Υπάρχει και ο «άλλος λόγος»

Είναι και οι δύο φίλοι. Ο ένας, ο Ιερόθεος, είναι ο αγαπημένος μοναχός των
επισκεπτών. Ο Νεκτάριος είναι ο γιατρός του Αγίου Όρους. Κάνουν παρέα, μιλούν
για όλα τα ζητήματα και γενικώς ακολουθούν τον δικό τους δρόμο. Έναν δρόμο,
όμως, που δεν ξεφεύγει από τον κανόνα, που δεν προκαλεί. Αντίθετα, όπως λένε,
ακολουθούν μια πορεία απόλυτα εναρμονισμένη με το τοπίο και τους ανθρώπους.
Ούτε ο Ιερόθεος αλλά ούτε και ο γιατρός έχουν μετανιώσει για τις επιλογές
τους. Περί επιλογών πρόκειται, αφού και οι δύο είχαν την ευκαιρία να ζήσουν αλλού…

ΤΟ ΛΕΕΙ γελώντας συχνά: «Α, μη φοβάστε, περισσότερο κινδυνεύουν οι κοσμικοί
από μένα, παρά εγώ από αυτούς». Ο μοναχός Ιερόθεος, σχεδόν 40 χρόνια στο Άγιον
Όρος, είναι ο πλέον αγαπημένος των επισκεπτών. Όλοι θα περάσουν, θα του
φωνάξουν «ευλόγησον», θα αστειευτούν μαζί του και τελικά θα καθήσουν και θα
ακούσουν τον λόγο του. Για τους περισσότερους είναι ο «άλλος λόγος», που ο
Ιερόθεος δεν διστάζει να τον προβάλλει όπου και αν βρεθεί. «Η πολλή ευλάβεια
βλάπτει», λέει, αλλά την ίδια στιγμή φωνάζει προς πάντας πως λυπάται που δεν
ακολούθησε τον μοναχικό βίο από τα 17 του χρόνια.

Ο μοναχός Ιερόθεος βρίσκεται στο Άγιον Όρος σχεδόν 40 χρόνια και είναι ένας από τους πιο αγαπημένους των επισκεπτών

Ηπειρώτης στην καταγωγή, αλλά μεγαλωμένος στο Ναύπλιο, δεν είχε σκοπό στη ζωή
του να γίνει μοναχός. Άλλωστε, μέχρι τα 27 του ασχολήθηκε με διάφορες εργασίες
με σκοπό να φτιάξει τη ζωή του. Το 1960 επισκέφθηκε για πρώτη φορά το Άγιον
Όρος. Ήταν η πρώτη και η τελευταία επίσκεψή του.

Έμεινε εκεί ως απλός επισκέπτης έξι μήνες. Μπήκε στη ζωή των μοναχών. Χάρηκε
την ηρεμία ψυχών και τοπίου και έμεινε για πάντα.

Μπήκε στην αρχή σε μοναστήρι. Μετά, αποφάσισε να ζήσει στο κελί του. Στην αρχή
έγινε γνωστός σε όλους για τον τρόπο που κτυπούσε τις καμπάνες. «Ο εναρμόνιος
ήχος δεν είναι απλή ιστορία. Τα κοπάδια των οποίων τα κουδούνια ήταν ηχητικά
συγχρονισμένα δεν κινδύνευαν από λύκο», λέει συχνά θέλοντας να πει ότι όπου
υπάρχει νοικοκυριό όλα κυλάνε ομαλά.

Στο κελί του ασχολείται με το εργόχειρο για να μπορεί να επιβιώσει. Όμως, κάτι
του λείπει. Έτσι, πριν από περίπου 20 χρόνια, διαπιστώνει ότι το Άγιον Όρος
χρειάζεται ένα βιβλιοπωλείο. Έναν χώρο όπου θα πωλούν οι μοναχοί όσα
φτιάχνουν. Αλλά κυρίως τα βιβλία τους. Το ανοίγει στο κέντρο της πρωτεύουσας,
στις Καρυές.

Σήμερα, τόσα χρόνια μετά, ανοίγει στις 8 το πρωί και μένει εκεί, μέσα στα
βιβλία και τα αναμνηστικά, πουλάει και συζητάει. Κάθε τόσο βγαίνει στη βαριά
ξύλινη πόρτα και χαιρετάει τους επισκέπτες. Τους κερδίζει από την πρώτη
στιγμή, καθώς τους ακούει. Καθώς τους λέει χωρίς κανέναν δισταγμό ότι θεωρεί
τον εαυτό του ως τον μέσο τύπο μοναχού. «Δεν είμαι το υπόδειγμα», λέει. Στην
ουσία όμως δείχνει βαθιά ευσέβεια και άνθρωπο που προσεύχεται συχνά, όχι γιατί
του το επιβάλλουν, αλλά γιατί το νιώθει ως εσωτερική ανάγκη.

Συχνά περνάει από το «καπηλειό». Μιλάει με τους θαμώνες. Κάπου κάπου, πίνει
και ένα τσίπουρο μαζί τους. Μιλάει δυνατά, γελάει, επικοινωνεί. Ακούει πάντοτε
κλασική μουσική, ενώ καμιά φορά βλέπει και τηλεόραση, χωρίς να απορρίπτει
τίποτε. Αυτό που σιχαίνεται περισσότερο είναι η υποκρισία. Ο ίδιος δεν έχει
πρόβλημα, ακόμη και αν βρεθεί σε ένα ουζερί στη Θεσσαλονίκη (όταν καταβαίνει
για δουλειές), να καθήσει. Δεν έχει κανένα πρόβλημα και δεν φοβάται να
παρασυρθεί, γιατί μέσα του έχει ξεκαθαρίσει τι θέλει. Πάει και στο Ναύπλιο.
Βρίσκει παλιούς συμμαθητές και φίλους. Συζητάει μαζί τους. Είναι ο μοναχός, ο
οποίος δεν κρύβεται ποτέ. Λέει την άποψή του παντού και πάντοτε, ακόμη και αν
πρόκειται για θέματα του Αγίου Όρους. Όπως συμβαίνει με τη λειτουργία της
«Αθωνιάδας», της σχολής που λειτουργεί στις Καρυές ως οικοτροφείο. Μιλάει για
απομόνωση των παιδιών και δεν θεωρεί ως το μέγιστο κακό την κατάργησή της.
Καλεί και συχνά φιλοξενεί ανθρώπους των γραμμάτων και της τέχνης. Κουβεντιάζει
μαζί τους. Παίρνει από αυτούς και δίνει. Όπως λέει, «μόνο έτσι βελτιώνεσαι».
Γι’ αυτόν η ζωή είναι μια διαρκής μάχη για την αλήθεια και τη μάθηση…

Ο Νεκτάριος Μαραγκάκης επέλεξε να κάνει το αγροτικό του στο Άγιον Όρος και είναι ένας από τους δύο γιατρούς που εθελοντικά προσφέρουν τις υπηρεσίες τους

Ο ΝΕΚΤΑΡΙΟΣ Μαραγκάκης κατάγεται από τα Χανιά. Δεν έχει καμία σχέση με τον
μοναχισμό. Είναι ένας από τους δύο γιατρούς του Αγίου Όρους.

Είναι από τους στενούς φίλους του Ιερόθεου, αλλά και ο άνθρωπος ο οποίος
εθελοντικά επέλεξε να κάνει το αγροτικό του στον Άθω. Πάει συχνά στο κελί του
μοναχού και συζητούν μέχρι αργά. «Ένας άνθρωπος όπως ο Ιερόθεος έχει πάντα να
σου πει κάτι», λέει.

Η παραμονή του στο Άγιον Όρος είναι μια προσωπική επιλογή, για την οποία δεν
έχει μετανιώσει. Ο ίδιος το θεωρεί ένα σχολείο, το οποίο στη συνέχεια θα τον
βοηθήσει στην καριέρα του.

Πέρα από τις συνταγές και τις ιατρικές εξετάσεις των μοναχών, για τον «γιατρό»
δεν υπάρχει πλήξη. «Κατ’ αρχήν υπάρχουν δυο-τρία πρόσωπα με τα οποία μπορείς
να συζητήσεις για πολλά και σημαντικά θέματα. Μετά είναι μια βόλτα στο δάσος.
Η φύση εδώ είναι από τα στοιχεία εκείνα που συμβάλλουν στην ηρεμία της ψυχής.
Επίσης το διάβασμα είναι μια καλή λύση, λέει..

Είναι τριάντα χρόνων και όμως δεν έχει δυσανασχετήσει ποτέ. Ακόμη, όταν είναι
μόνος για αρκετές ώρες, στο καφενείο ή στο ιατρείο, όπου σπάνια δέχεται
επισκέψεις (συνήθως πηγαίνει αυτός στις Μονές). Όλα κυλούν ήσυχα.

Όμως, είναι αρκετές και οι φορές που καλεί φίλους και τους φιλοξενεί. Κυρίως
χαίρεται να καλεί συγγενείς και φίλους, αφού στην αρχή πολλοί ήταν αυτοί που
είχαν τις αντιρρήσεις τους για να κάνει το αγροτικό του στο Άγιον Όρος. «Όλοι
έβλεπαν την απόφασή μου ως μη φυσιολογική, όταν όμως ήρθαν εδώ κατάλαβαν ότι
πρόκειται για μια από τις πλέον σημαντικές εμπειρίες».

Με τον πρώτο άνθρωπο που άρχισε να κάνει παρέα ήταν ο μοναχός Ιερόθεος. Σήμερα
πια γνωρίζονται καλά. Πάει συχνά στο σπίτι του ή στο κατάστημά του τις
ελεύθερες ώρες και μιλάει μαζί του. Είναι αρκετές οι φορές που ακολουθεί το
δικό του ωράριο.

Έχει συνηθίσει πια το σκοτάδι και βεβαίως να εξυπηρετείται με συσκευές
υγραερίου. Το μόνο πρόβλημα γι’ αυτόν είναι όταν αρρωσταίνει κάποιος και δεν
μπορεί αντικειμενικά να τον βοηθήσει.

Εκεί απαιτείται μια διαδικασία ώσπου να έλθει ελικόπτερο ή σκάφος του
Λιμενικού. Κατά τα άλλα, η ζωή του στο Άγιον Όρος δεν τον έχει κουράσει, ακόμη
και όταν κάνει 40 ημέρες να «βγει από ‘κεί»…