Τα όνειρα τούς φέρνουν στην Ευρώπη και η πραγματικότητα… στον δρόμο

* ΒΡΥΞΕΛΛΕΣ

ΣΕ ΕΝΑ εμπόριο εφάμιλλο ­ χωρίς υπερβολή ­ με το εμπόριο «λευκής σαρκός»
εξελίσσεται η εκμετάλλευση ανηλίκων από την Αφρική ή χώρες της Λατινικής
Αμερικής, που τους έφεραν στην Ευρώπη για να παίξουν δήθεν ποδόσφαιρο σε
κάποια μεγάλη ομάδα.

Οι υποσχέσεις για παροχή εργασίας σπάνια γίνονται σεβαστές, ενώ σε
«χρυσωρυχεία» εξελίσσονται οι λεγόμενοι «μεσάζοντες» για την απόκτηση «φτηνών
ταλέντων» από τα γνωστά μεγάλα ονόματα του ευρωπαϊκού φούτμπολ.

Την τραγική κατάσταση που κυριαρχεί σε ένα αφανές παζάρι στην Ευρώπη
αποκαλύπτουν οι δεκάδες μηνύσεις που έχουν κατατεθεί σε ευρωπαϊκά δικαστήρια
από θύματα, με την προτροπή ανθρωπιστικών οργανώσεων. Χιλιάδες παιδιά βρέθηκαν
στο δρόμο χωρίς μία δραχμή στην τσέπη, παρά τα πλούσια συμβόλαια που υπέγραψαν
για να έρθουν δήθεν να παίξουν ποδόσφαιρο σε κάποια μεγάλη ευρωπαϊκή ομάδα και
αφού είχαν πληρώσει αδρά γι’ αυτό διάφορους «ατζέντηδες».

ΟΙ ΜΕΘΟΔΟΙ

Συγκεκριμένα, σε μια έκθεση που δημοσιεύει το κέντρο υπεράσπισης ίσων
ευκαιριών και κατά του ρατσισμού, μια μη κυβερνητική οργάνωση στο Βέλγιο,
περιγράφεται η μέθοδος που ακολουθείται από τους «μεσάζοντες για την απόκτηση ταλέντων».

«Οι εταιρείες αυτές πηγαίνουν στην Αφρική, συναντούν νεαρούς ποδοσφαιριστές
από μικρές ή μεγάλες ομάδες, τους υπόσχονται ένα πλούσιο μέλλον στην Ευρώπη.

Κάποιοι, ελάχιστοι, ήρθαν στην Ευρώπη από την Αφρική και βρήκαν τον δρόμο της επιτυχίας, οι πιο πολλοί όμως βρέθηκαν μπροστά σε μια παγερή πραγματικότητα

Τους παίρνουν συχνά ένα μεγάλο ποσό και τους φέρνουν με τουριστική βίζα στις
ευρωπαϊκές πρωτεύουσες. Εκεί αρχίζουν τα τεστ από τις μεγάλες ομάδες, που τις
περισσότερες φορές στην μεγάλη πλειοψηφία είτε αδιαφορούν είτε τους
εκμεταλλεύονται σχεδόν με ψίχουλα.

Στην καλύτερη περίπτωση οι ανήλικοι ταλαντούχοι Αφρικανοί ή τα παιδιά από τη
Λατινική Αμερική βρίσκουν κάποια ομάδα, καταβάλλουν όμως το 50% και πλέον των
εισπράξεών τους στους «ατζέντηδες» που τους έφεραν.

Ακόμη συμβαίνει πολλές φορές αρχικά να ενδιαφερθεί κάποιο κλαμπ ποδοσφαίρου,
για μικρή όμως περίοδο, αφήνοντας μετά στην αόριστη τύχη του τον νεαρό
ποδοσφαιριστή αν κάποια άλλη ομάδα θα ενδιαφερθεί για μεταγραφή. Άλλοι πάλι
βρίσκονται αντιμέτωποι με πολύ μικρές ομάδες ποδοσφαίρου που τους προσφέρουν
ποσά που δεν φτάνουν ούτε για το εισιτήριό τους να επιστρέψουν στη χώρα τους.

Η ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΑ ΤΟΥ ΝΤΑΒΙΝΤ

Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση του Νταβίντ, ενός νέου 17 ετών από το
Καμερούν, ο οποίος διηγείται στην εφημερίδα «ΛΕ ΣΟΥΑΡ» την περιπέτειά του για
την υλοποίηση του ονείρου του να παίξει στην Ευρώπη.

«Αρχικά ήρθα στη Γαλλία για να συμπεριληφθώ στο κέντρο ποδοσφαιρικής
κατάρτισης του Μονπελιέ.

Στη συνέχεια με κάλεσε στο Βέλγιο μια ομάδα της πρώτης κατηγορίας, η οποία με
δοκίμασε για ένα ολόκληρο μήνα, χωρίς να μου λένε αν κάνω ή όχι. Κάποια στιγμή
όμως, ύστερα από πολλούς μήνες, με πούλησαν σε μια ομάδα τρίτης κατηγορίας,
όπου έπαιξα πολλά ματς χωρίς να μου δώσουν ούτε ένα φράγκο μέχρι σήμερα…»

Την «καριέρα» όμως του Νταβίντ ανέλαβε ένας «μάνατζερ», ο οποίος τον έβαλε να
υπογράψει ένα συμβόλαιο με το οποίο ο νεαρός δεχόταν να καταβάλει το 50% των
αμοιβών του. «Με έβαζε να αλλάζω συνεχώς ομάδες με το πρόσχημα ότι δεν
ικανοποιούν οι προσφορές». Σε κάθε ματς όμως «έπαιρνε τα μισά», συμπληρώνει,
και τώρα που έχουν αναγνωρίσει το ταλέντο μου βρίσκονται στα δικαστήρια.

Πολλές τέτοιες περιπτώσεις είδαν το φως της δημοσιότητας με αποτέλεσμα πολλές
ανθρωπιστικές οργανώσεις να ζητούν από την Ευρωπαϊκή Συνομοσπονδία Ποδοσφαίρου
μεγαλύτερη διαφάνεια, ενώ απαιτούν οι μεγάλες ευρωπαϊκές ομάδες να δίνουν
αμέσως άδεια εργασίας στους νέους που «εισάγουν» από τον Τρίτο Κόσμο, έτσι
ώστε να έχουν περιορισμένο πλαίσιο για να πέσουν θύματα των διαφόρων γραφείων
που πλουτίζουν εις βάρος τους στην Ευρώπη.