ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Το σπίτι μου, η Γη

ΕΚΘΑΜΒΟΙ όλοι, από τον πλανητάρχη ώς τον έσχατο θιασώτη του αιώνιου
«αμερικανικού ονείρου», μπροστά στον «θρύλο του Διαστήματος», τον 77χρονο Τζον
Γκλεν. Με συγχωρείτε, δεν θα πάρω. Όχι γιατί δεν αναγνωρίζω πως «το λέει η
περδικούλα του» τού γηραιού βετεράνου κοσμοναύτη. Μόνο που να, από τα μικράτα
μου δεν μπόρεσα ­ ούτε προσπάθησα καν ­ να κατανοήσω τι δουλειά έχει ο
άνθρωπος «εκεί έξω», όταν τόσες δουλειές και τόσους λογαριασμούς έχει
ανοιχτούς «εδώ μέσα».

Ξέρω πως ο Στίβεν Σπίλμπεργκ και ο Τζέιμς Κάμερον ­ μπορούσαν να λείπουν από
τη σκηνή της εκτόξευσης; ­ θα φτιάξουν κινηματογραφικές ταινίες που όλοι,
μικροί μεγάλοι, θα τρέξουμε να δούμε. Θα έχουν το «ανθρώπινο στοιχείο» στον
πυρήνα τους και θα μας «παραμυθιάσουν» με τα εφέ. Όμως τούτη εδώ η ιστορία δεν
είναι σινεμά. Και δεν έχει σχέση με τη δική μου ­ παλαιομοδίτικη ίσως ­
προσήλωση στη γήινη πραγματικότητα που κινείται στη σφαίρα του πεπερασμένου,
γι’ αυτό και με συγκινεί και συχνά με ταράζει. Όπως με ταράζει η είδηση πως ο
62χρονος πατέρας της γειτόνισσάς μου έχει καρκίνο και δεν θα προφθάσει να δει
εγγόνια, όπως με κάνει κουβάρι η είδηση πως στη Θεσσαλονίκη διώχνουν τον
ξενώνα για τους φορείς του AIDS, όπως με τρυπούν τα απορημένα ματάκια της
Μαρίνας στο φανάρι που με ρωτάει «γιατί όλο μου λες να πάω σχολείο;».

Τέτοια με νοιάζουν, την άσχετη. Και που πετάω τη σκούφια μου για ταξίδια, όχι,
ευχαριστώ, το Διάστημα μού φθάνει να το «βλέπω» από τη Γη, με αφήνουν απολύτως
αδιάφορη τα «γηριατρικά πειράματα» για ποιος ξέρει πόσες εκατοντάδες ή
χιλιάδες χρόνια μετά, όταν η απληστία και η αφροσύνη θα έχουν φάει τον πλανήτη μας.