνευσε. Η σχέση τους μεταλλάσσεται από

πνευματική σε ερωτική. Ζουν και οι δύο ένα ερωτικό ντελίριο, έναν παράφορο

έρωτα. Πιστεύουν ότι έχουν βρει την ευτυχία. Όταν όμως εκείνος έφυγε για το

Λονδίνο, αλλάζει συμπεριφορά και θέλει να διαλύσει τη σχέση του, να ανανήψει

και να επιστρέψει στα ιερατικά του καθήκοντα. Εκείνη βλέπει να χάνει τον

λυτρωτή της ψυχής της».

ΤΟ ΧΡΕΟΣ

Έτσι ξετυλίγοντας το κουβάρι ο εισαγγελέας έφτασε μέχρι τη σκηνή του φόνου. «Η

Κάτια Γιαννακοπούλου ­ είπε ­ σε απόλυτα ήρεμη ψυχική κατάσταση και έχοντας

πλήρη συνείδηση, αποφάσισε να εξοντώσει τον αρχιμανδρίτη. Τον περίμενε

υπομονετικά έξω από το σπίτι του για να ξεκαθαρίσει τους λογαριασμούς που είχε

μαζί του. Γιατί είχαν και οικονομικούς λογαριασμούς, που αποδεικνύονται από

την έγγραφη δήλωσή του για την αναγνώριση του χρέους 20.000.000 δραχμών».

Με οκτώ σφαίρες έγραψε το τέλος. Και μετά; Μετά ­ κατά τον εισαγγελέα ­ η

κατηγορουμένη αναζητά τη λύτρωση. Ήταν όμως αργά. Αυτό που έκανε δεν μπορούσε

να το αλλάξει. Δεν μπορούσε να τον ξαναφέρει πίσω στη ζωή. Τώρα πια απομένει

οι λειτουργοί της Δικαιοσύνης να κάνουν το καθήκον τους με την έκδοση της

απόφασής τους, που αναμένεται σήμερα.

«Εύχομαι ­ κατέληξε ο εισαγγελέας ­ όταν φτάσει η ώρα της κρίσης ο

φιλεύσπλαχνος Θεός να αποδώσει Δικαιοσύνη και να βρει τη σωτηρία τής

διαταραγμένης της ψυχής».

Η ΚΑΤΙΑ Γιαννακοπούλου άνοιξε την ψυχή της χθες στους δικαστές, που περίμεναν

να ακούσουν από τα δικά της χείλη, της μοναδικής εν ζωή πρωταγωνίστριας, τη

δική της αλήθεια, πριν εκείνοι αποφασίσουν για την τιμωρία της.

Με βήματα σταθερά, η Κάτια Γιαννακοπούλου σηκώθηκε από το εδώλιο της

κατηγορουμένης. Έσφιξε τις γροθιές της, σήκωσε το κεφάλι της και κοιτάζοντας

τους κριτές της άρχισε την εξομολόγησή της. Ήταν μία διαφορετική εξομολόγηση

από εκείνη που είχε κάνει πριν από οκτώ χρόνια, όταν πρωτοσυνάντησε τον

πνευματικό της πατέρα, Άνθιμο Ελευθεριάδη, που έμελλε να σημαδέψει τη ζωή της.

Και όχι μόνο τη δική της… Ο σύζυγός της Γιώργος Γιαννακόπουλος δεν θέλησε να

είναι παρών στο ακροατήριο να ακούσει άλλη μια φορά την ιστορία. Του φτάνει

ότι ζει καθημερινά τις συνέπειες, πληρώνοντας το δικό του μερίδιο, αν και δεν

έχει διαπράξει κανένα ποινικό αδίκημα.

«Η απολογία μου», είπε η Κάτια Γιαννακοπούλου, «είναι κατάθεση ψυχής. Θέλω να

ζητήσω συγγνώμη από το Θεό, που σκότωσα τον απεσταλμένο του. Θέλω να ζητήσω

συγγνώμη από τους συγγενείς του, την οικογένειά μου και τα πνευματικά του

παιδιά». Είχε την ελπίδα ότι θα τη συγχωρούσαν..

­ Δεν δεχόμαστε τη συγγνώμη σου, ντροπή σου! Ήρθε άμεσα η απάντηση από τους

συγγενείς του Άνθιμου.

Περισσότερο από τέσσερις ώρες η Κάτια Γιαννακοπούλου περιπλανήθηκε στις

διαδρομές του χθες, στη γνωριμία της με τον αρχιμανδρίτη, στην αρχή και στο

τέλος της σχέσης τους, που σήμανε και το τέλος της ζωής του.

Ορκιζόταν στο παιδί της πως λέει μόνο την αλήθεια «για εκείνον που την ανέβασε

στο ανώτερο σκαλοπάτι και την κατέβασε στο τελευταίο ­ της εξαθλίωσης, της

ψυχικής, της πνευματικής, της σωματικής και της υλικής». Μιλάει γι’ αυτόν και

δακρύζει όταν θυμάται στις στιγμές που την απέρριπτε. Το πρόσωπό της φωτίζεται

και η φωνή της τρέμει όταν θυμάται τις στιγμές της απόλυτης ευτυχίας που

γνώρισε κοντά του.

Μία μία ξεφύλλισε τις σελίδες της ολέθριας σχέσης. «Η αγάπη μου για τον

Άνθιμο», είπε, «ήταν αληθινή και γνήσια. Δεν ντρέπομαι να κοιτάξω κανέναν στα

μάτια. Καταλαβαίνω τους συγγενείς του που έχασαν το πνευματικό τους στολίδι,

αλλά θέλω να τους πω πως δεν κατάλαβα πώς σκότωσα τον άνθρωπο που λάτρεψα».

Η Κάτια Γιαννακοπούλου μίλησε για τη γνωριμία της με τον Άνθιμο, για τις

κρυφές συναντήσεις τους στο σπίτι του, που θεωρούσε άβατο, για τις οικονομικές

δοσοληψίες, για το πρώτο φιλί για την ολοκλήρωση της ερωτικής τους σχέσης. Στα

μάτια του έβλεπε ­ λέει ­ ένα μικρό παιδί που γεμάτο απορία έψαχνε να μάθει

και να γευτεί άγνωστες στιγμές συνεύρεσης με μία γυναίκα που θα του προσέφερε

αγάπη, στοργή και φροντίδα. Αυτά του έδωσε η Κάτια Γιαννακοπούλου. Και

εισέπραξε, όπως ισχυρίζεται, αρχικά την ευτυχία και μετά την απόρριψη.

«Όταν ο Άνθιμος», συνέχισε, «έφυγε για το Λονδίνο, άλλαξε η συμπεριφορά του.

όσο περνούσε ο καιρός γνώριζα την άρνηση. Κάθε φορά περισσότερο. Πιο σκληρά,

πιο δυνατά. Είχα τρελαθεί. Πίστευα μόνο σε ένα θαύμα. Δεν μπορούσα να πιστέψω

ότι έκοβε τις γέφυρες επικοινωνίας. Ύστερα από εκείνον υπήρχε η κόλαση. Δεν

ήμουν ούτε το σκυλί του ούτε σκουπίδι ούτε γυναίκα του δρόμου. Εκείνος με

κατάντησε έτσι. Είχε κλονιστεί η πίστη μου».

Τη σκηνή του φόνου δεν θέλει, λέει, να τη θυμάται, αν και τη ζει καθημερινά.

«Όταν με είδε», θυμάται, «μου γύρισε την πλάτη. Μία ακόμη άρνηση. Το χέρι μου

τότε λειτούργησε πιο γρήγορα από τη λογική. Τον κτύπησα και άκουσα ένα “ωχ”.

Όταν κατάλαβα τι έγινε, έφυγα μακριά για να μη βλέπω την τραγωδία που

προκάλεσα. Είμαι υπεύθυνη, γιατί σκότωσα τον άνθρωπο που προσκυνούσα. Πάντα θα

τον αγαπώ, θα τον σέβομαι και θα τον σκέφτομαι».

Δακρυσμένη, η Κάτια Γιαννακοπούλου επέστρεψε στο εδώλιο ζητώντας συγγνώμη από

τον γιο της, για τον οποίο αξίζει να ζει βλέποντάς τον έστω και μέσα από το

κελί της φυλακής.