ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ Το Βιάγκρα στη φυλακή

Οι άνθρωποι που παράγουν το Βιάγκρα στη Γαλλία απεργούν γιατί σε λίγο καιρό θα
το έχουν οι ίδιοι απολύτως ανάγκη. Μήπως για όλα φταίει η τυραννία της συνουσίας;

Θαυματουργό χάπι. Μπορεί να κάνει ακόμη και τον βάτραχο πρίγκιπα (σκίτσο από το «Marianne»

ΤΟ Ποσέ-συρ-Σις, μια ήσυχη κοινότητα στη δεξιά όχθη του Λίγηρα, είχε ανέκαθεν
τουριστικό ενδιαφέρον χάρις το περίφημο κάστρο του και το σπίτι όπου πέθανε ο
Λεονάρντο ντα Βίντσι. Το εργοστάσιο που άνοιξε πριν από τριάντα χρόνια η
αμερικανική φαρμακευτική εταιρεία Pfizer δεν ενδιέφερε βέβαια κανέναν. Μέχρις
ότου ανακοινώθηκε ότι στα 350 στρέμματα που καταλαμβάνει θα αρχίσει η παραγωγή
του μαγικού γαλάζιου χαπιού με προορισμό την Ευρώπη, την Αφρική, τη Μέση
Ανατολή και, σύντομα, τις… Ηνωμένες Πολιτείες. Το ταπεινό Ποσέ-συρ-Σις
διαθέτει πλέον τη «Βιάγκραλαντ», μια αυστηρά φρουρούμενη έκταση, περικυκλωμένη
από συρματοπλέγματα, εξοπλισμένη με υπερσύγχρονα συστήματα παρακολούθησης,
όπου οι 645 εργαζόμενοι και οι επισκέπτες υποβάλλονται σε εξονυχιστικό έλεγχο.

Προκειμένου να καλυφθούν τα «πλάνα», δηλαδή μια παραγωγή 80 εκατομμυρίων
κουτιών τον χρόνο, τα ωράρια που εφαρμόζονται είναι εξουθενωτικά. Οι
εργαζόμενοι επιστρέφουν στα σπίτια τους εξαντλημένοι και (κυριολεκτικά)
ανίκανοι για ο,τιδήποτε άλλο εκτός από φαΐ και ύπνο. Η αντίφαση αυτή, να
δουλεύουν για την ηδονή των άλλων καταστέλλοντας τη δική τους, οδήγησε μοιραία
σε έκρηξη. Από την περασμένη Δευτέρα, οι πόρτες του εργοστασίου είναι
κλειστές. Το Βιάγκρα φυλακίστηκε, όμηρος μερικών πεζών, συντεχνιακών,
αιτημάτων: έκτακτο πριμ 5.000 φράγκων για κάθε εργαζόμενο και θέσπιση δέκατου
τέταρτου μισθού.

Και τώρα; Μερικές εκατοντάδες απεργοί μπορούν λοιπόν να στερήσουν την υπέρτατη
χαρά από χιλιάδες, εκατοντάδες χιλιάδες απελπισμένους; Δεν συνειδητοποιούν τη
θέση τους, το χρέος τους, την ιστορική τους ευθύνη; Μία είναι η λύση αγαπητοί
μου, έγραφε πριν από λίγο καιρό στη «Λιμπερασιόν» ο συνταξιούχος καθηγητής
Γκαμπριέλ Κον-Μπεντίτ (νά’ χει άραγε καμιά σχέση με τον βετεράνο επαναστάτη;).
Να αμφισβητήσουμε την παντοδυναμία του πέους. Να ανατρέψουμε την τυραννία της
συνουσίας. Να βγει ένας τολμηρός και να φωνάξει: «Εγώ χρησιμοποιώ το πέος μου
μόνο στο κατούρημα. Για να προσφέρω ηδονή, έχω καλύτερα πράγματα: τα χέρια
μου, τα χείλη μου και τη γλώσσα μου»

Ένας άνδρας είναι άνδρας επειδή έχει στύση. Έχω στύση, άρα υπάρχω. Η λατρεία
του πέους είναι το κυρίαρχο στοιχείο της ανδροκρατικής μας κοινωνίας. Κι όμως,
αν κάτι έπρεπε να λατρεύεται είναι το στόμα, τα χείλη και η γλώσσα. Ο κόσμος
των φιλιών και των χαδιών είναι ένας κόσμος όπου η διάκριση αρσενικό – θηλυκό
καταργείται. Η γλώσσα, αντίθετα με το πέος, έχει το πλεονέκτημα ότι υπακούει
στη θέλησή μας και παραμένει σε δράση για όσο χρόνο χρειάζεται. Χείλη που
αγγίζονται, στόματα που μισανοίγουν, γλώσσες που συναντιούνται, έτσι δεν
αρχίζουν συνήθως τα ερωτικά μας παιχνίδια;

Ας μη βιαστούμε να ειρωνευτούμε τον καθηγητή για τα προβλήματα που ενδεχομένως
να αντιμετωπίζει λόγω ηλικίας. Καλές ειδήσεις αναγγέλλει: «Ο αρσενικός και
θηλυκός οργασμός είναι δυνατός χωρίς συνουσία ­ και στο χέρι όλων.»