Έμοιαζαν σαν δύο σταγόνες νερό

ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ.

Γραφείο Βόρειας Ελλάδας

Η έκπληξη και τα δάκρυα χαράς ήταν το αποκορύφωμα του μαραθωνίου που έκανε ο Μιχάλης Μαυρίκος για να βρει τον χαμένο αδελφό του, στο Μακροχώρι Ημαθίας

ΜΙΑ ΜΕΓΑΛΗ έκπληξη, που έμελλε να αλλάξει όλη του τη ζωή, περίμενε τον 52χρονο
αυτοκινητιστή Μιχάλη Μαυρίκο, εκείνο το πρωινό τού 1983, όταν επισκέφθηκε το
Ληξιαρχείο της Θεσσαλονίκης για να ζητήσει ληξιαρχική πράξη θανάτου του
αδελφού του που πέθανε σε ηλικία δύο μόλις μηνών, την περίοδο του εμφυλίου
πολέμου στο ίδρυμα «Άγιος Στυλιανός» της πόλης.

Ο αδελφός σου… ζει. Στον φάκελό του δεν υπάρχει πιστοποιητικό θανάτου.
Σήμερα είναι 35 χρόνων, αλλά δεν ξέρουμε πού βρίσκεται. Δεν υπάρχει διεύθυνση
στον φάκελό του, τον πληροφόρησαν οι υπάλληλοι. Ο Μιχάλης Μαυρίκος έμεινε
άναυδος. Δεν μπορούσε να πιστέψει αυτά που του έλεγαν. Αμέσως ήρθαν στο μυαλό
του λόγια του πατέρα του. Ο μεγάλος του καημός, που τον βασάνιζε τον γέρο του
για σαράντα ολόκληρα χρόνια μέχρι να κλείσει τα μάτια του ότι κάποιοι είχαν
κλέψει τον μικρό αδελφό του από το ίδρυμα και τον πούλησαν σε κάποια οικογένεια.

Δώδεκα χρόνια αργότερα, το 1995, ύστερα από υπεράνθρωπες προσπάθειες, πήγε στο
Μακροχώρι Ημαθίας, γιατί όλα τα στοιχεία που είχε συγκεντρώσει αυτά τα χρόνια
τον οδηγούσαν στο συμπέρασμα ότι ο αδελφός του είχε υιοθετηθεί από την
οικογένεια Μαυρίδη. Επικοινώνησε διακριτικά με τους θετούς γονείς του και
αυτοί αποκάλυψαν το μυστικό της υιοθεσίας.

ΒΟΥΡΚΩΣΑΝ

Στις 28 Μαΐου 1995 ο Μιχάλης συνάντησε για πρώτη φορά τον γεωργό Γιώργο
Μαυρίδη στο Μακροχώρι. Μόλις κοιτάχτηκαν, βούρκωσαν. Ήταν ο χαμένος αδελφός
του. Έμοιαζαν σαν δύο σταγόνες νερό και δεν υπήρχε καμιά αμφιβολία γι’ αυτό.
Τα ίδια μάτια, το ίδιο σχήμα προσώπου, οι ίδιες εκφράσεις. Ακόμα και το μικρό
«διπλωμένο» δάχτυλο στο δεξί του πόδι είναι ίδιο με του πατέρα τους. Από την
ημέρα εκείνη ζουν ευτυχισμένοι, είναι συνέχεια ο ένας κοντά στον άλλον,
κανένας δεν μπορεί να τους χωρίσει. Προσπαθούν να κερδίσουν τα χρόνια που
έχασαν. «Μόλις ξανασμίξαμε τις πρώτες εβδομάδες κοιμόμασταν… μαζί, στο ίδιο
κρεβάτι αγκαλιασμένοι, σαν μικρά παιδιά. Προσπαθούσαμε να αναπληρώσουμε αυτό
που μας έλειψε στα παιδικά μας χρόνια. Αυτό που μας στέρησαν τόσο απάνθρωπα.
Κοιτούσε ο ένας τον άλλον και βουρκώναμε. Αυτό που πέρασε η οικογένειά μου
εύχομαι να μην το ζήσει κανείς, δεν υπάρχει χειρότερο πράγμα στον κόσμο. Ακόμα
και ο θάνατος ξεπερνιέται. Το να σου κλέψουν όμως το παιδί σου, είναι
ανατριχιαστικό ακόμα και να το σκέφτεσαι», λέει στα «ΝΕΑ» με βουρκωμένα μάτια
ο Μιχάλης. Από τότε που γνώρισε τον κόσμο ο 52χρονος αυτοκινητιστής ­
ιδιοκτήτης τουριστικού λεωφορείου ­ Μιχάλης Μαυρικός τα πρώτα λόγια που
θυμάται από τον πατέρα του είναι ότι κάποιοι είχαν αρπάξει τον μικρότερο γιο
του. «Έχεις έναν μικρό αδελφό, αλλά μας το έκλεψαν στον “Άγιο Στυλιανό”, όταν
ήταν μωρό. Δεν ξέρω πού βρίσκεται. Μας είπαν ψέματα ότι πέθανε. Αυτό να μην το
ξεχνάς ποτέ», έλεγε και ξανάλεγε.

ΑΠΟ ΤΟΝ ΕΜΦΥΛΙΟ

Η τραγική ιστορία της οικογένειας Μαυρίκου, όπως και χιλιάδων άλλων γονιών που
έχασαν τα παιδιά τους σε μαιευτήρια και ιδρύματα της Θεσσαλονίκης, ξεκινάει
στα σκοτεινά χρόνια του εμφυλίου πολέμου. Το 1946 γεννήθηκε ο Μιχάλης και δύο
χρόνια αργότερα η μητέρα του έφερε στον κόσμο ένα υγιέστατο αγοράκι. Δύο μήνες
μετά τη γέννα η μάνα πεθαίνει, σε ηλικία 21 ετών και ο μικρότερος γιος
φιλοξενείται προσωρινά στον «Άγιο Στυλιανό». Τον Μιχάλη τον αναλαμβάνει η
αδελφή τής μητέρας του Ελευθερία Βούλγαρη.

Μόλις έγινε η κηδεία ο πατέρας πήγε στο ίδρυμα για να δει το παιδί, αλλά οι
υπάλληλοι τον ενημέρωσαν ότι ξαφνικά είχε πεθάνει. Ζήτησε να το δει έστω και
νεκρό, αλλά κανένας δεν ήξερε πού το είχαν θάψει.

Ο πατέρας όμως ήταν πανέξυπνος άνθρωπος. Μεγαλωμένος μέσα στην κεντρική αγορά
της Θεσσαλονίκης, είχε ακούσει ότι την περίοδο εκείνη κάποιοι έκλεβαν παιδιά
και δεν πίστεψε τα όσα του έλεγαν. Κάθε ημέρα πήγαινε και ξαναπήγαινε στο
ίδρυμα και ζητούσε εξηγήσεις, αλλά κανένας δεν του έλεγε την αλήθεια, δεν
μπορούσε να βρει πουθενά το δίκιο του. Ζήτησε από τον τότε διευθυντή να του
παρουσιάσει κάποια χαρτιά που να βεβαιώνουν τον θάνατο, αλλά εκείνος τον
αντιμετώπισε με αδιαφορία. «Ο γέρος μου δεν άντεξε άλλο. Τον χτύπησε άσχημα
και τον έστειλε στο νοσοκομείο “Άγιος Δημήτριος”. Την επομένη ημέρα τον
συνέλαβε η ΕΣΑ, πήγε φυλακή, ενώ του έκαναν αυστηρές συστάσεις να μην
ξαναενοχλήσει», θυμάται ο Μιχάλης Μαυρίκος.

ΚΥΚΛΩΜΑΤΑ

Μετά την περιπέτειά του στα κρατητήρια της Στρατονομίας δεν είχε πλέον την
παραμικρή αμφιβολία ότι κάποια πρόσωπα, υψηλά ιστάμενα, εμπλέκονταν στα
κυκλώματα των παράνομων υιοθεσιών και φοβόταν ότι μπορεί να τον έκλειναν για
πάντα στη φυλακή αν συνέχιζε να αναζητάει τον χαμένο του γιο.

Το 1983 όταν το Ληξιαρχείο Θεσσαλονίκης επιβεβαίωσε ότι το παιδί ζούσε, την
ευθύνη για την αναζήτησή του την ανέλαβε ο Μιχάλης. Όπως ήταν λογικό η πρώτη
κίνηση που έκανε ήταν να τον αναζητήσει και αυτός μέσα από τα αρχεία του
«Αγίου Στυλιανού», αλλά δεν κατάφερε να βρει τίποτα. Οι υπάλληλοι,
καλυπτόμενοι πίσω από το απόρρητο της νομοθεσίας για τις υιοθεσίες, αρνούνταν
κατηγορηματικά να του δώσουν την παραμικρή πληροφορία, έστω κάποιο στοιχείο
για να ξεκινήσει τις έρευνες.

Πήγε και στη Στρατολογία όπου και εκεί του επιβεβαίωσαν ότι ο αδελφός του ζει.
Ήταν κανονικά εγγεγραμμένος στους καταλόγους, αφού αυτοί που έκαναν την
παράνομη υιοθεσία στο ίδρυμα όπως φαίνεται δεν κατάφεραν να κοινοποιήσουν
κάποιο πλαστό πιστοποιητικό θανάτου, για να «κουκουλώσουν» την υπόθεση, όπως
έγινε σε χιλιάδες άλλες περιπτώσεις παιδιών που κλάπηκαν.

Τελικά κράτησε τον όρκο που είχε δώσει στον πατέρα του, έψαξε τα αρχεία των
υπηρεσιών, διασταύρωσε τις πληροφορίες και τελικά τα κατάφερε.

Το μόνο παράπονο που έχουν τα δύο αδέλφια είναι ότι ο πατέρας τους δεν πρόλαβε
να τους δει μαζί. Πέθανε το 1978, επτά χρόνια πριν ανταμώσουν, με ένα μεγάλο
καημό. Έφυγε από τη ζωή με ένα μεγάλο κατηγορώ γι’ αυτούς που του έκλεψαν τον
γιο του, αλλά πάνω απ’ όλα επειδή τον τρομοκράτησαν, επειδή του στέρησαν το
δικαίωμα να ψάξει να τον βρει.

Ο 52χρονος ιδιοκτήτης τουριστικού λεωφορείου, που είναι παντρεμένος και έχει
δύο παιδιά, κάνει έκκληση στα αρμόδια υπουργεία να δώσουν το δικαίωμα σε
χιλιάδες οικογένειες να βρουν τα παιδιά τους με το άνοιγμα των αρχείων
υιοθεσιών. «Υπάρχουν χιλιάδες άνθρωποι που πρέπει να δικαιωθούν, έστω και
τώρα», καταλήγει.