«Εδώ η ζωή θέλει γνησιότητα»

Είναι η πιο νέα ομάδα μοναχών που ζουν όλοι μαζί σε σκήτη, ακολουθώντας τη
δική τους δοκιμασία. Υπεύθυνος για τη σκήτη είναι ο 36χρονος διδάκτωρ της
Θεολογίας, πατέρας Αντύπας. Αν και στο Άγιον Όρος επικοινωνεί με πιστούς από
όλο τον κόσμο, τηλεφωνικά ή ακόμη και επιστολές. Με σύγχρονο λόγο και απόψεις,
θεωρείται ένας από τους πλέον αξιόλογους μοναχούς που, παρά το νεαρό της
ηλικίας του, έχει άριστη θεολογική κατάρτιση, χωρίς να φθάνει σε ακρότητες…

ΕΙΝΑΙ 36 χρόνων. Έχει δίπλα του την πιο νέα ομάδα μοναχών. Ζουν στην ίδια
σκήτη. Δείχνουν πιο σύγχρονοι, αλλά είναι από τους πλέον αυστηρούς στις αρχές
του μοναχισμού. Διδάκτωρ της Θεολογίας, ο πατέρας Αντύπας αναγκάζεται να
εγκαταλείπει συχνά την ομάδα του (από τους επτά μοναχούς οι τρεις είναι
δόκιμοι), αφού διδάσκει ως καθηγητής στο Εκκλησιαστικό Κύκειο, στο Κιλκίς.

Η σκήτη του, όχι κάτι το ξεχωριστό. Ικανή όμως να φιλοξενεί επτά νέους
μοναχούς, οι οποίοι ακολουθούν κοινοβιακή ζωή. Κάνει συχνά λόγο για την
κοινωνία των προσώπων, κάτι που φαίνεται και από τον τρόπο με τον οποίο
επικοινωνούν μεταξύ τους. Πέρα από το «ευλόγησον», που έχει αντικαταστήσει την
καλημέρα στο Άγιον Όρος, οι επτά μιλούν στον ενικό και με τα μικρά τους ονόματα.

Η αγιογραφία είναι ένα από τα «διακονήματα» που φέρνουν έσοδα. Οι νέοι μοναχοί προσπαθούν να αξιοποιήσουν το ταλέντο τους, στο εργαστήριο της σκήτης

Στα γραφεία τους έχουν εγκαταστήσει κομπιούτερ, ενώ ακούν και ραδιόφωνο.
Δείχνουν ευχαριστημένοι που ζουν σε σκήτη αφού, όπως λένε, από ‘κεί στην ουσία
ξεκίνησε ο μοναχισμός. Με απόλυτη τάξη, ο καθένας ακολουθεί το πρόγραμμά του,
κυρίως σε ό,τι αφορά τις ασχολίες. Ο Παναγιώτης, δόκιμος μοναχός, είναι από
τους ταλαντούχους αγιογράφους. Ο Παύλος πάει στο εργαστήριο, όπου συσκευάζουν
το λιβάνι, το οποίο πωλούν. «Είναι ένα καλό έσοδο και ‘δώ μας χρειάζονται τα
χρήματα για να συντηρήσουμε τη σκήτη», λέει ο πατέρας Αντύπας. Οι υπόλοιποι
της ομάδας ασχολούνται με τη φιλοξενία, με τον κήπο, το μαγείρεμα.

Κανείς τους δεν τρώει κρέας και το αιτιολογούν: «Είμαστε πρωτοποριακοί
οικολόγοι. Άλλωστε, η Εκκλησία μας θέσπισε τις μεγάλες νηστείες την περίοδο
αναπαραγωγής των ζώων. Υπάρχουν δε έρευνες που δείχνουν ότι όπου υπάρχει
αυξημένη κρεοφαγία υπάρχει και εγκληματικότητα. Αυτό μπορούμε να το δούμε και
στα ίδια τα ζώα. Τα σαρκοφάγα είναι πιο επιθετικά από τα φυτοφάγα». Ο πατέρας
Αντύπας εξηγεί με απλά λόγια γιατί επιμένει στη χορτοφαγία.

Άνετος στη συμπεριφορά του μιλάει για τα πάντα. Κατανοεί τους ανθρώπους της
πόλης. Κατανοεί τα πάντα. Όμως, όταν αναφέρεται στο Άγιον Όρος, είναι
ξεκάθαρος. «Εδώ η ζωή θέλει γνησιότητα. Πρέπει να διδάσκουν οι πράξεις και όχι
τα λόγια», λέει. Για τον ίδιο τον μοναχισμό επιμένει, «ό,τι και αν του πουν»,
ότι βοηθάει στην ανάπτυξη των αισθήσεων. Και αυτός έχει τους λόγους του.
Μιλάει για τον μοναχό Πορφύριο, ο οποίος αν και δεν είχε ταξιδέψει ποτέ
γνώριζε τα πάντα για όλο τον κόσμο. Μάλιστα, ο ίδιος θυμάται πως όταν ήταν
μοναχός στην Πάτμο, ο Πορφύριος τού υπέδειξε πού θα μπορούσε να βρει νερό και
ας μην είχε πάει ποτέ σε νησί. Είναι πολλές αυτές οι ιστορίες που διηγούνται
πολλοί μοναχοί στο Άγιον Όρος. Όλοι αναφέρονται στον Παΐσιο, μιλούν για την
ικανότητά του, για όλα αυτά τα οποία στον απλό κόσμο φαντάζουν μακρινές
ιστορίες, που αγγίζουν τα όρια του μύθου.

Είναι απόγευμα στη σκήτη των πιο νέων μοναχών. Η γεννήτρια λειτουργεί. (Σε
όλες τις μονές υπάρχουν γεννήτριες, αφού δεν υπάρχει ηλεκτρικό. Όπου δεν
υπάρχουν, οι συσκευές λειτουργούν με υγραέριο). Στο μικρό εκκλησάκι, ίσα που
χωρούν δέκα άτομα, γίνεται μία ακόμη λειτουργία. Μετά το τέλος, ο πατέρας
Αντύπας θα αποσυρθεί στο γραφείο του. Έχει μπροστά του δεκάδες γράμματα από
πιστούς απ’ όλο τον κόσμο, αλλά κυρίως από την Αυστραλία, όπου είχε ζήσει
μικρός. Πρέπει να απαντήσει. Το ίδιο κάνει και με το τηλέφωνο. Όπως λέει,
δεκάδες είναι οι πιστοί που τηλεφωνούν και ζητούν τη συμβουλή του. Γίνεται
κάτι σαν εξομολόγηση, μια άλλη συζήτηση. Είναι και αυτό μέσα στα καθήκοντα του μοναχού.

Συγκέντρωσε γύρω του τους πιο νέους μοναχούς. Διδάκτωρ της Θεολογίας, στα 36 του χρόνια ο πατέρας Αντύπας είναι αυστηρός στις αρχές του, αλλά και ένας από τους πλέον σύγχρονους μοναχούς στο Άγιον Όρος

Ήταν μόλις έξι χρόνων όταν ανακάλυψε, όπως λέει, ότι ο Χριστός είναι η
αλήθεια. Γεννημένος στην Αυστραλία, επισκέπτεται για πρώτη φορά το Άγιον Όρος
σε ηλικία 20 χρόνων. Ενθουσιάζεται, αλλά δύο χρόνια αργότερα γίνεται μοναχός
στην Πάτμο. Σπουδάζει Θεολογία, γίνεται διδάκτωρ και πριν από δύο χρόνια,
περίπου, εγκαθίσταται στο Άγιον Όρος μαζί με άλλους έξι νεαρούς.

Διορίζεται παράλληλα καθηγητής στο Εκκλησιαστικό Λύκειο, στο Κιλκίς. Αυτό τον
υποχρεώνει να φεύγει κάθε Κυριακή και να επιστρέφει Παρασκευή. Με τους μαθητές
του μιλάει για όλα. Αποφεύγει όμως να τους ζητήσει να επισκεφθούν το Άγιον
Όρος. Δεν θέλει, όπως λέει, να πουν ότι παρασέρνει τα παιδιά στον μοναχισμό.
Άλλωστε, δεν θα μπορούσε ποτέ να κάνει κάτι τέτοιο. Πιστεύει στην ελευθερία
του ατόμου και σέβεται κάθε άποψη. Η θεωρία του είναι ξεκάθαρη: μιλάμε για την
«κοινωνία των προσώπων».

Την ίδια άποψη έχουν και υπόλοιποι της σκήτης. Μόνο που θέλουν να μείνουν
μακριά από τη δημοσιότητα, τουλάχιστον έως ότου όλοι περάσουν το στάδιο της
δοκιμασίας. Είναι γι’ αυτούς το πιο σημαντικό…