ΤΡΙΤΗ ΑΠΟΨΗ Έστιν δίκης οφθαλμός…

… ος τα πανθ’ ορά, μας μάθαιναν στο Γυμνάσιο. Εννοούσαν βέβαια ότι
επαγρυπνεί και εν τέλει καταδικάζει τον υπαίτιο. Μερικές φορές όμως ο οφθαλμός
λοξοδρομεί και την πληρώνει εκείνος που τόλμησε να επικαλεσθεί τον νόμο και το
δημόσιο συμφέρον.

ΣΤΗΝ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ μας η ιστορία αρχίζει τον Ιούνιο του 1995, όταν ακόμη ο γράφων
ήταν διευθυντής της Greenpeace. Με πληροφορίες που καταφέραμε να συλλέξουμε με
πολύ κόπο, φέραμε στην επιφάνεια μια σημαντική υπόθεση λαθρεμπορίας χημικών
προϊόντων που έχουν απαγορευθεί από την ελληνική και κοινοτική περιβαλλοντική
νομοθεσία γιατί θεωρούνται υπεύθυνα για την καταστροφή της στοιβάδας του
στρατοσφαιρικού όζοντος. Παρά τη δημοσιότητα που πήρε τότε το θέμα, οι
εισαγγελικές αρχές δεν έδειξαν να ενδιαφέρονται, ούτε όμως και οι διωκτικές
υπηρεσίες του τελωνείου. Οι τελευταίες, παρά τις συγκεκριμένες μας υποδείξεις
και επικαλούμενες το χάος που επικρατεί στις αποθήκες τους, δεν φάνηκαν ικανές
να εντοπίσουν τα επίμαχα κοντέινερς. Εν τω μεταξύ οι «εισαγωγείς» που έφερναν
τα προϊόντα από την Ινδία συνέχιζαν το έργο τους, πράγμα που αποδείχθηκε στη
συνέχεια από συμπληρωματικές έρευνες. Με τα πολλά και ύστερα από
επανειλημμένες πιέσεις, η υπόθεση έφθασε στη Δικαιοσύνη. Ένα χρόνο μετά την
καταγγελία ορίσθηκε τακτική δικάσιμος και οι εκατέρωθεν πλευρές συγκρότησαν τα
επιτελεία τους.

Από τη δική μας την πλευρά, φροντίσαμε να επιστρατεύσουμε έναν ικανό αριθμό
ειδικών και επιστημόνων που θα ισχυροποιούσαν τις θέσεις μας. Η πλευρά των
κατηγορουμένων, με επικεφαλής τον επιχειρηματία κύριο Παπαϊορδάνου, δεν έμεινε
με σταυρωμένα τα χέρια. Επέλεξε ως δικηγόρους υπεράσπισης τους επιφανείς
νομικούς κ.κ. Ροκόφυλλο και Ρουπακιώτη που, όπως μάθαμε, θα προέβαλλαν ως
βασικό τους επιχείρημα την άγνοια ­ από τη μεριά του πελάτη τους ­ του
σχετικού νόμου. Στο Δικαστήριο της Ευελπίδων φτάσαμε στις 9 το πρωί, όπως
όριζε το κλητήριο θέσπισμα. Σύνολο 8 άτομα, εκ των οποίων ο ένας από τη
Θεσσαλονίκη. Η απουσία της άλλης πλευράς μάς έβαλε ψύλλους στ’ αυτιά, όμως δεν
είχαμε άλλη επιλογή από το να περιμένουμε. Παρ’ όλο που ήμασταν από τους
πρώτους στο πινάκιο, ο δικαστής πρότεινε να πάμε αργότερα, αναμένοντας τους
κατηγορουμένους και τους συνηγόρους τους που είχαν ειδοποιήσει πως θα
καθυστερούσαν (!) Πράγματι, κατά τις 12 η ώρα, οι κύριοι Ροκόφυλλος και
Ρουπακιώτης εμφανίζονται υποστηρίζοντας ­ ίσως ορθώς κατά το γράμμα των
κανόνων της Δικονομίας ­ ότι το δικαστήριο είναι αναρμόδιο γιατί το αδίκημα
συνετελέσθη στον Πειραιά. Ο πρόεδρος κάνει δεκτή την ένστασή τους. Αναβολή.

Πέρασε ένας περίπου χρόνος και καλούμαστε ξανά να παρουσιαστούμε για να
καταθέσουμε. Πάλι το ίδιο σκηνικό, πάλι η ίδια ταλαιπωρία, πάλι η παρέλαση
δικαίων και αδίκων, πάλι οι εικόνες μιας μίζερης καθημερινότητας που με κόπο
προσπαθούμε να ξεχάσουμε. Ύστερα από 5 ώρες αναμονής ο δικαστής μάς καλεί να
πλησιάσουμε. Τότε η υπεράσπιση προβαίνει σε δεύτερη ένσταση: στο κατηγορητήριο
είχε, κατά τη μεταφορά, αντιγραφεί λάθος ο αριθμός του νόμου με τον οποίον οι
κατηγορούμενοι θα παραπέμπονταν. Αναβολή και πάλι, παρά τις διαμαρτυρίες μας.

Εν τω μεταξύ, τόσο εμείς όσο και οι λοιποί μάρτυρες έχουμε χάσει πολύτιμες
ώρες από τις εργασίες μας, έχουμε παρακολουθήσει σωρεία ασήμαντων και
σημαντικών επεισοδίων στις δικαστικές αίθουσες προσπαθώντας να καταπολεμήσουμε
την ανία μας, έχουμε επιβαρύνει την Αθήνα με άσκοπες μετακινήσεις, έχουμε
πληρώσει δικηγόρο για να παραστεί, έχουμε βλαστημήσει την ώρα και τη στιγμή
που ως πολίτες μιας ευνομούμενης χώρας κάναμε απλώς το καθήκον μας.

Η δίκη επαναλαμβάνεται στις 29 του τρέχοντος μηνός. Δεν μπορώ να προβλέψω ούτε
την έκβασή της ούτε το τι μπορεί να μας επιφυλάξει και πάλι η εφευρετικότητα
του συστήματος. Όμως ένα είναι το βέβαιον. Ότι πληρώσαμε ήδη ακριβά την
απρονοησία μας. Τιμωρηθήκαμε επαρκώς για το θράσος μας και την παραξενιά μας
να επιμένουμε ότι το σκάνδαλο πρέπει να περάσει κι από τα μονοπάτια της
Δικαιοσύνης, λες και δεν μας έφτανε που ασχολήθηκαν επαρκώς, και προς τιμήν
τους, τα μέσα ενημέρωσης. Άλλωστε εκεί δεν κρίνονται σήμερα οι υποθέσεις;

Έξω από την αίθουσα του δικαστηρίου οι δημοσιογράφοι μάς ζητούν να κάνουμε δηλώσεις.