Επιστολές συμπάθειας πριν από τη δίκη

Στη φυλακή. Δεκάδες επιστολές συμπαράστασης από άγνωστα σε αυτήν πρόσωπα έχει λάβει η Κάτια Γιαννακοπούλου

«Αγαπητή μου Κάτια,

εύχομαι η επιστολή μου να σε βρει υγιέστατη και ήρεμη… Είμαι μία κυρία που
ονομάζομαι Νώτα. Μέσα από την τηλεόραση παρακολούθησα το δρόμο σου και η
καρδιά μου σε λυπήθηκε, σε συμμερίστηκε, ένιωθε χίλια δύο συναισθήματα
παράξενα για σένα…».

ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ μικρό απόσπασμα από τις δεκάδες επιστολές που έχει λάβει τους
τελευταίους δεκαέξι μήνες που βρίσκεται στη φυλακή η 43χρονη Κάτια
Γιαννακοπούλου. Εγκλημάτησε, αφαιρώντας τη ζωή από τον άνθρωπο που ­ όπως λέει
­ αγάπησε περισσότερο και από την ίδια της τη ζωή, τον αρχιμανδρίτη Άνθιμο
Ελευθεριάδη, τον οποίο συνήθιζε να αποκαλεί ως τον «επίγειο Θεό» της. Και
σήμερα έφτασε η ώρα να λογοδοτήσει ενώπιον της ανθρώπινης Δικαιοσύνης και να
τιμωρηθεί για το έγκλημά της.

Η Κάτια Γιαννακοπούλου κάθεται στο εδώλιο του Μεικτού Ορκωτού Δικαστηρίου της
Αθήνας αντιμετωπίζοντας τη βαρύτερη πράξη που προβλέπει και τιμωρεί ο ποινικός
μας κώδικας, την ανθρωποκτονία από πρόθεση. Αδίκημα, που τιμωρείται ακόμη και
με την ποινή της ισόβιας κάθειρξης, εκτός εάν οι δικαστές και οι ένορκοι της
αναγνωρίσουν έστω και ένα μόνο ελαφρυντικό.

Εκείνη, όμως, φαίνεται πως είναι έτοιμη να δεχθεί την τιμωρία. Όποια και αν
είναι αυτή. Τόσους μήνες στη φυλακή παίρνει κουράγιο από τις επιστολές
αγνώστων προσώπων, που την παρηγορούν και δηλώνουν τη συμπαράστασή τους κι ας
ξέρουν πως η γυναίκα αυτή έγινε δολοφόνος.

Το πιο δυνατό στήριγμα, όμως, για την Κάτια Γιαννακοπούλου, που υποστηρίζει
ότι έχει πια μετανιώσει για την πράξη της, είναι η αγάπη που εξακολουθούν να
της δείχνουν με κάθε τρόπο τα αφανή θύματα της ιστορίας. Και αυτά δεν είναι
άλλα από τον μονάκριβο γιο της και τον σύζυγό της. Η σφαίρα με την οποία
σκότωσε τον αρχιμανδρίτη Άνθιμο Ελευθεριάδη, στις 22 Ιουλίου 1997, δεν έκοψε
μόνο το νήμα της δική του ζωής, αλλά και τραυμάτισε ανεπανόρθωτα τις ψυχές των
δικών της ανθρώπων.

«ΕΧΩ ΜΕΤΑΝΙΩΣΕΙ»

«Τους τελευταίους μήνες που βρίσκομαι στη φυλακή», λέει η κατηγορουμένη,
«αντιμέτωπη με την απόγνωση και τις τύψεις μου, αυτό που με κρατά στη ζωή
είναι η αγάπη, η αφοσίωση και η πίστη του γιου μου. Είναι και το μεγαλείο της
αγάπης του συζύγου μου, που δεν του στάθηκα άξια και έχω μετανιώσει. Όπως έχω
μετανιώσει και για τη ζωή ενός ανθρώπου που σκότωσα και που αγαπούσα
περισσότερο από τη ζωή μου».

Και από την άλλη πλευρά βρίσκονται οι συγγενείς εκείνου, του Άνθιμου
Ελευθεριάδη. Του θύματος αυτής ιστορίας, που ένα μόνο πράγμα ζητούν. Την
παραδειγματική τιμωρία της γυναίκας που έγινε η αιτία να τον χάσουν από κοντά τους.

Η Κάτια Γιαννακοπούλου ποτέ δεν αρνήθηκε την ενοχή της. Στη χειμαρρώδη
απολογία της ενώπιον του ανακριτή προσπάθησε πολλές φορές να προσεγγίσει έστω
και εκ των υστέρων τη διαδρομή που μοιράστηκε με τον Άνθιμο Ελευθεριάδη. Σε
κάποια σημεία δεν διστάζει να γίνει σκληρή με τον εαυτό της, αλλά και με το
θύμα της, με το οποίο ισχυρίζεται ότι είχαν ανοικτούς οικονομικούς λογαριασμούς.

«Έγινα η σκλάβα του», λέει, «η δούλα του. Ήμουν το πειραματόζωό του. Πάνω στο
σώμα μου και την ψυχή μου δοκίμαζε τα πάντα. Ακόμη και τις οικονομικές μου
αντοχές, γιατί τον είχα διευκολύνει δίνοντάς του συνολικά 6.500.000 δραχμές,
για να πραγματοποιήσει τα εκκλησιαστικά του οράματα».

Κι όμως, όταν ο Άνθιμος Ελευθεριάδης έφυγε για το Λονδίνο, η Κάτια
Γιαννακοπούλου έπαιρνε το αεροπλάνο και βρισκόταν τακτικά κοντά του για λίγες
μόνο ώρες. Τι μεσολάβησε και αποφάσισε να τον σκοτώσει; Η ίδια, δίνοντας τη
δική της εκδοχή, έχει πει ότι την πονούσε η σκληρή του στάση και η απομάκρυνσή
του από κοντά της. Ήθελε να τον πονέσει. Και το έκανε με τον πιο βίαιο τρόπο.

Σε αυτή τη δίκη, που ξεκινάει σήμερα, πολλά θα ακουστούν και από τις δύο
πλευρές για τη σχέση θύτη και θύματος. Και από τα πολλά είναι που οι δικαστές
πρέπει να ξεχωρίσουν την αλήθεια, να αγνοήσουν την υπερβολή και να αποδώσουν δικαιοσύνη.