ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Όλο τα ίδια μένουν…

ΣΕ ΗΜΕΡΕΣ εκλογών, εξαγγελίας ανασχηματισμού ή υποτίμησης ή, ακόμη και,
διενέργειας ντέρμπι, όταν ελληνική ομάδα βρίσκεται ένα βήμα πριν από το βάθρο
του πρωταθλητή, τα δημοσιογραφικά γραφεία έχουν περισσή ζωντάνια απ’ αυτήν
μιας άλλης καθημερινής ημέρας.

Η προχθεσινή είδηση του ανασχηματισμού αναμενόταν να προκαλέσει θερμό κλίμα,
αφού ήταν αιφνιδιαστική και εξαιρετικά κοντά, χρονικά, με τις δημοτικές
εκλογές. Πιάσαμε όλοι τα τηλέφωνα, στην προσπάθειά μας να πληροφορηθούμε εάν ο
«δικός» μας υπουργός φεύγει ή μένει. (Για να αποφευχθούν παρεξηγήσεις, να
αποσαφηνίσουμε ότι με τον όρο «δικός μας» εννοούμε εκείνον που προΐσταται του
χώρου ευθύνης μας στο ρεπορτάζ).

Την ώρα της ανακοίνωσης των «νέων» υπουργών δεν ακουγόταν ανάσα. Με τη
γνωστοποίηση των δέκα πρώτων ονομάτων άρχισαν τα σχόλια. «Μα είναι οι ίδιοι».
Δεν χρειάστηκε να ανατρέξουμε στα αρχεία μας για βιογραφικά σημειώματα.

Οι περισσότεροι δεν επρόκειτο να παραστούμε σε τελετή παραλαβής-παράδοσης
υπουργείου. Απ’ ό,τι θυμάμαι τα τελευταία δεκαεπτά χρόνια ήταν ο πρώτος
ανασχηματισμός με τόσες αλλαγές σε πρόσωπα που φιγουράριζαν όλα στις πρώτες
σελίδες των εφημερίδων. Μαζί με τη μαγεία της είδησης χάθηκε και η ελπίδα να
γνωρίσουμε νέα πρόσωπα, να ακούσουμε νέες ιδέες και να καταγράψουμε νέα
ρεπορτάζ. Κι ας λένε οι παλαιότεροι συνάδελφοι πως τα θέματα της
δημοσιογραφίας είναι περιορισμένα ­ ας πούμε 44 ­ και όλα τα ρεπορτάζ
κινούνται γύρω απ’ αυτά.