Ερωτευμένοι με την μπάρα

* Ξεκίνησε από τα Πριγκιπόννησα και έφθασε μέχρι την Αμερική για να δοξαστεί
στην Ελλάδα

* Το ότι δεν πήγαμε στο περυσινό παγκόσμιο πρωτάθλημα ήταν το καλύτερο που
μπορούσαμε να κάνουμε. Είμαστε γεννημένοι μόνο για πρώτοι!

* Συγκινήθηκα, όταν μου είπε μια κυρία ότι είμαι ευπρόσδεκτος σπίτι της
οποιαδήποτε στιγμή θελήσω

Ο Χρήστος Ιακώβου δίπλα στο κανόνι, σαν την ομάδα πού ‘χει φτιάξει

ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ στην Κωνσταντινούπολη. Είναι γέννημα-θρέμμα της Πόλης. Τώρα είναι…
οικουμενικός! Τον Χρήστο Ιακώβου τον αγαπά όλη η Ελλάδα. Έχει ταυτιστεί μαζί
του.

Όχι μόνο γι’ αυτά που έδωσε και δίνει. Αλλά για όσα ετοιμάζεται να μας χαρίσει
στο άμεσο μέλλον. Και σίγουρα, από την πλευρά μας, περιμένουμε πολλά.

Ευγενικός, μετρημένος στις τοποθετήσεις του, ευαίσθητος και προπάντων
καλοσυνάτος, είναι ο εθνικός προπονητής της άρσης βαρών. «Δικό μας παιδί»,
όπως συνηθίζει να λέει ο λαός. Και πραγματικά έτσι είναι. Απλός και προσιτός.

Τον συναντήσαμε κάπου στο Σύνταγμα. Η συζήτηση έγινε μετ’ εμποδίων! Μας
διέκοπτε ο κόσμος που δεν σταματούσε να του δίνει συγχαρητήρια και να του
σφίγγει φιλικά το χέρι. Κι εκείνος, με το χαμόγελο πάντα στα χείλη, δεχόταν
τις φιλοφρονήσεις.

Το νησί Αντιγόνη στα Πριγκιπόννησα ήταν ο πρώτος σταθμός στη ζωή του Χρήστου
Ιακώβου. Εκεί πέρασε τα παιδικά του χρόνια. «Όπως ακριβώς στα χωριά. Χρόνια
που δυστυχώς δεν θα ξανάρθουν» λέει με νοσταλγία.

Σε ελληνικό δημοτικό σχολείο πέρασε τα μαθητικά του χρόνια. Με όλες τις
δραστηριότητες που συνεπάγεται αυτό. «Παιχνίδι, βόλτες και καλοί φίλοι με
αρκετούς από τους οποίους συναντιέμαι και μιλώ ακόμα και σήμερα».

Η σχέση του με τη θάλασσα ερωτική. Το ψάρεμα ήταν η αγαπημένη του απασχόληση.
Και ήρθε να προστεθεί και η κολύμβηση. Στα 13 του ξεκίνησε την αθλητική του
καριέρα μέσα στο νερό. Σε ανοιχτό κολυμβητήριο, το οποίο βρισκόταν στη
θάλασσα. Από μικρός γνώρισε την αρμύρα της ζωής…

Ο ΔΙΩΓΜΟΣ

«Το ’64 μάς έδιωξαν από την Πόλη, λόγω Κυπριακού. Περίπου 80.000 – 100.000
Έλληνες ξεριζώθηκαν από τα σπίτια τους και μέσα σε αυτούς εγώ και η οικογένειά
μου. Ήρθαμε όπως τώρα οι Αλβανοί στην πατρίδα μας, την Ελλάδα» μάς λέει και τα
μάτια του κοιτούν με θλίψη στο κενό.

Απαρνήθηκε την κολύμβηση μετά ενάμιση χρόνο. Κάτι δεν του πήγαινε καλά. Μπορεί
να είχε έρωτα με τη θάλασσα, όμως δεν ήταν φτιαγμένος για κάτι τέτοιο. Ο
Στράτος Σέρβης τον προέτρεψε να ασχοληθεί με τα βάρη. «Αυτό κι αυτό» του είπε.
Και ο Ιακώβου τον άκουσε και τον εμπιστεύτηκε.

Στην Ελλάδα ήρθε με την ευχή ότι οι φιλοδοξίες του θα ευδοκιμήσουν. Έτρεξε από
δω κι από κει. Για να ρωτήσει, να μάθει, να συμβουλευτεί ποιος σύλλογος θα του
παρείχε τις δυνατότητες για να κάνει όσο το δυνατόν καλύτερα αυτό που
αγαπούσε: άρση βαρών.

«Ξεκίνησα από τον Παναθηναϊκό. Ήταν ο μοναδικός σύλλογος που είχε ολοκληρωμένο
τμήμα άρσης βαρών. Είχα ρωτήσει πρώτα τον ξάδελφο μου, τον Αλέκο Σοφιανίδη,
που αγωνιζόταν στην ΑΕΚ, αν είχε η ομάδα του ανάλογο τμήμα. Μου απάντησε
αρνητικά και βρέθηκα στον Παναθηναϊκό».

Η πορεία που ακολούθησε ένδοξη, όπως ακριβώς η τωρινή. Κατέκτησε τα
περισσότερα πανελλήνια πρωταθλήματα, ενώ αποτέλεσε και μέλος της αποστολής της
εθνικής ομάδας στους Μεσογειακούς του ’67 και στους Ολυμπιακούς του ’72.

ΣΤΗΝ ΑΜΕΡΙΚΗ

Με τον Σαμπάνη και τον Τζελίλη. «Είναι όλοι τους παιδιά μου», ομολογεί ο Χρήστος Ιακώβου

«Σιγά σιγά βολευτήκαμε. Άρχισα να κυλάω σαν άνθρωπος και έτσι διέγραψα καριέρα
είκοσι χρόνων εν ενεργεία. Βέβαια, την εποχή εκείνη τα πάντα λειτουργούσαν
ερασιτεχνικά στο χώρο της άρσης βαρών. Η Πολιτεία δεν βοηθούσε όπως γίνεται
σήμερα. Ό, τι κάναμε το κάναμε για τους εαυτούς μας. Γι’ αυτό που νιώθαμε μέσα
μας» τονίζει και σβήνει νευρικά το τσιγάρο του.

Γύρω στα 36 του χρόνια ήρθε ο κορεσμός. «Και τώρα τι γίνεται»; Η Αμερική ήταν
ο επόμενος σταθμός του, ο πρώτος στην προπονητική του καριέρα. Η επιχείρηση
που είχε στήσει με τον Γαλακτόπουλο χάλασε και έμεινε χωρίς δουλειά. Καλή
ευκαιρία αποτέλεσε η πρόσκληση της ακαδημίας της αστυνομίας του Μαϊάμι. Είχαν
ακούσει γι’ αυτόν και τον κάλεσαν να προπονήσει και να σκληραγωγήσει τους
εκπαιδευόμενους. Έτσι ταξίδεψε στη χώρα του μεγάλου ονείρου.

«Στο Μαϊάμι έμεινα λίγο, περίπου ένα τρίμηνο. Οι συνθήκες δεν μου άρεσαν.
Έφυγα για την Ατλάντα, όπου δούλεψα στο Πανεπιστήμιο Τζόρτζια Τεκ και αργότερα
είχα πρόταση να γυμνάσω την τοπική ομάδα ράγκμπι. Φυσικά δεν δέχτηκα ούτε
εκεί. Είχα άλλα πράγματα στο μυαλό μου».

Αναγκαστικά ασχολήθηκε με άλλες δουλειές. Δούλεψε σε σνακ μπαρ, σε εστιατόρια,
ενώ στη συνέχεια ασχολήθηκε με τις δουλειές της οικογένειας. «Δύσκολα χρόνια
τότε. Μας έδιναν μόνο 800 δολάρια τον μήνα, τα οποία δεν μας έφταναν ούτε για
το νοίκι. Το ψωμί έβγαινε δύσκολα, όσο και να δούλευες».

Πάει πολύς καιρός από τότε που άσκησε τα προπονητικά του καθήκοντα στην εθνική
ομάδα. Για πολλά έχει μετανιώσει. Για ένα, όμως, δεν πρόκειται να αλλάξει
γνώμη ό,τι κι αν του πεις. Πολλοί ήταν αυτοί που δυσανασχέτησαν όταν πήρε τη
μεγάλη απόφαση και απαγόρευσε στην Εθνική να λάβει μέρος στο παγκόσμιο
πρωτάθλημα του 1997. Εκείνος είναι κατηγορηματικός.

«Ήταν ό,τι καλύτερο μπορούσα να κάνω! Και τώρα να με ρωτούσαν πάλι το ίδιο θα
έκανα. Η προετοιμασία που κάναμε ήταν ελάχιστη και βιαστήκαμε πολύ. Είχαμε και
τρεις τραυματισμούς. Για μένα προσωπικά δεν έχει νόημα να βγούμε δέκατοι.
Είμαστε γεννημένοι για την πρώτη θέση! Η ομοσπονδία μού είπε να πάρω την
απόφαση εν λευκώ».

Ο ΕΡΩΤΑΣ ΤΟΥΣ

Για όλα έχει φροντίσει ο Ιακώβου. Ακόμα και για τον… έρωτα των αθλητών του.
Δηλαδή, αυτό που αγαπάνε περισσότερο. Και ανταμείβει τη σκληρή προσπάθειά
τους, φέρνοντάς τους σε επαφή καθημερινά με την επίσημη αγαπημένη τους…

«Η μπάρα είναι η ερωμένη κάθε αρσιβαρίστα. Την βλέπει κάθε μέρα στον ύπνο του.
Περνάει όλη τη μέρα μαζί της. Κοιμάται και ξυπνάει με τη σκέψη της. Είναι το
παν γι’ αυτόν. Υπάρχει ιδανικότερος έρωτας;».

Η απλότητα και η ευχάριστη διάθεσή του φαίνονται ξεκάθαρα στη διαφήμιση
φημισμένου καφέ. «Ο μάστορας της εθνικής περηφάνιας» λένε όλοι μεταξύ τους.
Και εκείνος πίνει απολαυστικά τον ελληνικό καφέ.

«Η διαφήμιση γυρίστηκε στο Ναύπλιο. Ξεκινήσαμε από τις 9 το πρωί και
τελειώσαμε στις 4 το απόγευμα. Πέρασα πολύ όμορφα εκείνη τη μέρα. Αυτός που
είχε το μαγαζί μού ήταν πολύ συμπαθής. Το βράδυ φάγαμε μαζί και διασκεδάσαμε
σε ένα μπαρ. Ήμασταν δεμένη ομάδα με όλα τα παιδιά που βγαίνουν στη διαφήμιση.
Από πλάκες, άλλο τίποτα».

ΜΕ ΤΟ ΣΚΥΛΑΚΙ

Ελεύθερη ώρα δεν έχει στη διάθεσή του. Κι αν ξεκλέψει, θα την περάσει στο
σπίτι του παίζοντας με τα σκυλάκια του ή διαβάζοντας κάποιο βιβλίο.
Παρακολουθεί το ίδιο όλα τα αθλήματα, αλλά πιστεύει κατά βάθος ότι το
ποδόσφαιρο είναι ο βασιλιάς των σπορ. Δεν πιστεύει στις προλήψεις, ωστόσο, αν
δει κάποιο άσχημο, όνειρο θα ανησυχήσει.

Απ’ όλες τις στιγμές αγαπημένη του είναι όταν έρχεται σε επαφή με τον κόσμο.
Τους απλούς πολίτες. «Είναι κάτι το εκπληκτικό. Η επιβράβευση των προσπαθειών
μας. Συγκινήθηκα, όταν άκουσα μια κυρία να μου λέει με δάκρυα στα μάτια ότι
είμαι ευπρόσδεκτος στο σπίτι της, οποιαδήποτε στιγμή κι αν θελήσω».

Αυτός είναι ο Χρήστος Ιακώβου. Ο εθνικός ήρωας που ψάχναμε τόσο καιρό.
Συνθέτει όλα εκείνα τα στοιχεία που μας κάνουν να νιώθουμε εθνικά υπερήφανοι.
Λεβεντιά, καλοσύνη, εξυπνάδα και το σύμβολο του νικητή που μπαίνει στα σπίτια
μας ­ μέσω τηλεόρασης ­ και μας δίνει ελπίδες για ένα καλύτερο αύριο. Ο ίδιος
διατυμπανίζει, όπου σταθεί κι όπου βρεθεί: «Οι Έλληνες μπορούν να κάνουν με
τον καλύτερο τρόπο ό,τι καταφέρνουν οι άλλοι με δυσκολία».

«Δηλαδή αν έρθει ένα παιδί από τη Νότιο Αφρική, η οποία έχει πολλούς Έλληνες, θα το διώξουμε;», λέει ο Χρήστος Ιακώβου

ΟΤΑΝ η κουβέντα πηγαίνει στα περί… αλβανικής ομάδας, ο Χρήστος Ιακώβου
αφήνει το ήρεμο ύφος του. Ενοχλείται. Και γίνεται «χείμαρρος»:

«Θα πω κάτι για τελευταία φορά. Η Ελλάδα υπάρχει παντού! Οι Έλληνες δεν
βρίσκονται μόνο εδώ πέρα. Υπάρχουν σε όλα τα κράτη τη Γης. Οι παππούδες μας
αναγκάστηκαν να φύγουν και να πάνε σε άλλα μέρη. Εμένα ο προπάππος μου έφυγε
το 1910 από την Κεφαλλονιά και πήγε στην Κωνσταντινούπολη. Μεγάλωσα 100%
Έλληνας. Με το ελληνικό σχολείο, την ορθόδοξη Εκκλησία και γενικά όλες τις
παραδόσεις που έχουμε. Ακρίβως το ίδιο συνέβη και με τους αθλητές μου. Δηλαδή
αν έρθει ένα παιδί από τη Νότιο Αφρική, η οποία έχει πολλούς Έλληνες, θα το διώξουμε;».

Και συνεχίζει να φέρνει παραδείγματα: «Για τον Γκάλη δεν έχουν μιλήσει ποτέ!
Ήταν πρόσφυγας στην Αμερική και δεν γνώριζε ελληνικά. Είναι Έλληνας, όπως
ακριβώς είναι και οι αθλητές μου. Γιατί μας “πυροβολούν” συνεχώς με αυτό το
θέμα; Να φανταστείτε ότι στο site που έχει η ομοσπονδία μας στο Ίντερνετ,
υποβάλλουν αιτήσεις Ελληνόπουλα από την Αμερική, προκειμένου να κάνουν
καριέρα. Έχω πάρει πάνω από 200 αιτήσεις και έχω απαντήσει καταφατικά! Να
έρθουν και να κάνουν καριέρα στην πατρίδα τους».

Και τελειώνει την αναφορά στο φλέγον ζήτημα με μια σημαντική είδηση: «Το 2001
θα δείτε τη νέα Εθνική ομάδα! Με αθλητές δυνατούς, περήφανους και
ταλαντούχους. Αν αυτό ικανοποιεί κάποιους, όχι δεν θα ξαναδείτε Έλληνες της
προσφυγιάς. Όποιοι ήρθαν, ήρθαν. Το 1989 μαζεύτηκαν 68 Ελληνες αθλητές από το
εξωτερικό και ύστερα από το ξεκαθάρισμα που έγινε έμειναν μόλις 17, που
αποτέλεσαν την Εθνική ομάδα».

Το ίδιο κατηγορηματικός ήταν και στο μείζον θέμα περί αναβολικών ουσιών:
«Πρέπει να υπάρχει οπωσδήποτε ο έλεγχος ντόπινγκ. Στο παρελθόν είχαμε πολλά
παρατράγουδα. Στην άρση βαρών είναι αδύνατο να ντοπαριστούν αθλητές. Και αυτό
γιατί κάθε αθλητής έχει το ιατρικό διαβατήριό του. Τέσσερις φορές τον χρόνο
υποβάλλεται σε ντόπινγκ κοντρόλ. Και φυσικά πριν από τους αγώνες. Σε περίπτωση
που δεν έχει τη σφραγίδα της ομοσπονδίας ότι πέρασε από όλους τους ελέγχους,
δεν μπορεί να λάβει μέρος σε μεγάλες διοργανώσεις. Βέβαια, μέσα σε τόσα χρόνια
δεν μπορεί να μην ακουστεί τίποτα απολύτως. Ακόμα και ένα σπρέι για τη μύτη
μπορεί να δείξει κάτι…».

«ΟΠΟΥ δεν πίπτει λόγος πίπτει ράβδος» λέει μια λαϊκή ρήση. Και ο Χρήστος
Ιακώβου την έχει εμπεδώσει με τον καλύτερο τρόπο. Πού και πού ρίχνει και
κανένα χαστούκι στους αθλητές του, προκειμένου να τους ξυπνήσει πριν από την
δύσκολη προσπάθεια. Κι όλα αυτά, ύστερα από δική τους παράκληση.

«Ο κάθε αθλητής έχει τον τρόπο του. Η συμπεριφορά μου είναι διαφορετική από
αθλητή σε αθλητή. Είναι ανάλογα με τον χαρακτήρα του. Για παράδειγμα, ο
Πύρρος, ο Βαλέριος και ο Κάχι θέλουν ήρεμα πράγματα. Άγχονται με το παραμικρό.
Και εγώ από την πλευρά μου κάνω αυτό που θέλουν. Δεν τους φωνάζω, ούτε τους
χτυπάω, διότι έτσι θα τους δημιουργήσω αρνητικό στρες».

­ Πάντως, ο Κόκκας έχει πει ότι «φτιάχνεται» με τα χαστούκια.

«Πραγματικά, ο Λεωνίδας λειτουργεί με αυτόν τον τρόπο. Μου λέει πριν από
κάθε αγώνα “ξύπνησε με να με συνεφέρεις. Νιώθω κοιμισμένος. Θέλω να βγω
αγριεμένος”. Πάντως, γνωρίζω από την προθέρμανση σε ποια κατάσταση βρίσκεται ο καθένας».

­ Τελικά, τι σημαίνει το «κάτσε κάτω από την μπάρα»;

«Είναι μια φράση που τη λέω κάθε ημέρα στις προπονήσεις. Φωνάζω στους
αθλητές μου να σπρώξουν την μπάρα, να βάλουν το σώμα τους από κάτω και να
στηρίξουν τα πόδια τους στην κατάλληλη θέση, ώστε να αποφύγουν τις αρθρώσεις.
Ο κάθε προπονητής χρησιμοποιεί τους δικούς του κωδικούς την ώρα των αγώνων.
Ακόμα και στην άρση βαρών χρειάζεται στρατηγική».