Επικίνδυνες… συναντήσεις στους δρόμους της Αθήνας

Πριν από λίγες ημέρες ο κ. Μανώλης Λουβιτάκης έπεσε θύμα ληστείας έξω από
υποκατάστημα Τράπεζας στο Μαρούσι. Ο δράστης, που αργότερα συνελήφθη, τον
πυροβόλησε στα μάτια με όπλο αερίου και του απέσπασε την τσάντα με τα χρήματα.

Μανώλης Λουβιτάκης. Του επιτέθηκαν με σπρέι και τον λήστεψαν έξω από την τράπεζα

Ο 26χρονος υπάλληλος ιδιωτικής εταιρείας είναι ένα από τα έξι θύματα επιθέσεων
στον δρόμο, οι οποίες καταγράφονται καθημερινά στο αστυνομικό δελτίο. Το
φαινόμενο της επίθεσης στον δρόμο, με σκοπό την κλοπή ή την πρόκληση σωματικής
βίας, εκδηλώνεται σήμερα με συχνότητα σαφώς μεγαλύτερη απ’ ό,τι στο πρόσφατο
παρελθόν. Σύμφωνα με τα στοιχεία του Τμήματος Δίωξης Εγκλημάτων κατά
Ιδιοκτησίας της Ασφάλειας Αττικής, οι ληστείες και αρπαγές στον δρόμο έχουν
αυξηθεί σε ποσοστό περίπου 10% την τελευταία πενταετία, ενώ κρούσματα έχουν
καταγραφεί σε όλες τις γειτονιές της Αθήνας. Οι επιθέσεις είναι καθημερινό
φαινόμενο στους δρόμους της Αθήνας. Όπως τονίζουν αξιωματικοί της Αστυνομίας,
«τελευταίο φρούτο» στη συλλογή όσων χτυπούν στον δρόμο είναι και οι ομάδες
νεαρών, συνήθως ανηλίκων, οι οποίοι «κυρίως για την πλάκα τους, για μαγκιά»
επιτίθενται είτε σε συνομηλίκους είτε σε μεγαλύτερους.

Κάπως έτσι έδρασαν πριν από τέσσερις ημέρες έξι νεαροί στην Πλατεία Λαού, στο
Κερατσίνι, όπου παραμόνευαν έναν άλλο συνομήλικό τους, ξυλουργό στο επάγγελμα,
τον Γιάννη Χρηστάκο. Του ζήτησαν να τους δώσει ό,τι χρήματα είχε πάνω του.
Εκείνος τους είπε πως δεν είχε και όχι μόνο τον ξυλοφόρτωσαν, αλλά τον
απείλησαν και να τον μαχαιρώσουν. Οι φωνές που έβαλε ο 18χρονος έγιναν η
αφορμή να τρέξουν σε βοήθειά του κάποιοι διερχόμενοι.

ΑΝΗΣΥΧΙΑ

Η ανησυχία που προκαλείται από όλα αυτά είναι εύλογη. Και οι μηχανισμοί άμυνας
που αναπτύσσονται εξίσου ευρηματικοί. Πώς αλλιώς να δικαιολογηθεί ο πατέρας
εκείνος που έγραψε την 13χρονη κόρη του σε γυμναστήριο κικ μπόξινγκ, για να
μάθει τρόπους αυτοάμυνας. Ο κ. Γιώργος Μάλιος, που διατηρεί το συγκεκριμένο
γυμναστήριο από το 1976, έλεγε στα «ΝΕΑ» ότι τα δύο με τρία τελευταία χρόνια
«έχει πληθύνει ο κόσμος που θέλει να μάθει τη συγκεκριμένη πολεμική τέχνη για
να νιώθει ασφαλής στον δρόμο». Ο ίδιος έλεγε επίσης ότι ανάμεσα στους μαθητές
του «περιλαμβάνονται περίπου 40 γυναίκες ηλικίας έως 35 χρόνων, ενώ ακόμη
περισσότεροι είναι οι νεαροί ηλικίας από 16 μέχρι 20 χρόνων».

Η Αστυνομία αναγνωρίζει ότι τα δύο τρία τελευταία χρόνια έχουν σημειωθεί πολλά
τέτοια κρούσματα σε διάφορες περιοχές. Μάλιστα, αξιωματικός από το Τμήμα
Πειραιά παραδεχόταν, μιλώντας στα «ΝΕΑ», ότι «ακόμη κι αν κάποιος εφαρμόσει
πιστά τις συμβουλές της Αστυνομίας για τον τρόπο προφύλαξης από τσαντάκηδες
και διαρρήκτες σπιτιών ή αυτοκινήτων, πάλι δεν θα μπορούσαμε να πούμε ότι
είναι 100% ασφαλής».

Και μια και συμβαίνουν όλα αυτά, δεν είναι παράξενο ότι ορισμένα καταστήματα
γύρω από την Ομόνοια και το Μοναστηράκι κάνουν χρυσές δουλειές πουλώντας
προϊόντα, τα οποία εγγυώνται αποτελεσματική άμυνα απέναντι στον επιτιθέμενο.
«Τέτοια είναι τα σπρέι με αναισθητικό αέριο που το ψεκάζεις από απόσταση
ενάμιση μέτρου και η επίδρασή του διαρκεί γύρω στη μισή ώρα», λέει ανώνυμα
ένας από τους εν λόγω καταστηματάρχες. Και προσθέτει: «Αυτά τα σπρέι μπορεί να
έχουν τη μορφή μπρελόκ ή ακόμη και κραγιόν, ώστε να είναι εύκολα στη χρήση
αλλά και να μη δίνουν στόχο. Η τιμή τους κυμαίνεται κατά μέσο όρο από 7.000
μέχρι 12.000 δραχμές».

Προς τον ίδιο σκοπό υπάρχουν επίσης «μικρές συσκευές συναγερμού, που πατώντας
το κουμπί ακούγεται ένας εκκωφαντικός ήχος, με τιμή γύρω στις επτά χιλιάδες
δραχμές, και ένα μικρό πιστόλι κρότου στην τιμή των 28.000 δραχμών».

ΛΙΓΑ λεπτά πριν, είχε βγει από την Τράπεζα Πίστεως στο Μαρούσι. Η τσάντα που
κρατούσε στο ένα χέρι περιείχε 13.500.000 δραχμές, πολύτιμα έγγραφα και τα
κλειδιά της εταιρείας στην οποία εργάζεται. Περπατούσε αμέριμνος και
προσπαθούσε με το ελεύθερο χέρι του να βάλει τα κλειδιά του αυτοκινήτου στην
τσέπη του, όταν… «Δώσε την τσάντα, ρε…» άκουσε μια απειλητική φωνή σύρριζα
στο αυτί του. Σήκωσε ξαφνιασμένος το κεφάλι και τότε «είδα ένα όπλο να με σημαδεύει…»

Το όπλο ήταν αερίου και «σημάδεψε» στα μάτια τον 26χρονο Μανώλη Λουβιτάκη,
υπάλληλο της εταιρείας κατασκευών «Ευρωπαϊκή Τεχνική». Εκείνη τη στιγμή,
νόμισε ότι τον σκότωναν. Σε κλάσματα δευτερολέπτου, συνειδητοποίησε ότι δεν
ήταν σφαίρα, αλλά αέριο αυτό που χτύπησε τα μάτια του. Θυμάται τον εαυτό του
να φωνάζει «τα μάτια μου, τα μάτια μου, λίγο νερό…». Πίσω και δεξιά του
ένιωσε εκείνον που άρπαζε από το χέρι του την τσάντα με τα χρήματα για τις
πληρωμές των εργατών στα εργοτάξια. Άκουγε τους περαστικούς που τον πλησίαζαν
και προσπαθούσαν να τον καθησυχάσουν. Αλλά δεν έβλεπε τίποτα ­ μονάχα ένιωθε
ένα φοβερό τσούξιμο στα μάτια. Κάποιος τον πήγε μέχρι απέναντι, στα εξωτερικά
ιατρεία του ΙΚΑ Αμαρουσίου, του έριξαν φυσιολογικό ορό να «καθαρίσουν» λίγο τα
μάτια του και ένα αυτοκίνητο της εταιρείας τον μετέφερε στο θεραπευτήριο
«Υγεία». Ύστερα ακολούθησε ο κυκεώνας των καταθέσεων στην Αστυνομία…

ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΕΣ

Δεν ήταν δικά του τα χρήματα, ήταν της εταιρείας, κι όσο κι αν η πολιτική της
απέναντι στους εργαζομένους είναι «να μη διακινδυνεύσουμε ποτέ για χρήματα τη
ζωή μας», το συναίσθημα που βίωνε από την απώλεια ενός τρομακτικού για εκείνον
ποσού, ήταν πολύ δυσάρεστο. Το μόνο που πρόλαβε να δει ο Μανώλης Λουβιτάκης
ήταν έναν νεαρό αξύριστο άνδρα, γύρω στα 25. Το εντυπωσιακό είναι ότι κανείς
από τους αυτόπτες μάρτυρες της ένοπλης επίθεσης και ληστείας, που έλαβε χώρα
στη διασταύρωση των οδών Δημητρίου Ράλλη και Χατζηαντωνίου, στο Μαρούσι, στις
11.10 το πρωί, στις 23 Οκτωβρίου, δεν μπόρεσε να συγκρατήσει τα χαρακτηριστικά
των δραστών, ούτε καν τον αριθμό της πινακίδας της μοτοσυκλέτας με την οποία
διέφυγαν. Οι πληροφορίες ήταν συγκεχυμένες, όλα έγιναν σε χρόνο-ρεκόρ, οι
δράστες έδειχναν «επαγγελματίες».

Και αποδείχθηκε ότι ήταν… επαγγελματίες. Αλλά «άτυχοι», αφού συνελήφθησαν τα
ξημερώματα της επόμενης ημέρας από το Τμήμα Διαρρηκτών της Ασφάλειας και
βρέθηκαν μάλιστα και τα χρήματα της ληστείας ­ είχαν προλάβει να ξοδέψουν
μόνο… 500.000 δραχμές! Εκτός από τα λεφτά, πάνω τους βρέθηκαν ένα περίστροφο
των 9mm, δύο γεμιστήρες με 8 και 14 φυσίγγια και ένα πιστόλι κρότου. Έλληνες
(και όχι… Αλβανοί) ήταν τα δύο αδέλφια Χρήστος και Ανδρέας Λούνζης και ο
φίλος τους Δημήτρης Λάμαρης, και φυσικά προφυλακίστηκαν…

Παρά το σοκ της ευτυχούς… κατάληξης, ο 26χρονος Μανώλης Λουβιτάκης δεν
σκοπεύει να ξαναπάει σε τράπεζα για να εισπράξει χρήματα: «Για μία εβδομάδα
δεν πήγα στη δουλειά. Πονούσαν φοβερά τα μάτια μου, και το ένα ήταν
“κλεισμένο” γιατί είχε δεχθεί πολύ αέριο. Ακόμη και για επιταγές όταν πηγαίνω
να καταθέσω, νιώθω σφιγμένος. Δεν είμαι ασφαλής πλέον… Όχι, θύμα δεν
αισθάνομαι. Αλλά θυμώνω με τους ληστές και με τον εαυτό μου. Σκέφτομαι πώς θα
μπορούσα να αποφύγω τη ληστεία και δεν βρίσκω τρόπο…».

Είναι τρομερό, λέει, να αισθάνεσαι ανίσχυρος «υπό την απειλή ενός όπλου ή ενός
μαχαιριού». Βρίσκεται πια σε μια διαρκή ένταση όταν κουβαλά μαζί του κάποιο
ποσό. Έχει μια επιφύλαξη για όλα: «Όπως και να έχει, δεν είναι δυνατόν να
φοβάσαι συνέχεια! Άλλοι πρέπει να φοβούνται. Γιατί, ακόμη κι αν σταθούν την
πρώτη ή τη δεύτερη φορά τυχεροί, κάποια άλλη θα σταθούν άτυχοι… Και θα πληρώσουν!».

«Η ΑΛΗΘΕΙΑ είναι πως κάθε χρόνο τα πράγματα χειροτερεύουν κι αυτό μοιάζει
αναπόφευκτο. Οι συμβουλές μας στους πολίτες μπορούν όχι να αποκλείσουν την
πιθανότητα επίθεσης, αλλά τουλάχιστον να μειώσουν τον κίνδυνο. Γιατί είναι
απλό να προτρέψεις τις γυναίκες να περνούν χιαστή την τσάντα τους, όμως τι θα
τους πεις όταν ο ληστής με το μηχανάκι δεν θα διστάσει να τις σύρει μαζί με
την τσάντα στο οδόστρωμα προκειμένου να την αρπάξει;».

Για τον υποδιευθυντή του Τμήματος Διώξης Εγκλημάτων Κατά της Ιδιοκτησίας κ.
Δημήτρη Τζουβάρα, το «κλειδί» στην αντιμετώπιση των επιθέσεων στον δρόμο είναι
η προφύλαξη, η επαγρύπνηση και η ψυχραιμία. Τα στατιστικά στοιχεία του
Τμήματος δείχνουν την αύξηση των κρουσμάτων, αλλά και τη «διασπορά τους» σε
όλες τις περιοχές της Αθήνας. Αν κάποτε οι τσαντάκηδες και οι πορτοφολάδες
χτυπούσαν σε κακοφωτισμένα στενά, σκοτεινά πάρκα και απόμερες γειτονιές, τώρα
πλέον τα «χτυπήματα» δεν γνωρίζουν σύνορα: οι κακοποιοί δεν διστάζουν να
επιτεθούν σε στάσεις λεωφορείων, σε ουρές ταμείων, σε πολυσύχναστους δρόμους,
έξω από Τράπεζες, ακόμα κι έξω από το σπίτι του θύματος. «Έχει παρατηρηθεί
όμως ότι τα περισσότερα χτυπήματα γίνονται το απόγευμα ή νωρίς το πρωί. Το
πρωί γίνονται κυρίως σε άτομα που περιμένουν σε στάσεις».

Επίσης έχουν πολλαπλασιαστεί οι επιθέσεις στον δρόμο κοντά σε Τράπεζες και
μηχανήματα αυτόματης ανάληψης μετρητών. «Πολλές φορές ο κακοποιός παρακολουθεί
εντός της Τράπεζας την κίνηση, σταμπάρει το θύμα του και το ακολουθεί με
αυτοκίνητο ή μηχανάκι. Όταν το θύμα φθάσει για παράδειγμα στο σπίτι του, με
την απειλή πιστολιού ή μαχαιριού τού ζητούν όχι το πορτοφόλι του, αλλά τον
χαρτοφύλακα που είδαν να βάζει στο πορτ μπαγκάζ. Γι’ αυτό είναι καλύτερα να
μην γίνονται συναλλαγές σε μετρητά αλλά επιταγές και αν δεν μπορεί κάποιος να
το αποφύγει αυτό να συνοδεύεται από άλλο άτομο. Και προς Θεού, ποτέ δεν
αφήνουμε στο πορτοφόλι με τις πιστωτικές κάρτες τους κωδικούς», επισημαίνει ο
κ. Τζουβάρας. Ανοικτά φερμουάρ σε τσάντες ή το χάζεμα των βιτρινών αποτελούν
επίσης «κόκκινα πανιά» για τους επιτήδειους.

Μάθημα αυτοάμυνας. Στις σχολές και τα γυμναστήρια έχει αυξηθεί ο αριθμός των γυναικών που ασκούνται, για να είναι σε ετοιμότητα αν τυχόν δεχθούν επίθεση

Ο ΦΟΒΟΣ και ο εκνευρισμός είναι δύο από τα συναισθήματα που θα νιώσει αμέσως
ένας άνθρωπος ο οποίος θα υποστεί επίθεση κατά της σωματικής του ακεραιότητας.
Το κατά πόσο όμως θα ξεπεράσει ­ σε εύλογο χρονικό διάστημα ­ τις επιπτώσεις
ενός τέτοιου περιστατικού εξαρτάται από την ιδιοσυγκρασία του, τους
εσωτερικούς του μηχανισμούς άμυνας.

Ο ψυχίατρος κ. Ματθαίος Εξάρχου λέει πως το πιο σημαντικό βήμα ύστερα από ένα
τέτοιο περιστατικό είναι να σκεφθεί ο άνθρωπος που υπέστη την επίθεση ότι «το
γεγονός αυτό θα μπορούσε να συμβεί στον καθένα, είναι ένα είδος συμπεριφοράς
που αποτελεί στοιχείο της σημερινής κοινωνίας και πως σε καμία περίπτωση δεν
πρέπει να έχει καταλυτική επίδραση στην μετέπειτα προσωπική και επαγγελματική
μας ζωή».

Από την πλευρά της η ψυχολόγος κ. Τζίνη Τριανταφυλλίδου τονίζει ότι «για κάθε
άνθρωπο η αίσθηση του σώματός του είναι συνυφασμένη με την εικόνα τού “εγώ”
του, μέσα από την οποία διατηρεί τον “έλεγχο” του εαυτού του, ώστε να
καθορίζει τη ζωή του, να κάνει τα μελλοντικά του σχέδια. Κάθε παραβίαση αυτής
της αίσθησης συνιστά λοιπόν παραβίαση του “εγώ”. Είναι παραβίαση, την οποία
διαδέχεται ο φόβος και ο οποίος μπορεί να ξεπεραστεί ανάλογα με τη δύναμη του
ψυχικού κόσμου που έχει το θύμα».