ΠΡΟΣΩΠΑ Είσοδος στον χώρο του Τύπου

Στις 17 Νοεμβρίου, ο Ανρί Εμμανουελί κυκλοφορεί την εφημερίδα του· μια
εφημερίδα της Αριστεράς, ανεξάρτητη από το Σοσιαλιστικό Κόμμα.

Ανρί Εμμανουελί. «Αυτό που θέλω από την εφημερίδα… είναι να κάνει κατανοητό γιατί συμβαίνουν»

ΠΡΩΗΝ υπουργός, πρώην πρόεδρος του γαλλικού κοινοβουλίου, πρώην πρώτος
γραμματέας του Σοσιαλιστικού Κόμματος, ο Εμμανουελί εκμεταλλεύτηκε τον
ελεύθερο χρόνο που του χάρισε η γαλλική δικαιοσύνη στερώντας του για δύο
χρόνια, ως την 1η Ιανουαρίου του 2000, τα πολιτικά δικαιώματά του για μια
υπόθεση παράνομης χρηματοδότησης του Σοσιαλιστικού Κόμματος όταν ήταν ταμίας
του. Αποφάσισε να κάνει το ντεμπούτο του στον χώρο του Τύπου εκδίδοντας την
«Quotidien de la Republique», την «Καθημερινή της Δημοκρατίας». Ανάμεσα στους
συντάκτες της, πολλοί νέοι τους οποίους επέλεξε επειδή δεν είχαν περάσει από
τον «μύλο» κάποιας δημοσιογραφικής σχολής ούτε είχαν εργαστεί σε εφημερίδα.
Είναι η εγγύηση, πιστεύει, για τη δημιουργία μιας εφημερίδας που να μη μοιάζει
με καμιά άλλη, μιας εφημερίδας όλης της Αριστεράς, ανεξάρτητης από το
Σοσιαλιστικό Κόμμα, που να δυσπιστεί στις «πρωτιές». «Αυτό που θέλω από την
εφημερίδα», εξηγεί ο Εμμανουελί στο «Νουβέλ Ομπσερβατέρ», «είναι να αναζητεί
τις σχέσεις αιτιότητας. Ένα γεγονός δεν συμβαίνει τυχαία. Ο ρόλος μας είναι να
κάνουμε κατανοητό γιατί συμβαίνουν όσα συμβαίνουν».

Για να βγάλει την εφημερίδα, ο Εμμανουελί πήρε τραπεζικό δάνειο, αλλά και ένα
προσωπικό δάνειο 3 εκατομμυρίων φράγκων από το Σοσιαλιστικό Κόμμα. Μια
προσπάθεια του κόμματος να απαλλαγεί από τη συλλογική ενοχή του απέναντι στον
πρώην ταμία του, είπαν αρκετοί, αφού ο Εμμανουελί τιμωρήθηκε από τη δικαιοσύνη
επειδή το κόμμα χρηματοδοτήθηκε με 33 εκατομμύρια φράγκα. Ωστόσο ο Λιονέλ
Ζοσπέν δεν τον ενθάρρυνε στο εγχείρημά του ­ στη συνάντησή τους, λέει ο
Εμμανουελί, «εγώ μίλησα, εκείνος άκουσε και δεν απάντησε, δεν με ενθάρρυνε να
βγάλω την εφημερίδα». Αυτός όμως προχώρησε επειδή «ο γραπτός Τύπος πάντα μου
άρεσε πολύ». Και η εφημερίδα του θα ασχολείται με όλα. «Απλώς τα σκάνδαλα που
ενδιαφέρουν γενικά τον Τύπο δεν θα είναι αναγκαστικά εκείνα που θα μας
απασχολούν περισσότερο», διευκρινίζει. «Πρότυπό μου δεν είναι η ενάρετη
“Ουάσινγκτον Ποστ” που πήρε θέση εναντίον της σύλληψης του Πινοτσέτ!».

Ο Εμμανουελί γνωρίζει καλά τους προσωπικούς και τους πολιτικούς κινδύνους που
αναλαμβάνει με το εγχείρημά του: «Θα χρειαστεί να κάνω κουπί για να μην πεθάνω
γρήγορα», λέει. Και παρακολουθεί ανελλιπώς τις συσκέψεις των συντακτών,
συζητεί μαζί τους τα δοκιμαστικά φύλλα («Δεν πρέπει να μιλάω πολύ γιατί τους
φοβίζω…») και ασκείται στη συγγραφή του κύριου άρθρου που θα δημοσιεύεται
στην τελευταία σελίδα. Έστω κι αν οι φράσεις του είναι συχνά πολύ
μακροσκελείς, σχολιάζει η Αγκάτ Λοζάρ στο «Νουβέλ Ομπσερβατέρ», μαθαίνει
γρήγορα και ουδέποτε έχει το άγχος της λευκής σελίδας.