30 ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ ΝΙΚΩΝ ΑΡΚΟΥΔΕΑΣ

ΝΟΣΤΑΛΓΕΙ: Τις στιγμές της δικαίωσης.

ΔΙΑΒΑΖΕΙ: Αστυνομική λογοτεχνία και τα θαύματα του Αγίου Δημητρίου.

ΔΙΑΣΚΕΔΑΖΕΙ: Με τον εγγονό του.

ΜΕΤΑΝΙΩΝΕΙ: Για ό,τι δεν τόλμησα.

ΑΓΑΝΑΚΤΕΙ: Με την αδικία.

ΘΕΩΡΕΙ ΠΛΕΟΝΕΚΤΗΜΑ: Την ειλικρίνεια.

ΜΕΙΟΝΕΚΤΗΜΑ: Το νίψιμο των χειρών.

ΑΘΗΝΑ ΣΗΜΑΙΝΕΙ: Πρωτεύουσα, όχι δευτερεύουσα.

ΘΑ ΚΑΛΟΥΣΕ ΣΕ ΓΕΥΜΑ: Τον Αρχιεπίσκοπο Χριστόδουλο.

ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛ.ΑΣ. ΕΥΧΕΤΑΙ: Πίστη, ελπίδα και ευτυχισμένο το 1999.

Ο Νίκων Αρκουδέας, σε ταραγμένες εποχές, στα μέσα της δεκαετίας του ’80,
από τη θέση του Γενικού Αστυνομικού Διευθυντή Αττικής, ήταν το «must» στις
διαδηλώσεις. Του το αναγνώρισαν και οι ίδιοι οι αντίπαλοι της Πλατείας
Εξαρχείων στις στενές επαφές αστυνομικού τύπου. Ο ίδιος φρόντιζε πάντα να
κρατάει τις ισορροπίες και να αντιμετωπίζει δύσκολες καταστάσεις με κατανόηση.
Επίτιμος αρχηγός της ΕΛ.ΑΣ. σήμερα ο Νίκων Αρκουδέας, και περί τα δημοτικά
ενασχολούμενος, δίνει τη μάχη του από άλλο μετερίζι, με το «κεφάλαιο»
Αστυνομία πάντα ανοιχτό και αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής του.

ΕΡ.: Αλλαγή δεν γίνεται χωρίς τον Αρκουδέα. Σας θυμίζει;..

ΑΠ.: Τις παλιές ωραίες ημέρες… και άγρυπνες νύχτες.

ΕΡ.: Πλατεία Εξαρχείων 1987. Αναμνήσεις από το «μέτωπο»;

ΑΠ.: Ακόμα και η πιο άγρια αντιμετώπιση, πιστέψτε με, έκρυβε μέσα της μια
παρεξηγημένη τρυφερότητα και από τις δύο πλευρές.

ΕΡ.: Νίκων – «αναρχικοί». Δύο ξένοι στην ίδια πόλη;

ΑΠ.: Δεν μπορώ να νιώσω ξένος με κανέναν, ούτε και με τους αναρχικούς.

ΕΡ.: Δακρυγόνα και μολότοφ. «Αναρχικοί» – αστυνομικοί σημειώσατε;

ΑΠ.: Ό,τι συμβαίνει σε κάθε αγώνα θρίλερ: 0-0.

ΕΡ.: Οι διαδηλώσεις θέλουν τον Αρκουδέα τους;

ΑΠ.: Α! μπα. Οι διαδηλώσεις θέτουν αιτήματα!

ΕΡ.: Τα καταφέρατε;

ΑΠ.: Δεν έχω τύψεις, έχω φίλους. Εσείς τι λέτε; Δεν τα κατάφερα;

ΕΡ.: Από την ίδια θέση σήμερα τι θα αλλάζατε;

ΑΠ.: Απαλλαγή της Αστυνομίας από ξένα καθήκοντα. Κυρίως πρόληψη και
δευτερευόντως καταστολή.

ΕΡ.: Νίκων… ο μετανοείτε;

ΑΠ.: Λάθος, Νίκων ο… αμετανόητος!

ΕΡ.: Πλατεία Εξαρχείων σήμερα: πιστεύετε ότι κάτι έχει αλλάξει;

ΑΠ.: Έχουμε μεγαλώσει. Και η πλατεία, κι εγώ!

ΕΡ.: Μια ζωή 35 χρόνων στην Αστυνομία. Πώς ήταν η στιγμή της αποχώρησης;

ΑΠ.: Αποχωρείς μόνον όταν ξεχαστείς, εγώ δεν ξεχνώ και δεν ξεχνιέμαι.

ΕΡ.: Ποια ήταν η ανταμοιβή σας;

ΑΠ.: Η σιωπηλή ευγνωμοσύνη κάποιων ανθρώπων.

ΕΡ.: Και οι πίκρες;

ΑΠ.: Σαν τον πικρό καφέ. Που τον πίνεις και τελικά σε… «φτιάχνει».

ΕΡ.: Τόσα χρόνια εκτός Αστυνομίας. Ένα κεφάλαιο ζωής…

ΑΠ.: Το κεφάλαιο έχει κλείσει με την έννοια της ενεργούς συμμετοχής. Παραμένει
ανοιχτό σαν ένα αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής μου.

ΕΡ.: Διαφθορά τότε και τώρα. Η μεγάλη πληγή της ΕΛ.ΑΣ.;

ΑΠ.: Εξαιρέσεις τότε και τώρα. Η μεγάλη πληγή που έχει ολόκληρη η ΕΛΛΑΣ.

ΕΡ.: Μορφή χιονοστιβάδας τον τελευταίο καιρό τα κρούσματα. Οι αιτίες τού
μεγάλου κατήφορου;

ΑΠ.: Συχνά οι ατυχίες πέφτουν αλλεπάλληλες σαν τα Μιράζ… Πάντως, να μην
ξεχνάτε ότι το ψάρι δεν βρωμάει μόνον από το κεφάλι. Βρωμάει και από την ουρά.
Ακόμα και από τα λέπια

ΕΡ.: Τι πρέπει να αλλάξει;

ΑΠ.: Τα μυαλά μας.

ΕΡ.: Συσσωρευμένα προβλήματα. Πιστεύετε ότι έχετε και εσείς μερίδιο ευθύνης;

ΑΠ.: Έχω πάντοτε σαπούνι. Αλλά ποτέ δεν «νίπτω τας χείρας μου».

ΕΡ.: Αν συναντούσατε σήμερα τον αρχηγό της ΕΛ.ΑΣ., ποιες θα ήταν οι προτάσεις σας;

ΑΠ.: Μία: Ψυχραιμία.

ΕΡ.: Θεατής στο αιματηρό φιάσκο της οδού Νιόβης. Τι αισθανθήκατε;

ΑΠ.: Ότι δεν θα ‘θελα να είμαι ούτε θεατής.

ΕΡ.: Δέκα χρόνια μετά. Τι έχει αλλάξει στην εγκληματικότητα;

ΑΠ.: Οι πρωταγωνιστές.

ΕΡ.: Αθήνα, πόλη για να ζεις; Στο έλεος των συμμοριών, στον φόβο και στην ανασφάλεια;

ΑΠ.: Δεν σηκώνω ποτέ τα χέρια ψηλά.

ΕΡ.: Υπάρχει λύση;

ΑΠ.: Ναι. Πάντα υπάρχει. Αρκεί να μην την αφήσουμε να έλθει… μόνη της.

ΕΡ.: Από τη μια η αδράνεια και από την άλλη ο υπερβάλλων ζήλος.

ΑΠ.: «Παν μέτρον άριστον».

ΕΡ.: Μπορεί η ΕΛ.ΑΣ. να αλλάξει πρόσωπο;

ΑΠ.: Βέβαια, άλλωστε όλα αλλάζουν είτε το θέλουμε είτε όχι. Είναι ιδιότητα του χρόνου.

ΕΡ.: Από τη θέση πλέον του δημοτικού συμβούλου, ο αγώνας συνεχίζεται;

ΑΠ.: Μα ναι, ο αγώνας συνεχίζεται. Και δικαιώνεται. Και αυτό μου δίνει
ιδιαίτερη χαρά!