3η ΚΑΡΤΑ Αλλού είναι το πρόβλημα

ΑΙΤΗΜΑ δεκαετιών στη διαιτησία ποδοσφαίρου η κατάργηση της κλήρωσης και η
υιοθέτηση του ορισμού. «Μόνον εμείς, σε ολόκληρη την Ευρώπη, έχουμε κλήρωση.
Όλοι οι άλλοι ακολουθούν τον ορισμό. Οφείλουμε να εκσυγχρονιστούμε», έλεγαν
και ξανάλεγαν οι περισσότεροι, αν όχι όλοι, οι διαιτητοπατέρες.

Όταν το καλοκαίρι ο πρόεδρος της Επιτροπής Διαιτησίας Βασίλης Βουράκης στη
Γενική Συνέλευση της ΕΠΟ, στην Καβάλα, πέρασε το θέμα του ορισμού, ο κλάδος
της Διαιτησίας πανηγύρισε.

Ακολούθησαν κόντρες για το ποια επιτροπή (της ΕΠΟ ή της ΕΠΑΕ) θα κάνει τον
ορισμό. Το νέο σύστημα άρχισε να περπατάει με βήμα ασταθές. Αμφισβητήθηκε η
διαδικασία. Οι πολέμιοι, που εμφανίστηκαν, υποστήριξαν ότι κακώς ο ορισμός
γίνεται από 5μελή επιτροπή και το σωστό θα είναι να ανατεθεί το έργο σε έναν,
αποδεδειγμένα ικανό και αδέσμευτο.

Μετά τα θλιβερά γεγονότα στην Τούμπα το σύστημα του ορισμού μπήκε στο
στόχαστρο. Οι «ειδικοί» υποστηρίζουν ότι για όλα φταίει ο ορισμός. Άλλοι
μπορεί να λένε ότι το σύστημα της κλήρωσης έχει δοκιμαστεί και απέτυχε.

Για να μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλο, το πρόβλημα δεν είναι ούτε η
κλήρωση ούτε ο ορισμός. Η διαιτησία πάσχει και είναι αιχμάλωτη σε ποικίλες
σκοπιμότητες. Τα λάθη απέχουν σε πολλές περιπτώσεις να χαρακτηριστούν
αποκλειστικά ανθρώπινα. Αυτοί που ελέγχουν κάθε φορά τα ποδοσφαιρικά πράγματα
πιέζουν με κομψό ή και άκομψο τρόπο. Υπάρχουν και διαιτητές που αντιστέκονται,
ακροβατώντας σε τεντωμένο σχοινί.

Το περίφημο fair play, που υποσχέθηκαν να υπηρετήσουν ισχυροί παράγοντες,
εξακολουθεί να είναι το ζητούμενο. Και όμως, αν οι παράγοντες ήθελαν και
προσπαθούσαν το πρόβλημα της διαιτησίας και γενικότερα του ποδοσφαίρου μας, θα
λυνόταν σε λίγες ημέρες.

Είναι καιρός οι συνταγές μαγειρικής του ποδοσφαίρου μας να ριχτούν στη φωτιά.