ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Στα δικά μας ερτζιανά…

ΣΤΗΝ ΑΡΧΗ, λέω, δεν μπορεί, τυχαίο είναι… Έπειτα από ακόμη μισή ώρα οδήγηση
στην Εθνική κάτι άρχισα να υποψιάζομαι. Και αφού είχα αισίως διανύσει διακόσια
χιλιόμετρα, πλέον σιγουρεύτηκα. Όλη η χώρα έχει γονατίσει στο σκυλάδικο!

Το ρεζερβουάρ είναι φουλ, τα λάστιχα έχουν το σωστό αέρα μπρος πίσω, ο δείκτης
του λαδιού δείχνει το σωστό, ξανθό, χρώμα, οι καινούργιοι υαλοκαθαριστήρες
εγγυώνται για την αντιμετώπιση οποιουδήποτε καιρικού φαινομένου, τα χίλια
εξακόσια κυβικά δεν είναι ασφαλώς το ιδανικό, αλλά οπωσδήποτε σου δίνουν μια
άλφα αυτοπεποίθεση, όταν έχεις να καταπιείς τα τριακόσια χιλιόμετρα Αθήνας –
Βόλου. Το μοναδικό πράγμα που δεν με απασχόλησε σ’ αυτό το ταξίδι ήταν η βλάβη
του κασετόφωνου, αλλά τα λάθη πληρώνονται, έστω κι εκ των υστέρων.

Πόσους σταθμούς χωράει η μπάντα των FM; Δέκα, είκοσι, τριάντα, σαράντα; ΟΛΟΙ
έμοιαζαν με τζουκ-μποξ που έχει κολλήσει στο ίδιο ρεπερτόριο. Από τον Βαλάντη
στον Νότη, κι από τη Γεωργιάδου στη Σαμπρίνα, από τον Τριαντάφυλλο στη Σαρρή
κι από τον Σφυράκη στη Βίσση. Δεκάδες γνωστά και άγνωστα ονόματα παρήλασαν από
τ’ αυτιά μου, το δεξί χέρι αντί στο τιμόνι ήταν στο κουμπάκι ανίχνευσης.

Επιτέλους, κάτι (δεν θα πω ποιοτικό ούτε καλύτερο, αφού περί ορέξεως…
κολοκυθόπιτα), αλλά, κάτι το διαφορετικό, τελοσπάντων! Κάτι που να μην αρχίζει
και να τελειώνει ακριβώς με τις ίδιες νότες, κάτι χωρίς παγιέτες και
ψευτοδιαφάνειες, κάτι λιγότερο παθιασμένο και περισσότερο αληθινό, κάτι πιο
κουλ με κιθάρες και ντραμς, ίσως, κάτι λίγο πιο ταξιδιάρικο σαν τη μουσική του
Μπρους, έστω το καινούργιο της Σερ.

Ματαίως…

Εύη, ανοίγουμε ένα σταθμό με μουσική για όσους ταξιδεύουν;

ΥΓ: Θα επιτρέπονται και οι αφιερώσεις και παραγγελιές μέσω κινητού για άμεση
επικοινωνία, όπως και η μετάδοση πληροφοριών για την κίνηση. Τι λες;