ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Η σιωπή των αμνών

ΕΚΕΙΝΗ την Τετάρτη του Νοέμβρη, το μυαλό ­ και κυρίως η καρδιά και η ψυχή ­
δεν έλεγαν να ξεκολλήσουν από τρία κοριτσάκια, που ποτέ δεν έμαθαν ότι θα τα
έδενε την ίδια χρονική στιγμή η σκληρότητα των μεγάλων. Ναι, τα πόδια και τα
χέρια ακολουθούσαν μηχανικά τους ίδιους δρόμους, τις ίδιες κινήσεις, στο
γραφείο, στο σούπερ μάρκετ, πίσω για το σχολικό, στις δουλειές του σπιτιού. Η
σκέψη, όμως, βρισκόταν στη «σιωπή των αμνών» όπου ζουν τόσα παιδιά ­ όχι στην
αφρικανική Ρουάντα ή στη μακρινή Ταϊλάνδη, αλλά σε μια «πολιτισμένη» Ευρωπαϊκή χώρα.

Τρία κοριτσάκια, τρεις μικρές ανάσες που γνώρισαν από τη ζωή μόνο τη φρίκη
της… Ίσως ήταν το ίδιο εκείνο κοριτσάκι των φαναριών που κόλλαγε τη μύτη του
στο τζάμι του αυτοκινήτου μου, κάθε φορά που πέρναγα από την Αμφιθέας. Εκείνο
που σοβαρό – σοβαρό διασταύρωνε τη ματιά του με αυτή του γιου μου ­ που σαν
πρίγκιπας καθόταν στο καρεκλάκι του και ρωτούσε με απορία για τα «άλλα»
παιδιά, αυτά του δρόμου. Εκείνο το κοριτσάκι, που μιλώντας τη διεθνή γλώσσα
του παιχνιδιού με ένα συνομήλικό του, έπεσε εκείνη τη φθινοπωρινή Τετάρτη στις
ρόδες της νταλίκας.

Ήταν την ίδια εκείνη Τετάρτη, που ένα αγγελούδι τριών μηνών (!) έσβηνε στο
Νοσοκομείο Παίδων, κτυπημένο με απίστευτη αγριότητα από τον ίδιο του τον
«πατέρα». Στο διπλανό παιδιατρικό νοσοκομείο, το δίδυμο αδελφάκι του έδινε τη
μάχη για τη μικρούλα ζωή του στην Εντατική ­ κτυπημένο από τα ίδια χέρια.

Εμείς, όμως, λίγο πριν από τα Χριστούγεννα, έναν ακριβώς μήνα έπειτα από
εκείνη την Τετάρτη ­ στις 11 Δεκεμβρίου ­ θα «γιορτάσουμε» ανενόχλητοι την
Παγκόσμια Ημέρα του Παιδιού, βάζοντας ροδομάγουλα μωρά να στολίζουν τις
σελίδες μας. Και από τον χειμωνιάτικο ουρανό, δυο ζευγάρια αθώα μάτια θα μας
κοιτάνε με απορία…