ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Στον δρόμο που χάραξαν…

Η ΚΑΤΕΡΙΝΑ δεν θα ερχόταν στη δουλειά γιατί είχε διαδήλωση. Όχι, δεν επρόκειτο
για δυσκολία στη μετακίνησή της με το λεωφορείο. Επρόκειτο να μετάσχει. Σε
κάθε κινητοποίηση του Πανεπιστημίου ή των σχολείων είναι παρούσα. Με το τζιν
της, με τις μπότες της στην πρώτη γραμμή της «μάχης». Αμφισβητεί, διεκδικεί,
σπουδάζει, εργάζεται, ονειρεύεται. Ήταν αγέννητη τις ημέρες του Πολυτεχνείου.
Δυσανασχετεί με τις ομάδες που προκαλούν επεισόδια στις πορείες. Που
«καπελώνουν», τελικά, την εκδήλωση. Που καταφέρνουν να υποβαθμίσουν «τον
παλμό, το πάθος και το πλήθος» του συλλαλητηρίου. Που δίνουν επιχειρήματα
αποπροσανατολισμού του τύπου «υποκινήσεις από κόμματα». Την ώρα της διαδήλωσης
έχει να αντιμετωπίσει τα καδρόνια και τις πέτρες. Και γεμάτη οργή διηγείται τα
γεγονότα. Τα μάτια της είναι κόκκινα από τα δακρυγόνα. Ανησυχεί για την πορεία
του Πολυτεχνείου. Μάταια την καθησυχάζουν οι μεγαλύτεροι σε ηλικία. Βέβαια
κινδυνεύει η ζωή σου σε κάθε επεισόδιο. Και τα καδρόνια μπορούν να προκαλέσουν
ανεπανόρθωτες βλάβες. Όμως δεν έχουν καμία σχέση με εκείνες τις ημέρες του
Νοέμβρη. Με τις σφαίρες πάνω από το κεφάλι του, δίπλα από τα πόδια σου. Και
πολύ περισσότερο με το τανκ να εισβάλλει στο προαύλιο. Όλα αυτά τ’ ακούει σαν
παραμύθι. Δείχνει, πάντως ­ από εξυπνάδα, από ωριμότητα άραγε; ­, να κατανοεί
πως η ίδια παίζει ανέμελα στην πίστα που έστρωσε με γαρύφαλλα εκείνη η γενιά…