30 ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΟΥΛΟΠΟΥΛΟΣ

ΑΓΑΠΑ ΜΕ ΠΑΘΟΣ: Τη ζωή σε όλη της την ποικιλομορφία και μεγαλοπρέπεια

ΜΙΣΕΙ ΑΠΕΡΙΟΡΙΣΤΑ: Την ιδιοτέλεια, την προδοσία, την συκοφαντία, την
ανευθυνότητα, το καλόπιασμα και διάφορα άλλα κουσούρια

ΝΟΣΤΑΛΓΕΙ: Τη φυσική ζωή και την ηρεμία

ΕΥΧΕΤΑΙ: Το καλύτερο για ό,τι χάνεται και παρέρχεται (φυσική και
πολιτιστική κληρονομιά)

ΑΝΤΙΔΡΑ: Στην αδράνεια, την αλλοτρίωση, τον εφησυχασμό και τον αποπροσανατολισμό

ΠΑΛΕΥΕΙ: Για ένα καλύτερο μέλλον

Ήταν φοιτητής Γεωπονικής στη Θεσσαλονίκη, το 1984, όταν αποφάσισε να
ασχοληθεί με την περίθαλψη και την προστασία των αγρίων ζώων και πουλιών, την
μελέτη των θαλάσσιων θηλαστικών. Το όνειρό του έγινε πραγματικότητα. Ο Γιάννης
Πουλόπουλος, ένα από τα ιδρυτικά μέλη τόσο του Ελληνικού Κέντρου Περίθαλψης
Αγρίων Ζώων και Πουλιών της Αίγινας (ξεκίνησαν μαζί με τη Μαρία Γανωτή και τον
Φίλιππο Δραγούμη) όσο και της Εταιρείας Μελέτης και Προστασίας Δελφινιών και
Φαλαινών «Δέλφις», εργάζεται και ζει με στόχο την προστασία της Φύσης («με το
“Φ” κεφαλαίο», όπως τονίζει).

ΕΡ.: Άνθρωπος και δελφίνι. Μια σχέση…

ΑΠ.:… μοναδική για τον πρώτο, αλλά ίσως ολέθρια για το δεύτερο.

ΕΡ.: Τι συμβολίζουν τα δελφίνια;

ΑΠ.: Την ομορφιά της ζωής, τη δύναμη, την ευστροφία, την αλληλεγγύη, την
αρμονία, την ανιδιοτέλεια.

ΕΡ.: Γιατί απειλούνται;

ΑΠ.: Έλα ντε!!!

ΕΡ.: Γιατί πρέπει να σωθούν;

ΑΠ.: Για τους ίδιους λόγους που πρέπει να συνεχίσει η ζωή του πλανήτη μας τον
φυσικό της δρόμο.

ΕΡ.: Η μάχη για την προστασία τους δίνεται με…

ΑΠ.:… κάθε πρόσφορο μέσο και πάντοτε χρειάζεται η συνδρομή όλων.

ΕΡ.: Τι είναι η ομάδα «Δέλφις»;

ΑΠ.: Αστικό μη κερδοσκοπικό σωματείο, ιδιωτικού δικαίου.

ΕΡ.: Ποιοι την αποτελούν;

ΑΠ.: Άτομα που έχουν «πάρει προσωπικά» την προστασία των δελφινιών και των φαλαινών.

ΕΡ.: Δρουν με κριτήριο…

ΑΠ.:… το «συμφέρον» αυτών των θαλάσσιων θηλαστικών, αλλά και της ενάλιας
ζωής γενικότερα.

ΕΡ.: Και η ανταμοιβή τους;

ΑΠ.: Η ικανοποίηση από την προσπάθεια για ένα καλύτερο αύριο για όλους μας.

ΕΡ.: Άγρια ζώα και απειλούμενα θηλαστικά σε μια Ελλάδα που…

ΑΠ.:… αν και πανέμορφη «ξεμαλλιάζεται» μόνη της.

ΕΡ.: Κέντρο Περίθαλψης Αγρίων Ζώων και Πουλιών στην Αίγινα. Το χθες και το σήμερα…

ΑΠ.:… η δαιδαλώδης πορεία μέσα σε 15 χρόνια δύσκολα και κάπου η δικαίωση
τόσων κόπων και θυσιών.

ΕΡ.: Οι άνθρωποι της Αίγινας;

ΑΠ.: Όπως όλοι οι άλλοι.

ΕΡ.: Το επίσημο κράτος…

ΑΠ.:… άλλοτε ανύπαρκτο, άλλοτε αμέτοχο, άλλοτε απαιτητικό.

ΕΡ.: Ως φοιτητής Γεωπονικής στη Θεσσαλονίκη του 1984, ονειρευόσασταν…

ΑΠ.:… να κάνω αυτό που κάνω.

ΕΡ.: Σήμερα;

ΑΠ.: Τα ίδια αλλά με παραπέρα προοπτικές.

ΕΡ.: Πόσα άγρια ζώα χωρούν σε ένα φοιτητικό δωμάτιο;

ΑΠ.: Ανάλογα με την κατάστασή τους, τον χρόνο και τη σκοπιμότητα που τα έχουμε
εκεί. Και φυσικά το μέγεθός τους.

ΕΡ.: Πώς εισπράττετε το «ευχαριστώ» τους;

ΑΠ.: Με γρατσουνιές και τσιμπιές. Αλλά αυτό που μετρά είναι να ανακτήσουν
δυνάμεις και να επιστρέψουν στη Φύση.

ΕΡ.: Η καλύτερη στιγμή στα χρόνια που πέρασαν;

ΑΠ.: Πολλές, όλες σε σχέση με επιτυχίες στόχων.

ΕΡ.: Και η πιο άσχημη;

ΑΠ.: Πολλές. Ο θάνατος του πατέρα μου κατ’ αρχήν.

ΕΡ.: Η Μαρία, ο Φίλιππος και ο Γιάννης, μια παρέα που…

ΑΠ.:… εξακολουθεί να υφίσταται και να τραβάει τον δρόμο της σε μια ατέλειωτη προσπάθεια.

ΕΡ.: Οι νέοι συνεργάτες και οι εθελοντές;

ΑΠ.: Είναι εντελώς απαραίτητοι, ενώ πολλοί είναι φανταστικοί και σαν φίλοι.

ΕΡ.: Ρομαντικός οικολόγος ή τεχνοκράτης;

ΑΠ.: Τίποτε από αυτά.

ΕΡ.: Ο τρόπος που σας αντιμετωπίζει ο κόσμος άλλαξε;

ΑΠ.: Σίγουρα. Έχουμε πλέον καθιερωθεί ως πρωτοπόροι στον τομέα μας, με ό,τι
αυτό συνεπάγεται.

ΕΡ.: Εσείς αλλάξατε;

ΑΠ.: Ευτυχώς, καθόλου.

ΕΡ.: Τι έχει μεγαλύτερη ανάγκη η Φύση;

ΑΠ.: Την μη παρέμβαση του τεχνοκρατούμενου ανθρώπου.

ΕΡ.: Τι δεν χρειάζεται;

ΑΠ.: Την… «υποταγή» της, όπως πολύ καλλωπισμένα ονομάζουμε τη ζημιά που της προκαλούμε.

ΕΡ.: Πόσες φορές σκεφτήκατε να τα παρατήσετε;

ΑΠ.: Ποτέ. Το τέρμα για μένα θα έρθει με τον φυσικό μου θάνατο. Επιδίωξη όμως
είναι η συνέχεια της δράσης των ΕΚΠΑΖΠ και «Δέλφις».

ΕΡ.: Τι θα μπορούσατε να κάνατε, αν όχι αυτό που κάνετε;

ΑΠ.: Πάλι αυτό που κάνω.

ΕΡ.: Με ένα ποδήλατο στους δρόμους της Αθήνας, η πόλη μοιάζει…

ΑΠ.:… πιο ανθρώπινη και πιο απάνθρωπη μαζί.