Βιάζονται να ξημερώσει

Ηθοποιός, χορευτής, με άνετη και έντονη ζωή στην Αθήνα, βρέθηκε πριν από
τέσσερα χρόνια ως ελαιοχρωματιστής στο Άγιον Όρος. Είναι ένας από τους πολλούς
εργάτες του Άθω. Ένας από τους πολλούς κοσμικούς που έχουν προσαρμόσει τη ζωή
τους με το πρόγραμμα των μοναχών. Εκεί έχουν στήσει τον δικό τους κόσμο, που
ελέγχεται αυστηρά από την Επιστασία αλλά και από τους ίδιους τους μοναχούς που
δεν επιτρέπουν να αλλοιωθεί στο ελάχιστο η φυσιογνωμία του χώρου…

ΟΤΑΝ ήταν ακόμη δέκα χρόνων, εργάστηκε ως βοηθός και ηθοποιός δίπλα στην
Καλουτά, τον Μανέλλη, τον Χριστοφορίδη. Κάποια στιγμή άφησε το θέατρο για τον
χορό. Τότε τον είπαν «Ζορμπά» για τον τρόπο που χόρευε συρτάκι. Ένα μικρό
ατύχημα τον ανάγκασε να τα εγκαταλείψει και να ασχοληθεί με την οικοδομή. Το
1994 βρέθηκε στο Άγιον Όρος.

Έτσι όπως είναι, ψηλός, με πλούσια γενειάδα και μαύρες φόρμες, δεν ξεχωρίζει
και πολύ από τους μοναχούς όταν περπατάει στους χωμάτινους δρόμους του Αγίου
Όρους. Αυτοσυστήνεται ως μαστρο-Νικόλας, ο Παπαλεξανδρής από τις Σέρρες.
Σπεύδει να διευκρινίσει ότι δεν είναι μοναχός, αλλά χρησιμοποιεί το
«ευλόγησον». Είναι ένας από τους πολλούς εργάτες που βρέθηκαν πριν από τέσσερα
χρόνια στο Άγιον Όρος και συνεχίζει με μικρά διαλείμματα να πορεύεται μόνος του..

ΔΟΥΛΕΥΕΙ 13 ΩΡΕΣ

Τώρα μένει στο κελί του ραβδούχου όπως λέει ­ ένα σπίτι που του το έδωσε ένας
μοναχός να το φτιάξει, αλλά και να το χρησιμοποιεί ως κατοικία. «Όταν έχω
δουλειά, η μέρα περνάει γρήγορα. Επί 13 ώρες δεν σταματάω, μετά πάω σπίτι,
μαγειρεύω, ακούω ραδιόφωνο, πίνω και καμιά ρετσίνα».

Υπάρχουν όμως πολλές μέρες που δεν εργάζεται. Και αυτές οι μέρες δεν είναι οι
καλύτερες. «Αυτή την περίοδο ζωγραφίζω γλάστρες.

Κάτι είναι κι αυτό, γιατί δεν περνάει η μέρα. Πας σπίτι, κοιμάσαι νωρίς,
ξυπνάς νωρίς. Και ο κ. Παπαλεξανδρής ξυπνάει από τις τρεις τα ξημερώματα. Από
‘κεί και μετά πηγαίνει στο καφενείο, συναντιέται με μοναχούς ή και με άλλους
εργάτες που δεν βρήκαν μεροκάματο.

Η κουβέντα γυρίζει συνεχώς γύρω από τις μονές και τα έργα που έχουν να κάνουν.
Ωστόσο, κατά το απόγευμα πάει και ως τη Θεσσαλονίκη, στα ουζερί, στα κέντρα
διασκέδασης, στους φίλους. Είναι αυτές οι στιγμές δύσκολες για όλους και για
τον κ. Παπαλεξανδρή που θα ήθελε να «βγει έξω». Παρ’ όλα αυτά δεν το βάζει
κάτω. Αποσύρεται στο κελί του, θυμάται τα παλιά, περιποιείται το σπίτι
περιμένοντας να ξημερώσει. «Εδώ όλοι βιάζονται να ξημερώσει», λέει..

Δεν είχε σκεφτεί ποτέ να πάει στο Άγιον Όρος, ούτε ήταν από τους ανθρώπους που
ήταν κοντά στην Εκκλησία. Τώρα πια ακολουθεί τη δική του πορεία. Δεν
προσεύχεται σαν τους μοναχούς, λέει συχνά όμως το «Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησον
εμένα τον αμαρτωλό».

ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ

Ο κ. Παπαλεξανδρής γεννήθηκε το 1942 στο Μητρούσι Σερρών. Στα δέκα του χρόνια
εγκατέλειψε το σπίτι του. Εκεί τον βρήκαν ο Χριστοφορίδης και η Καλουτά και
τον πήραν μαζί τους. Στην Αθήνα ζει τα πάντα.

Ως χορευτής γνωρίζει μεγάλες δόξες (χορεύει και σε πολλές ελληνικές ταινίες
της εποχής). Ένα ατύχημα στο πόδι του, όταν ήταν στο Λονδίνο, τον ανάγκασε να
εγκαταλείψει τον χορό. Έγινε ελαιοχρωματιστής. Περνάει διάφορα ώσπου καταλήγει
στον Άθω και αναλαμβάνει διάφορες εργασίες. Τώρα πια, όσο υπάρχει δουλειά δεν
θέλει να φύγει.

Θυμάται όμως τα παλιά. Αναφέρεται στα όσα έζησε. Η ιστορία του πια είναι
γνωστή, όπως γνωστή είναι και η αφοσίωσή του στο περιβάλλον. Βλέπει τους
μοναχούς ως ανθρώπους με μεγάλη θέληση. Αξιόλογους, με τους οποίους μπορεί να
συζητήσει για τη ζωή, τον Θεό, την ιδιομορφία του Αγίου Όρους. Με τους
κοσμικούς δεν έχει πολλά. Ένα ποτό, λίγη παρέα και τίποτε παραπάνω. Με τους
Αλβανούς και τους Πόντιους εργάτες επίσης δεν έχει να χωρίσει τίποτε. Όπως
λέει, είναι «ελεύθερος σαν τον αετό γιατί δεν έχει τίποτε».

Τόπος συνάντησης για τους εργάτες που ζουν στο Άγιον Όρος είναι το μικρό καπηλειό

ΤΟ ΜΙΚΡΟ καπηλειό είναι τόπος συνάντησης για τους εργάτες που ζουν στο Άγιον
Όρος. Ειδικά όταν βρέχει, λίγο τσίπουρο είναι αρκετό να βοηθήσει να έρθουν
όλοι πιο κοντά, να γίνουν μια παρέα και να τα πουν. Όταν μάλιστα συμβαίνει να
έρθει και κανένας «απ’ έξω», κάθονται να μάθουν νέα, αρχίζουν τα υπονοούμενα,
ο ένας κερνάει τον άλλον.

Ο Ίων, που έχει το καφενείο και τον ξενώνα (μεγάλα δωμάτια με τέσσερα και
πέντε κρεβάτια το καθένα), αποφεύγει να μιλάει. Οι πελάτες, αν και
περιορίζονται στα δικά τους τα εργατικά, όλο και πιο συχνά τον τελευταίο καιρό
μιλάνε για τα μεροκάματα, για τους αλλοδαπούς εργάτες που έχουν ρίξει τις
τιμές, για τα προβλήματα που θα αντιμετωπίσουν από δω και πέρα.

Ένας πενηντάρης από την Αιτωλοακαρνανία που βρέθηκε από ανάγκη στο Άγιον Όρος
για να δουλέψει, το φωνάζει. «Οι ξένοι μάς έχουν πάρει τη δουλειά. Δουλεύουν
με πολύ χαμηλό μεροκάματο», λέει. Οι άλλοι συμφωνούν, αλλά στο τέλος
αναγνωρίζουν «ότι τι να γίνει, άνθρωποι είναι και αυτοί».

Είναι όλοι τους εξοπλισμένοι με έναν φακό, καθώς το βράδυ δεν υπάρχει
φωτισμός. Όλοι ζουν σε μικρά δωμάτια που έχουν δώσει οι Μονές, είτε με ενοίκιο
είτε με αντάλλαγμα κάποιες εργασίες. Μετά τις οκτώ το βράδυ κλείνονται στα
δωμάτιά τους και στις σκέψεις τους. Στα παιδιά, στα προβλήματα που
αντιμετωπίζουν πίσω.

Ζουν βέβαια στο Άγιον Όρος, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι έχουν απαλλαγεί από τα
εγκόσμια. Όταν αγανακτούν, συνηθίζουν να λένε «μωρέ, χίλιες φορές καλόγερος»,
σαν είναι όμως να πάνε στους δικούς τους όλα αλλάζουν.