[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

ΠΟΛΛΟΙ αναρωτήθηκαν για το πώς αυτοί που αποφασίζουν για τα Νόμπελ
εγκατέλειψαν την προσέγγιση του πλούτου στην οικονομική δραστηριότητα
στρεφόμενοι στην έρευνα της φτώχειας. Η απονομή στον Ινδό Amartya Sen
χαρακτηρίσθηκε από πολλούς ως «Νόμπελ των φτωχών» και όμως δεν είναι έτσι. Η
φτώχεια έχει άμεση σχέση με τον πλούτο και την οικονομική ανάπτυξη, αφού η
αντιμετώπιση του φαινομένου εξασφαλίζει μακροπρόθεσμα ικανοποιητικούς ρυθμούς
ανάπτυξης μέσω της αυξημένης ζήτησης.

Η προσέγγιση αυτή έχει αγνοηθεί συστηματικά τις δύο τελευταίες δεκαετίες, όταν
η συρρίκνωση του κόστους εργασίας αποτέλεσε το σημείο αναφοράς της παγκόσμιας
οικονομίας. Η στροφή των άμεσων επενδύσεων στις λεγόμενες χώρες του χαμηλού
εργατικού κόστους ήταν η γενεσιουργός αιτία που δημιούργησε το θαύμα των
τίγρεων της ΝΑ Ασίας και βύθισε τις ευρωπαϊκές οικονομίες στην ανεργία. Μ’
άλλα λόγια, η ύπαρξη της φτώχειας από τη μία πλευρά λειτούργησε ως «κράχτης»
επενδύσεων, ενώ από την άλλη η ανάγκη για συρρίκνωση του κόστους δημιούργησε
το φαινόμενο σε κοινωνίες που μέχρι πριν από λίγες δεκαετίες την αγνοούσαν.

Η εμπειρία της παγκόσμιας κρίσης έδειξε ότι η εκμετάλλευση της φτώχειας όχι
μόνο δεν συμβάλλει μακροπρόθεσμα στην οικονομική ανάπτυξη αλλά δημιουργεί τις
προϋποθέσεις για μια γενικευμένη αποσταθεροποίηση του παγκόσμιου οικονομικού συστήματος.

Επομένως, η φτώχεια και ο πλούτος είναι δύο έννοιες αλληλένδετες που στις
ακραίες τους μορφές οδηγούν στην αποσταθεροποίηση (κοινωνική, οικονομική και
πολιτική). Από την άλλη πλευρά, η αναζήτηση των γεωμετρικών τόπων μεταξύ της
φτώχειας και του πλούτου είναι η μοναδική συνταγή για την εξασφάλιση του ίδιου
του συστήματος. Έτσι, το Νόμπελ του Ινδού οικονομολόγου δεν μπορεί να θεωρηθεί
ως «Νόμπελ των φτωχών», αλλά ως το Νόμπελ της αγωνίας του παγκόσμιου
οικονομικού συστήματος για τη διατήρησή του.