ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Η Χριστίνα των φαναριών

ΠΕΡΝΑΩ κάθε πρωί από την Ιπποκράτους. Και εκεί στο φανάρι με την Πανεπιστημίου
περιμένει η Χριστίνα. Πρέπει να ‘ναι γύρω στα 10, Τσιγγάνα και καθαρίζει τα
τζάμια των αυτοκινήτων. Το αυτοκίνητό μου το έχει κατατάξει στα δικά της ­ δεν
εξηγείται αλλιώς ότι από τα τρία παιδιά που περιμένουν στη συγκεκριμένη
διασταύρωση, σε εμένα έρχεται πάντα η Χριστίνα. Χαμογελαστή και όλο νάζι. Τώρα
πια που γνωριζόμαστε κάνει τη δουλειά της ακόμη κι αν δεν πρόκειται να πάρει
χρήματα. «Δεν πειράζει, μου είπε μια φορά που δεν είχα καθόλου κέρματα, άσε να
το καθαρίσω γιατί είναι βρώμικο». Κι αν καμία φορά δεν με πιάσει το φανάρι,
τότε απλώς με φωνάζει και με χαιρετάει.

Έχω συνηθίσει κάθε πρωί αυτές τις γρήγορες κουβέντες με τη Χριστίνα, όσο
κρατάει το φανάρι: κουβέντες του αέρα για τους δύο οδηγούς που βρίστηκαν
νωρίτερα, για την κούκλα που θέλει «με πιπίλα, που όταν την βγάζεις κλαίει»,
για το τραγούδι που παίζει εκείνη την ώρα το ραδιόφωνο και «βαλ’ το λίγο πιο
δυνατά να το ακούσω».

Ξέρω ότι όσο κι αν μου χαμογελάει, δύσκολα θα με αφήσει να μπω στον πραγματικό
της κόσμο, κι ακόμη χειρότερα, ότι κι εγώ ποτέ δεν θα βρω τον χρόνο για να
ασχοληθώ με τον κόσμο της.

Ξέρω επίσης ότι τα παιδάκια των φαναριών συνήθως είναι θύματα εκμετάλλευσης
κάποιου άλλου.

Ξέρω, όμως, ακόμη ότι δεν παύουν να ‘ναι παιδιά. Και ότι το κάθε κατοστάρικο
που παίρνουν, έστω κι αν πρόκειται να το καταθέσουν σε άλλα χέρια, το
χαίρονται όσο κανένα άλλο παιδί της ηλικίας τους. Και μπροστά σε αυτή τη χαρά
έχει αξία το κατοστάρικο;