[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

ΤΟ «ΣΟΚ» που υπέστη η κυβέρνηση και το ΠΑΣΟΚ από το αποτέλεσμα των δημοτικών
και νομαρχιακών εκλογών επανέφερε στο προσκήνιο μια αντιπαράθεση ­ τούτη τη
φορά, μάλιστα, «φωτισμένη» από τα μηνύματα που ανέγνωσε ο καθείς από την
κάλπη: προσήλωση στην οικονομική πολιτική και τον στόχο της ΟΝΕ ή αλλαγές;

Κατ’ αρχήν, η αντιπαράθεση αυτή περιέχει όλα τα στοιχεία του τεχνητού
διλήμματος: οι πάντες συμφωνούν στον στόχο της ΟΝΕ ­ ακόμη κι αυτοί που στο
βάθος του εγκεφάλου τους προετοιμάζονται για το σενάριο της λεγόμενης
πολιτικής διαπραγμάτευσης. Ως εκ τούτου, όσοι ζητούν «αλλαγές» ­ από τα
πρωτοκλασάτα στελέχη μέχρι τους παράγοντες της «εσωκομματικής αντιπολίτευσης»
­ μάλλον δεν πρέπει να ‘χουν κατά νου κάποια ανατροπή της οικονομικής
πολιτικής. Το πιθανότερο είναι ότι επιδιώκουν έναν λόγο διαφορετικό, πιο
«φιλικό» προς τον πολίτη, που θα λαμβάνει υπόψη του τις ευαισθησίες των
ψηφοφόρων ­ εν ολίγοις, ένα «μήνυμα» κατανόησης της δικαιολογημένης
δυσαρέσκειας των πολιτών. Το εάν αυτό μεταφράζεται σε «βελτίωση της ποιότητας
ζωής» που υποστηρίζουν κάποιοι, σε «κοινωνικό πρόσωπο» που λένε κάποιοι άλλοι
ή σε «πρωτοβουλίες» που λένε κάποιοι τρίτοι, λίγη διαφορά κάνει. Το κρατούμενο
είναι πως όποιος προτείνει «αλλαγές» δεν σημαίνει πως υπονομεύει την πορεία
προς την ΟΝΕ ­ μολονότι σε ένα κόμμα εξουσίας, όπως το ΠΑΣΟΚ, δεν μπορεί
κανείς να κλείνει τα μάτια στον παράγοντα των προσωπικών στρατηγικών.

Είναι, λοιπόν, ελαφρώς κοντόφθαλμο η υπεράσπιση του στόχου της ΟΝΕ να γίνεται
συνώνυμη της αδράνειας, της δογματικής άρνησης και της εσωκομματικής
καχυποψίας. Πολλώ δε μάλλον που όχι μονάχα η προοπτική της εισόδου στην ΟΝΕ με
παράλληλη απώλεια της εξουσίας δεν είναι αδιανόητη, αλλά και η ίδια η ένταξη
στη νομισματική ένωση εξαρτάται από μια σειρά παράγοντες ­ των πολιτικών
περιλαμβανομένων. Και κανείς δεν μπορεί να διατείνεται ότι «την έχει στο
τσεπάκι του»…