ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Ταγκό του Νοέμβρη

ΗΤΑΝ ΤΕΤΟΙΟΣ καιρός πέρσι. Το μπαρ μισοφωτισμένο, τα τραπέζια μικρά και
ξύλινα. Οι καϊπιρίνιες διαδέχονταν η μία την άλλη και η ατμόσφαιρα άλλαζε
σιγά-σιγά. Ο ηλικιωμένος κύριος με την παλαιομοδίτικη εμφάνιση χαιρέτησε με
μια υπόκλιση το ακροατήριο και πήρε τη θέση του δίπλα στο πιάνο.

«Ναι, πράγματι κλαίω, κλαίω, κλαίω…

Δεν βλέπεις το φεγγάρι που στριφογυρίζει στους δρόμους και μια ομάδα από
αστροναύτες και παιδάκια, μ’ ένα βαλς με χορεύουν μέσα στη ζάλη. Χόρεψε! Έλα! Πέτα!»

Το ταγκό ήταν μόνο η αφορμή. Το πάθος του Αργεντίνου καλλιτέχνη πλημμύριζε το
χώρο. Το μικρό μπαράκι στο λιμάνι του Μπουένος Άιρες έγινε καράβι για να
ταξιδέψει τα πάθη μιας ζωής με άγνωστους συνεπιβάτες που επέλεξαν να κάνουν
εκείνο το βράδυ ένα ταξίδι καρδιάς.

«Τρελός, τρελός, τρελός. Όταν γνέφω στην μοναχική σου αγκαλιά να δω στις όχθες
του πέπλου σου μ’ ένα ποίημα και μια τρομπέτα ν’ ανακαλύψω την καρδιά σου».

Όλοι κρατούσαν την ανάσα τους. Και η Αλεξάνδρα δίπλα, κάποια στιγμή που η
μουσική του Αστορ Πιατσόλα πήρε τα σκήπτρα από τους στίχους του Χοράσιο Φερέρ,
αναρωτήθηκε φωναχτά: «Μπορεί ένα ταγκό να αλλάξει τον κόσμο;». Τα πρόσωπα γύρω
έδιναν την δική τους απάντηση. Χαμένα σε εικόνες, σκέψεις, επιθυμίες και
μνήμες. «Ο Νοέμβρης ταιριάζει στο ταγκό», συνέχισε η φίλη. «Είναι εδώ που
πάντα κάτι αρχίζει και κάτι άλλο τελειώνει». Και ο τραγουδιστής προσπαθούσε
πάντα να δώσει απάντηση στο ερώτημά της….

«Ας ξεκινήσουμε να πετάμε. Δέξου αυτή την τρέλα που έχω μέσα μου. Πάρε αυτά τα
φτερά και πέταξε Πέτα μαζί μου. Έλα. Πέτα. Έλα»