Τα χειροκροτήματα δεν σκέπασαν τα ερωτηματικά

Η απόφαση έφερε ανακούφιση, έφερε ιαχές, ζητωκραυγές και παρατεταμένα
χειροκροτήματα. Δυο γυναίκες σωριάστηκαν στο πάτωμα ουρλιάζοντας από χαρά.
Δάκρυα αρχίζουν να κυλούν στα γένια του παπα-Βασίλη. Ο πατέρας Μαριάνης
σταματά να κλαίει, μένει στήλη άλατος. Όπως και ο γιος του, ο 17χρονος Γιάννης.

ΚΟΡΙΝΘΟΣ

Ήταν πια ελεύθερος ο Γιάννης. Αλλά το ίδιο σαστισμένος, το ίδιο χαμένος και
αλαφιασμένος όπως και πριν. Με κόκκινες αυλακιές στο πρόσωπο και δυο μεγάλα
μάτια που έδειχναν να μην χωρούν ούτε το μέγεθος της απόφασης ­ του ανακριτή
και του εισαγγελέα ­ ούτε το μέγεθος της συμφοράς.

Το ίδιο σαστισμένος, χαμένος και αλαφιασμένος ο Γιάννης και μετά την αποφυλάκισή του. Πήρε δύο ζωές, αυτό δεν αλλάζει…

Αφέθηκαν ελεύθεροι ­ με περιοριστικούς όρους ­ κι αυτός και ο θείος του, ο
29χρονος Παναγιώτης Χαραλαμπόπουλος. Να γυρίσουν στο χωριό τους, τον
Ασπρόκαμπο Κορινθίας. Αλλά τίποτα πια δεν θα ‘χει την ίδια γεύση ή το ίδιο
άρωμα ­ ούτε καν το μαύρο τους σταφύλι.

Τίποτα από όλα αυτά δεν θα είχε συμβεί και ο Γιάννης δεν θα ‘παιρνε δυο ζωές
αν η Αστυνομία είχε κάνει απλώς τη δουλειά της. Αν το βράδυ της προηγούμενης
Παρασκευής, οι αστυνομικοί είχαν στήσει ενέδρα προκειμένου να συλλάβουν
εκείνοι τους Αλβανούς!

Ήταν μαθηματικά βέβαιο ότι θα επέστρεφαν οι Αλβανοί διαρρήκτες. Αφού τα μεγάλα
σε όγκο κλοπιμαία είχαν ήδη εντοπισθεί από την έρευνα των δυο αστυνομικών που
κλήθηκαν στο χωριό από το Κιάτο. Δέκα μέτρα από το σπίτι, κάτω από μια συκιά,
πίσω από έναν φράχτη. Λίγο πριν τα μεσάνυχτα της Παρασκευής, τα κλοπιμαία
(εκτός από τα χρήματα και τα χρυσαφικά) επιστράφηκαν στους ιδιοκτήτες τους.
Και οι αστυνομικοί που έπρεπε να παραμείνουν στο χωριό, αναμένοντας τη
νυχτερινή επάνοδο των Αλβανών, έφυγαν!

ΓΥΡΙΣΑΝ

Επέστρεψαν με το κλεμμένο φορτηγάκι οι Αλβανοί στις 3 τα ξημερώματα. Να πάρουν
αυτά που είχαν κρύψει ­ και η Αστυνομία είχε βρει! Ο 43χρονος αγρότης Δημήτρης
Μαριάνης, ο αδελφός της γυναίκας του Παναγιώτης και ο Γιάννης, ο γιος του
ζευγαριού είχαν μείνει ξάγρυπνοι να συζητούν. Άκουσαν το φορτηγάκι να
ανηφορίζει κι ύστερα να σταθμεύει έξω από το σπίτι τους. Και βγήκαν έξω.

Ο Γιάννης βγήκε τελευταίος. Και κρατούσε το εννιάβολο όπλο που ‘χε φυσίγγια
για αγριογούρουνα… Όλα έγιναν μέσα σε δευτερόλεπτα. Δεν ήξερε από όπλα ο
Γιάννης, μόνο από γεωργικά μηχανήματα, από αμπελώνες και τρύγους ήξερε. Στις
ισχνές του πλάτες, ο αγροτικός μόχθος της οικογένειας. Για να μπορεί ο πατέρας
να εργάζεται στις μεταφορές ενός εργοστασίου. Αγρότης έγινε ο Γιάννης από τα
μικρά του χρόνια.

Μέσα σε δευτερόλεπτα… Ο ένας από τους δυο Αλβανούς έκανε, λένε, κάποια
κίνηση. Δεν πρόλαβαν να βγουν καν από το αυτοκίνητο! Ο θείος φώναξε «στον αέρα
ρίξε Γιάννη» και προσπάθησε να στρέψει προς τα πάνω την κάννη. Τα δύο δάκτυλα
του παιδιού ήταν ήδη στην σκανδάλη. Το όπλο εκπυρσοκρότησε, όλα τα φυσίγγια
διαπέρασαν το τζάμι του αυτοκινήτου και έπληξαν τους Αλβανούς στο πρόσωπο και
το κεφάλι! Ήταν πλέον νεκροί. Και ακίνδυνοι…

Αυτή είναι η εκδοχή της οικογένειας του παιδιού αλλά και της Αστυνομίας, όπως
προέκυψε από την προανάκριση. Και αυτήν την εκδοχή αποδέχθηκαν ο εισαγγελέας
και ο ανακριτής της Κορίνθου. Ο πρότερος έντιμος βίος και οι ειδικές συνθήκες
συνυπολογίσθηκαν. Οι δυο κατηγορούμενοι αφέθηκαν ελεύθεροι. Και θα ορισθεί
τακτική δικάσιμος.

Ο πατέρας. Ύστερα από δύο μερόνυχτα αϋπνίας ακούει την απόφαση και μένει στήλη άλατος

ΩΡΑ 12.15 το πρωί, στο Δικαστικό Μέγαρο Κορίνθου. Ο Γιάννης και ο θείος του ο
Παναγιώτης προσάγονται στον ανακριτή. Ο στενόμακρος διάδρομος του πρώτου
ορόφου, κατάμεστος από δεκάδες ανθρώπους. Όλοι από τον Ασπρόκαμπο ήταν εκεί.
Συγχωριανοί, φίλοι, γνωστοί, συγγενείς. Αγρότες και ιερείς. Εκεί και οι φίλοι
του Γιάννη.

Ένταση, οργή, δάκρυα και ένας καλός λόγος από όλους για τον 17χρονο. Όπου και
να αγγίξεις τον πατέρα, πονάει. Πρόσωπο κατακόκκινο, μάτια πρησμένα από το
κλάμα. Κάθε του κουβέντα και ένα δάκρυ. Δεν έφαγε και δεν κοιμήθηκε δυο μέρες.
Το ίδιο και η γυναίκα του, η Μαρία. Που σωριάστηκε στο διάδρομο λιπόθυμη και
μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο.

Δυο ώρες κράτησε η απολογία των κατηγορουμένων. Και άλλες δυο οι καταθέσεις
των μαρτύρων. Όλοι μίλησαν για την «κακιά στιγμή». Για την ώρα την κακιά, το
τυχαίο γεγονός και την επίσης τυχαία εκπυρσοκρότηση του όπλου.

Δεν ήθελε να πάρει ζωές ο Γιάννης, λένε όλοι με ένα στόμα. Να τους εκφοβίσει
ήθελε. Να ξεσηκώσει με τις μπαλωθιές το χωριό να βγουν απ’ τα σπίτια τους οι
συγχωριανοί και να τους συλλάβουν. Να τους αποδώσουν στη δικαιοσύνη.

Πρόεδρος της κοινότητας είναι ο Γιώργος Καλατζής. Έχει δυο κόρες, 16 και 14
χρόνων. Τις συνοδεύει για τα φροντιστήριά τους στη Νεμέα. Αλλά και στην
πλατεία του χωριού ­ για τα Αγγλικά τους. Και στο σχολείο τις πάει και τις
φέρνει. Γιατί το πρόβλημα είναι μεγάλο με τους ξένους: «Είχαμε ένα φιλήσυχο
χωριό, όπλο δεν έπιανε κανείς στα χέρια του. Αλλά εδώ και τρία χρόνια ζούμε
μέσα στον τρόμο. Πολλές διαρρήξεις, πολλές επιθέσεις, πολλές απειλές…
Τελευταίο θύμα είναι ο πατέρας του Γιάννη».

Γνωρίζονται από παιδιά και ξέρει ο ένας τα χούγια και τον χαρακτήρα του άλλου.
Αν υπήρχε πρόθεση, λέει, να χτυπήσουν τους Αλβανούς, δεν θα έπαιρνε το όπλο το
μοναχοπαίδι της οικογένειας. Θα το έπαιρνε ο πατέρας. Αλλά πρόθεση δεν υπήρχε.

Πάνω από εκατό Αλβανοί χρησιμοποιήθηκαν πρόσφατα στον τρύγο του χωριού.
Αγρότες στην πλειονότητά τους οι κάτοικοι του Ασπρόκαμπου, παραγωγοί
κρασοστάφυλου και κορινθιακής σταφίδας. Πάνω από 1.500 στρέμματα καταλαμβάνουν
οι αμπελώνες του χωριού. Οι ίδιοι άνθρωποι που κλειδαμπαρώνουν τις πόρτες τους
και έχουν κάνει οχυρά τα σπίτια τους χρησιμοποιούν στον τρύγο Αλβανούς «γιατί
δεν υπάρχουν εργατικά χέρια». Πέντε χιλιάδες το μεροκάματο, για οκτώ ώρες την
ημέρα, συν το κολατσιό τους, συν το μεσημεριανό τους και πολλές φορές συν η
στέγη. Δεν πρέπει να έχουν παράπονο οι Αλβανοί εργάτες: «Είμαστε με το
παραπάνω καλοί μαζί τους. Αλλά κάποιοι απ’ αυτούς επιστρέφουν και κλέβουν τα
σπίτια μας. Πολλές φορές είναι και οι ίδιοι θύματα άλλων Αλβανών που τους
κατακλέβουν…». Ο 36χρονος Νίκος Κουσελάς είναι παρ’ ολίγο θύμα δυο Αλβανών:
«Είχα πάει στο κτήμα να θειαφίσω. Επέστρεφα κατάκοπος αργά το βράδυ, γύρω στις
11 και κάτι, όταν πετάχτηκαν μπροστά μου δυο Αλβανοί. Ο ένας κρατούσε μαχαίρι.
Με απείλησαν να σταματήσω. Μπόρεσα, ευτυχώς, να πιάσω ένα λοστάρι από πίσω και
να χτυπήσω τον ένα στην πλάτη. Δεν έκοψα ταχύτητα και κατόρθωσα να ξεφύγω…».
Αισθάνεται, επιμένει, ότι στη θέση του Γιάννη θα μπορούσε να είναι ένα από τα
δικά του παιδιά. Και στη θέση του πατέρα του Γιάννη, ο ίδιος: «Βλέπω τη νύχτα
Αλβανό στον δρόμο και τρέμω. Όλοι τρέμουμε…».

Τέσσερα παιδιά έχει ο Κωνσταντίνος Παπαδόπουλος. Όλα μικρά: «Τα δύο
μεγαλύτερα, είναι σήμερα εδώ μαζί μας, να συμπαρασταθούν στην οικογένεια του
Γιάννη. Πάνε το πρωί στο σχολείο τα παιδιά και το βρίσκουν με σπασμένα τζάμια.
Μπαίνουν τη νύχτα Αλβανοί και κοιμούνται. Η ζωή μας δεν μας ανήκει πια… Ούτε
το χωριό μας!

Χειροκροτήματα, ιαχές, πανηγυρισμοί. Ελεύθερος ο Γιάννης, που σκότωσε το θεριό…

ΟΣΟ η ώρα κυλά, ο πατέρας του Γιάννη κλονίζεται περισσότερα. Λέει και
ξαναλέει, όταν βρίσκει το κουράγιο, πώς έγιναν τα πράγματα: «Το φορτηγό είχε
ελληνικές πινακίδες. Δεν μου πήγε ο νους μου. Πήγαινα καταπάνω τους με τα
χέρια στις τσέπες. Αν δεν εκπυρσοκροτούσε το όπλο, και οι τρεις θα ήμασταν
νεκροί. Θα μας σκότωναν επιτόπου. Το παιδί μου δεν ήθελε να τους πυροβολήσει…».

Κάτοικος του χωριού ο νεαρός ιερέας, ο παπα-Βασίλης. Μιλά για τον Γιάννη που
μεγάλωνε δίπλα του και σκέφτεται τα δικά του τρία παιδιά: «Θα ‘θελα να του
μοιάσουν. Τόσο καλό παιδί είναι. Συνεσταλμένο, με σεβασμό για τους μεγάλους.
Υπάκουος πάντα και ευδιάθετος. Δεν είχε χρόνο ούτε στο καφενείο λιγάκι να
σταθεί. Μέρα νύχτα στα χωράφια. Αυτό το παιδί ούτε εκρήξεις εφηβείας δεν
πρόλαβε να κάνει Ό, τι κι αν γίνει τώρα, αναρωτιέμαι πώς θα συνέρθει, πώς θα
εξελιχθεί, τι ψυχισμό θα έχει. Δεν είναι μικρό πράμα να πάρεις δυο ζωές… Με
φοβίζει τόσο αυτό, με φοβίζει ο πεντάχρονος γιος μου που με φώναξε να δούμε
τον Γιάννη στην τηλεόραση σαν να βλέπαμε κάποιο ήρωα, με φοβίζει αυτή η βία
που πέρασε ξαφνικά τις πόρτες μας και μπήκε στα σπίτια μας. Δεν είναι μόνο
τρία τα θύματα αυτής της ιστορίας, είναι περισσότερα…».

«ΠΟΥ ΚΟΥΡΑΓΙΟ…»

Μονολογεί ο πατέρας και η φωνή του πνίγεται από αναφιλητά. Για τους κόπους
είκοσι χρόνων, να στήσει το σπιτικό του, να κάνει εύφορα τα χωράφια του, να
αφήσει κάτι στο παιδί του. Και ξαφνικά, «όλα γκρεμίζονται. Και πρέπει να
ξαναρχίσεις πάλι απ’ την αρχή. Πού να το βρεις το κουράγιο και πώς να το
παρηγορήσεις αυτό το παιδί…».

Η κουστωδία των αστυνομιών με τους δύο κατηγορούμενους μεταφέρεται από το
γραφείο του ανακριτή, παραδίπλα, στο γρασείο του εισαγγελέα. Η αγωνία υπερπηδά
τους φυσιολογικούς της δείκτες. Το παιδί είναι ολότελα σαστισμένο. Τρέμει,
είναι δακρυσμένο, δεν ξεστομίζει κουβέντα. Ο πατέρας κρύβει το πρόσωπό του σε
μια γωνιά. Ένταση και στο πρόσωπο του ποινικολόγου Αλέξανδρου Κατσαντώνη,
συνηγόρου της οικογένειας. Αλλά και του Κορίνθιου δικηγόρου Σωτήρη Γαλάνη:
«Ήταν ένα τραγικό ατύχημα. Το παιδί βρέθηκε σε πλήρη σύγχυση, ώρες μετά, από
τους δικούς του πάνω στο βουνό όπου είχε καταφύγει. Δέχθηκε να παραδοθεί.
Έχουν πεισθεί οι πάντες ότι πρόκειται για ατύχημα. Αλλά δεν ξέρω τι απόφαση θα παρθεί…».

ΠΑΝΗΓΥΡΙΣΜΟΙ

Η κουστωδία επιστρέφει και πάλι στο γραφείο του ανακριτή. Μισή ώρα αργότερα,
επισκέπτονται και πάλι τον εισαγγελέα. Και μετά, εκ νέου, τον ανακριτή. Τα
πρώτα χειροκροτήματα ήχησαν στους διαδρόμους μετά την πληροφορία ότι η
εισαγγελέας πρότεινε να αφεθούν ελεύθεροι με περιοριστικούς όρους. Με την
πρόταση συμφώνησε και ο ανακριτής. Και στις 4 το μεσημέρι, το δικαστικό μέγαρο
σείστηκε από πανηγυρισμούς και ζητωκραυγές. Ο Γιάννης και ο θείος του βρέθηκαν
να πετούν από αγκαλιά σε αγκαλιά. Δεν είχαν πια χειροπέδες. Ήταν ελεύθεροι.

Και μπορούσαν, μετά δύο νύχτες στο κρατητήριο, να γυρίσουν στα χωράφια τους.
Στον περίβολο του δικαστικού μεγάρου στήνεται το πανηγύρι χαράς.

Το παιδί δεν λέει κουβέντα. Μοναχά κοιτάζει. Και τότε ακούγονται κάποιοι ­
περισσότερο θερμόαιμοι ­ να χειροκροτούν και να φωνάζουν «μπράβο σου Έλληνα».
Μπράβο σου, δηλαδή, Γιάννη που σκότωσες το θεριό! Μπράβο σου που άνοιξες τον δρόμο…

Ο κ. Κατσαντώνης χαρακτηρίζει ιστορική την απόφαση αποφυλάκισης των δύο
κατηγορουμένων. Τέσσερα χωριά, λέει, πήγαν να συμπαρασταθούν στην οικογένεια.
Μπορεί η εισαγγελέας και ο ανακριτής να μην αποδέχθηκαν την «άμυνα», αλλά αυτό
είναι κάτι που θα προβληθεί στο δικαστήριο, γιατί κατά την γνώμη του
συντρέχουν οι προϋποθέσεις της άμυνας.

ΚΑΡΑΜΠΙΝΕΣ

Άμυνα ή αυτοδικία, είναι λίγο συγκεχυμένα τα πράγματα. Πολλοί στο χωριό αλλά
και στα διπλανά χωριά έχουν δίπλα στο προσκεφάλι τους και στις κούνιες των
μωρών τους μία καραμπίνα. Αρκετοί είναι που καταγγέλλουν την Αστυνομία ότι
ακόμη και σε μια τέτοια περίπτωση κλοπής «που έβγαζε μάτι» άφησαν το χωριό
ανοχύρωτο και έφυγαν. Κι ας ήταν βέβαιο ότι οι Αλβανοί θα επέστρεφαν.

Επέστρεψε αμίλητος ο Γιάννης στο χωριό του ­ μέσα στις χαρές και τις
τυμπανοκρουσίες των συγχωριανών του. Αλλά δεν είναι πια ο ίδιος Γιάννης ­
εκείνος ο Γιάννης που ήταν πριν τα ξημερώματα του Σαββάτου. Και το χειρότερο:
με ένα τέτοιο δεδικασμένο πολλές καραμπίνες από τον Έβρο έως την Πελοπόννησο
μπορεί να εκπυρσοκροτήσουν. Τυχαία, από λάθος… Με πολλαπλά θύματα κάθε φορά.
Ο Γιάννης μπορεί να είναι και αθώος. Κάποιοι άλλοι δεν θα είναι…

Χαρίκλεια Παναρά: «Κανείς δεν πρέπει να λυπάται, όταν σκοτώνονται Αλβανοί κλέφτες…»

ΑΡΚΕΤΟΙ έχουν κι ένα λόγο ανθρωπιάς για τα θύματα. Κάποιοι άλλοι όμως, αρκετοί
κι αυτοί, δεν δείχνουν να λυπούνται για τον 28χρονο Άρτα Γκέτα και τον 38χρονο
Ντέντε Ντουσάτ που ‘χασαν τη ζωή τους: «Κανείς δεν πρέπει να λυπάται όταν
σκοτώνονται Αλβανοί κλέφτες…», λέει η Χαρίκλεια Παναρά. Ιδιοκτήτρια μαγαζιού
στην Κόρινθο, δεν έχει καμιά σχέση με την οικογένεια Μαριάνη ούτε με τον
Ασπρόκαμπο: «Είμαι εδώ για να συμπαρασταθώ στο δράμα της οικογένειας. Καθένας
από μας θα μπορούσε να βρίσκεται στη θέση της. Μπήκε ο φαντάρος γιος μου στο
σπίτι μας και βρέθηκε μπροστά στο μαχαίρι ενός Αλβανού. Μας πήραν πράγματα
αξίας πάνω από 5.000.000 δραχμές. Ευτυχώς δεν έσφαξαν το παιδί μου. Ακούγεται
σκληρή ίσως η θέση μου, αλλά πραγματικά δεν λυπάμαι. Και κανείς δεν πρέπει να
λυπάται. Χάνουμε τις περιουσίες μας, καταστρεφόμαστε και το κράτος αδρανεί.
Δεν κάνει τίποτα να μας προφυλάξει…».

Τα λόγια της γυναίκας πυροδοτούν αντιδράσεις. Όλοι έχουν να πουν για τη δική
τους εμπειρία ή κάποιου γνωστού ή γείτονα: «Μου άνοιξαν το αυτοκίνητο έξω από
το σπίτι και το άδειασαν. Μόνο τα λάστιχα άφησαν» λέει ο Δημήτρης Πυργάκης,
γείτονας του Δημήτρη Μαριάνη. «Είναι τόσο καλό και φιλότιμο παιδί ο Γιάννης.
Είναι κρίμα να χαραμιστεί…».