ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Οι «συμμορίες» τότε και τώρα

ΘΥΜΑΜΑΙ από τα παιδικά μου χρόνια τα «παράσημα» (έτσι αποκαλούσαμε τα
χτυπήματα) που κερδίζαμε στον πόλεμο της γειτονιάς. Από τις σκληρότερες
«συμμορίες» εκείνη της Κυψέλης δεν έχανε ευκαιρία να «πλακωθεί» με τους
Πολυγωνιώτες. Για «ψύλλου πήδημα». Πεδίο μάχης η οδός Κερκύρας ή η αλάνα στο
Πεδίον του Άρεως. Ο πετροπόλεμος που άνοιγε κεφάλια, οι μπουνιές και ο
ξυλοδαρμός έπαιρνε κι έδινε. Ο Στάθης θυμάται τη δική του παρέα, στη γειτονιά
του Ερυθρού, να μην τολμάει να διασχίσει καθέτως την Κηφισίας γιατί η απέναντι
ομάδα των Τουρκοβουνίων καιροφυλακτούσε να ανοίξει πυρ.

Αγώνας για να επικρατήσει ο πιο δυνατός. Ο πιο μάγκας. Έπαθλο η ικανοποίηση να
τραπούν, απλώς, σε φυγή οι αντίπαλοι. Οι απώλειες καταγράφονταν με μερικά τσιρότα.

Ήταν η δεκαετία του ’60. Τότε που υπήρχαν ακόμη γειτονιά, αλάνα, χορταριασμένα
οικόπεδα και βέβαια παντού άφθονα πολεμοφόδια (βλέπε πέτρες και ξύλα).

Καμία μάχη, καμία επίθεση δεν είχε ποταπά κίνητρα. Μαζί με τις αλάνες χάθηκαν
και οι αντιπαλότητες της γειτονιάς. Ωστόσο οι «συμμορίες» υπάρχουν με άλλους
στόχους και σκοπούς. Τα μαχαίρια αντικατέστησαν τις πέτρες. Κι ο νικητής έχει
ως έπαθλο το χαρτζιλίκι του θύματος. Επικρατεί όχι αυτός που έχει σωματική
ρώμη και γερή γροθιά, αλλά αυτός που απειλεί σοβαρότερα.

Οι «συμμορίες» θα υπάρχουν πάντοτε. Από το νήπιο συγκροτούνται για να σπάσουν
στο ξύλο τα «σκιουράκια», τα παιδιά του διπλανού τμήματος. Κι εμείς
ευθυνόμαστε γιατί δεν σταματούν εκεί.