ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Αξιόλογες δαπάνες

ΜΠΟΡΕΙ να ‘φταιγε κι η πόλη, η Βιέννη έχει κάτι το χαλαρό και ρευστό, σε
εξωθεί να αφεθείς, μπορεί να ‘φταιγε κι η φθινοπωρινή συννεφιά, το
περιστασιακό ψιλόβροχο είχε κάτι από χάδι μάγου, τέλος πάντων, για πρώτη φορά
στη ζωή μου ­ 35 χρονών, μαμά, άσπρες τρίχες στα μαλλιά και συλλογή από
νευρώσεις ­ επένδυσα μια περιουσία σε… εσώρουχα! Και, επιπλέον, ουδόλως
ενοχλήθηκα από το ορθολογιστικής υφής σχόλιο του καλύτερού μου φίλου ­ «έχεις
τρελαθεί, κρίση καταναλωτισμού για κάτι που κανείς πέρα από σένα δεν πρόκειται
να δει, μήπως έχεις γίνει νάρκισσος, μήπως είσαι ήδη στην κλιμακτήριο, για
ψάξου λίγο…».

Λοιπόν, όχι, το έψαξα, συνέχισα να απολαμβάνω σαν παιδί τα Χριστούγεννα, τα
πανάκριβα δώρα που έκανα στον εαυτό μου, ακόμη και τα κουτιά ήταν όμορφα, το
γκρι χρώμα μου άρεσε πάντα, η εφημερίδα μου έγραψε ότι είναι και της μόδας, εν
ολίγοις, ήμουν ευχαριστημένη με το τίποτα, αν το καλοσκεφτεί κανείς…

Κι έπειτα, λίγες εβδομάδες μετά, είδα στη βαριά κι ασήκωτη σομόν οικονομική
εφημερίδα που καταφθάνει στο γραφείο μου έξι ημέρες την εβδομάδα, ότι είμαι…
τάση: ότι ο τζίρος των βιομηχανιών πολυτελών εσωρούχων έχει αυξηθεί κατακόρυφα
στην Αγγλία, όχι διότι αυξήθηκε ο αριθμός των γυναικών, ούτε διότι αίφνης οι
ομόφυλές μου αποφάσισαν να γίνουν πιο ωραίες χάριν των συντρόφων τους

στο κρεβάτι. Αλλά διότι η αγορά εσωρούχων «για την πάρτη τους» είναι ένας
feel good factor ­ τον οποίο, ναι, καλά το καταλάβατε, επιδιώκουν οι κυρίες
των τριανταβάλε και σαρανταβάλε που νιώθουν πίεση από την καθημερινή ζωή
(επαγγελματική βέβαια) και θέλουν… να κάνουν δώρα στον εαυτό τους.

Έτσι, ως στατιστικό στοιχείο, κοιτάχτηκα στον καθρέφτη, τον πραγματικό και τον
άλλο, και… πολύ μου άρεσα!