Ξέπλυμα βρώμικου χρήματος στο Μονακό

Μια καλή ιδέα θα ήταν να επαναλάβει η Γαλλία αυτό που έκανε ο στρατηγός Ντε
Γκωλ πριν από 35 χρόνια: να απειλήσει το Μονακό ότι αν δεν θέσει τα νομικά του
πράγματα σε τάξη, θα του «κατεβάσει τον διακόπτη».

Σήμα κατατεθέν: Οι περισσότεροι γνωρίζουν το Μονακό από το καζίνο του. Σιγά – σιγά, όμως, αναδύεται μια σκοτεινή πλευρά του πριγκιπάτου, που το θέλει κέντρο ξεπλύματος βρώμικου χρήματος

Η ΠΕΡΑΣΜΕΝΗ Δευτέρα ήταν μια ιστορική μέρα: το Εφετείο του Μονακό επικύρωσε
την καταδίκη σε 12ετή κάθειρξη του Ισραηλινού υπηκόου Μοσέ Μπινιαμίν για
«κατοχή χρημάτων που προέρχονταν από εμπόριο ναρκωτικών». Το ποσό των 5,5
εκατομμυρίων δολαρίων, που ο Μπινιαμίν ετοιμαζόταν στις 7 Αυγούστου 1995 να
καταθέσει σε ένα λογαριασμό μιας τράπεζας του Μονακό, κατασχέθηκε. Ήταν η
πρώτη υπόθεση ξεπλύματος χρήματος που δικάστηκε στο πριγκιπάτο. Έσπασε έτσι
ένα ταμπού. Και οι εξελίξεις από εδώ και εμπρός μπορεί να είναι σεισμικές.

Ο Μπινιαμίν παραδέχθηκε ότι τα χρήματα ανήκαν σε μια ομάδα Ισραηλινών εμπόρων
ναρκωτικών με επικεφαλής τον Ελιάχου Μενάσε, ο οποίος του έδωσε να φυλάξει 7
εκατομμύρια δολάρια από την πώληση ενός φορτίου κοκαΐνης αξίας 20 εκατομμυρίων
δολαρίων. Ο κατηγορούμενος είχε ήδη εκτίσει εννιά χρόνια σε φυλακές της
Βραζιλίας μετά την καταδίκη του, τον Οκτώβριο του 1986, από το δικαστήριο του
Σάο Πάολο για μια άλλη υπόθεση ναρκωτικών όπου εμπλεκόταν επίσης η ομάδα του Μενάσε.

ΠΟΛΛΑΠΛΕΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΕΣ

Το Μονακό είναι μια χώρα με πολλαπλές λειτουργίες. Μας ψυχαγωγεί: οι
περιπέτειες της Καρολίνας, του Αλβέρτου και της Στεφανί τροφοδοτούν τα
«ιλουστρασιόν» περιοδικά. Συμβάλλει στην ανάπτυξη του αθλητισμού, αφού
χρησιμεύει ως καταφύγιο πολλών πιλότων της Φόρμουλα 1 και παικτών του τένις.
Επιτελεί ανθρωπιστικό έργο: κάθε χρόνο οργανώνει ένα μεγάλο χορό για τον
Ερυθρό Σταυρό. Και χάρις στο καζίνο του, μας προσφέρει τις χαρές της πράσινης
τσόχας, της ρουλέτας και του μπακαρ Το Μονακό έχει όμως και μια σκοτεινή
πλευρά: είναι ένας φορολογικός παράδεισος που διαφεύγει από τους κανόνες της
ευρωπαϊκής δικαιοσύνης. Τα έσοδά του από το καζίνο είναι ελάχιστα μπροστά σε
κείνα που εξασφαλίζει ο τραπεζικός τομέας: 50 τράπεζες ανά 30.000 κατοίκους. Η
συνταγή είναι απλή και έχει δοκιμαστεί αλλού με επιτυχία: είναι το μοντέλο της
Καραϊβικής, που προσελκύει τις μεγάλες ιδιωτικές περιουσίες του πλανήτη χάρις
στην απουσία φόρων και την έλλειψη οποιουδήποτε ελέγχου για την προέλευση του
χρήματος. Το ιδανικό πεδίο, δηλαδή, για το ξέπλυμα βρώμικου χρήματος.

ΤΟ ΜΑΧΑΙΡΙ ΣΤΟ ΚΟΚΑΛΟ

Μια νέα γενιά δικαστών του Μονακό (διορισμένων από τη Γαλλία, η οποία είναι
προστάτιδα δύναμη και φέρει την ευθύνη για την άμυνα του πριγκιπάτου)
αποφάσισε να βάλει το μαχαίρι στο κόκαλο και να διαλύσει αυτά τα κυκλώματα,
γεγονός που τους έφερε σε σύγκρουση με τον πρίγκιπα Ρενιέ. Ο τελευταίος πρέπει
να διαλέξει. Δεν μπορεί, όπως έχει ζητήσει, να μετέχει στο ευρώ και ταυτόχρονα
να μην υπακούει στους κανόνες του ευρωπαϊκού δικαστικού χώρου.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση πρέπει να αναλάβει τις ευθύνες της και να μην επιτρέψει την
ύπαρξη μιας Ντίσνεϊλαντ για εκατομμυριούχους που δίνει καταφύγιο σε απατεώνες.
Ενός πριγκιπάτου-οπερέτας στις όχθες της Μεσογείου.

Στην εποχή του, ο Ντε Γκωλ είχε απειλήσει το πριγκιπάτο ότι θα διακόψει την
παροχή ηλεκτρικής ενέργειας αν οι κάτοικοί του δεν πληρώσουν τους φόρους τους.
Είναι ένα προηγούμενο που αξίζει να μελετηθεί.

ΣΤΗΝ έκθεσή του για τη Μαφία που υπέβαλε το 1993 στο Κοινοβούλιο ο Γάλλος
βουλευτής Φρανσουά ντ’ Ομπέρ χαρακτήριζε το Μονακό «τόπο ιδιαίτερα ελκυστικό
για όσους έχουν κεφάλαια να ξεπλύνουν». Πέντε χρόνια αργότερα, στις 16 του
περασμένου Οκτωβρίου, η υπουργός Δικαιοσύνης Ελιζαμπέτ Γκιγκού υιοθετούσε
αυτόν τον χαρακτηρισμό και καλούσε τους Ευρωπαίους εταίρους να αντιμετωπίσουν
με αποφασιστικότητα τις καταστρεπτικές συνέπειες των φορολογικών παραδείσων,
που γίνονται όλο και ισχυρότεροι ακόμη και στους κόλπους της Ευρωπαϊκής
Ένωσης. Τα τελευταία χρόνια έχουν ξεσπάσει πολλά σκάνδαλα, που έχουν κηλιδώσει
τη φήμη του Μονακό. Το 1990, η χρεοκοπία της Βιομηχανικής Τράπεζας του Μονακό
(ΒΙΜ) έφερε στο προσκήνιο τη λειτουργία ενός τραπεζικού ιδρύματος που παρείχε
στους πλούσιους πελάτες του τρόπους να φοροδιαφεύγουν. Διεξήχθησαν δύο
έρευνες, μία από ένα δικαστή με έδρα τη Γαλλία και μία δεύτερη από δικαστή με
έδρα το Μονακό. Οι έρευνες αποκάλυψαν τα ονόματα των πελατών και το ύψος των
συναλλαγών τους. Ένα από τα ηγετικά στελέχη της τράπεζας, ο Ζαν-Κλοντ Κολζί,
καταδικάστηκε τον Απρίλιο του 1996 ερήμην σε τέσσερα χρόνια φυλακή, ενώ η
πριγκίπισσα Ιζαμπέλ ντε Μπουρμπόν-Παρμ, πρόεδρος της τράπεζας, γλίτωσε με
ποινή φυλάκισης με αναστολή.

Στις 20 Απριλίου 1994, έξι βουλευτές έστειλαν επιστολή στον υπουργό
Εσωτερικών, με την οποία κατήγγελλαν ατασθαλίες στη λειτουργία του καζίνο του
Μόντε Κάρλο. Στην υπόθεση εμπλέκονταν Ιταλοί, που εισέπρατταν προμήθειες για
να εξασφαλίζουν στο καζίνο πελατεία. Τρεις Ιταλοί που είχαν σχέσεις με τη
Μαφία, συνελήφθησαν και απελάθηκαν. Αλλά η υπόθεση σταμάτησε εκεί. Κάποιοι
εμπόδισαν τη συνέχιση των ερευνών τόσο για αυτό το σκάνδαλο όσο και για πολλά
ακόμη που ακολούθησαν.