[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

ΥΠΑΡΧΟΥΝ πολλοί τρόποι να προσεγγίσει κανείς τον πρόσφατο ανασχηματισμό. Από
τους πιο πρόσφορους είναι ασφαλώς μέσα από την υπουργοποίηση του κ. Γ.
Ανωμερίτη. Ο νυν υπουργός Γεωργίας ήταν ένα από τα επιφανή στελέχη της
εσωκομματικής αντιπολίτευσης. Συμμετείχε σε όλες τις παρακομματικές συνάξεις,
ήταν από τους πιο σκληρούς επικριτές της κυβερνητικής πολιτικής και ­ αν
αληθεύουν οι πληροφορίες ­ είχε ταχθεί υπέρ της συγκρότησης ξεχωριστού
ιδεολογικού «ρεύματος» εντός του ΠΑΣΟΚ. Όλα αυτά καθόλου δεν τον εμπόδισαν να
αναλάβει κυβερνητική θέση. Ουδείς ψόγος. Πολλοί βέβαια θα τον κατηγορήσουν για
ασυνέπεια ­ κάποιοι μάλιστα από την εσωκομματική αντιπολίτευση έσπευσαν να του
προσάψουν και το ότι δεν τους… ενημέρωσε για τις προθέσεις του! Στην
πολιτική όμως αυτά είναι συνηθισμένα πράγματα. Κανείς άλλωστε δεν θα περίμενε
από τον κ. Σημίτη να κάνει μια αμιγώς εκσυγχρονιστική κυβέρνηση. Απεναντίας,
δύναμη του ΠΑΣΟΚ υπήρξε πάντα η ικανότητά του να συσπειρώνει όλες τις τάσεις
στο εσωτερικό του κάτω από μία ενιαία πολιτική ομπρέλα. Ορθώς λοιπόν ο κ.
Ανωμερίτης ανέβηκε στο τρένο. Η υπουργοποίησή του ωστόσο μας δείχνει και κάτι
ακόμα: ότι ο Πρωθυπουργός ­ ο εκάστοτε πρωθυπουργός ­ είναι πάντα σε θέση να
κάνει μία προσφορά στους βουλευτές του την οποία δεν μπορούν να αρνηθούν. Για
να το πούμε διαφορετικά, αυτός έχει το μαχαίρι, αυτός έχει και το πεπόνι.

Σε αυτές τις περιπτώσεις οι δυνατές εκδοχές είναι τρεις. Η πρώτη ­ αυτή που
έχει ακολουθήσει ως σήμερα ­ είναι να μοιράζει το πεπόνι στους «δικούς του».
Κερδίζει έτσι την επιδοκιμασία τους, τώρα όμως ανακαλύπτει πως οι «άλλοι»
έχουν πάψει να τον ακολουθούν ­ και στις δύσκολες στιγμές δεν είναι καθόλου
διατεθειμένοι να του συμπαρασταθούν. Η δεύτερη εκδοχή ­ αυτή που πολλοί του
προτείνουν σήμερα ­ είναι να προσφέρει το μαχαίρι εκ περιτροπής, ώστε ο
καθένας εκ των κορυφαίων να μοιράζει στους «δικούς του». Μπορεί έτσι κάποιοι
να είναι ικανοποιημένοι, σύντομα όμως ο Πρωθυπουργός είναι βέβαιο ότι θα
ανακαλύψει πως δεν διαθέτει πλέον ούτε το μαχαίρι ούτε το πεπόνι. Η τρίτη
δυνατή εκδοχή είναι να μοιράζει ο ίδιος ο κ. Σημίτης το πεπόνι με τρόπο ώστε
όλοι ­ εν δυνάμει ­ να αισθάνονται ότι μπορεί να γίνουν «δικοί του». Είναι
πολύ πιο δύσκολο απ’ ό,τι ακούγεται. Ήταν ωστόσο αυτή ακριβώς η εκδοχή που
επέτρεπε στον Ανδρέα Παπανδρέου να λέει ότι το ΠΑΣΟΚ δεν μοιράζεται, δεν
τεμαχίζεται, δεν εκχωρείται. Και αυτή είναι η μεγάλη πρόκληση για τον κ. Σημίτη.