Προοπτικές χωρίς βιασύνη

* Η ΝΕΑ ΕΘΝΙΚΗ Ελλάδος φαίνεται πως αρχίζει να δικαιώνει τις
ελπίδες μας. Ικανή για το καλύτερο (πρώτο ημίχρονο με Γεωργία), το απλώς
υποφερτό (δεύτερο ημίχρονο με Σλοβενία) και το πραγματικά μέτριο (στα
εναπομείναντα διαστήματα των δύο πρώτων παιχνιδιών) είναι άγνωστο σε ποιο
επίπεδο θα σταθεροποιήσει την απόδοσή της. Πάντως πρόκριση και σταθερότητα
πάνε μαζί.

* ΚΑΛΟ ΚΑΙ ΚΑΚΟ συγχρόνως είναι ότι, στον όμιλο που έχει κληρωθεί,
μπορεί να μη χρειασθεί να αντιμετωπίσει μια ομάδα που δικαιούται να λέγεται
μεγάλη. Η Νορβηγία, το θεωρητικό φαβορί, έπειτα από ένα απογοητευτικό ­
περισσότερο από άποψη παχνιδιού παρά αποτελεσμάτων ­ Μουντιάλ, δείχνει
μεγεθυσμένα τα ίδια συμπτώματα παρακμής: μια εμμονή στην αμυντικογενή διάταξη
(ξεκινά συνήθως με έναν επιθετικό), μια πλήρη έλλειψη φαντασίας (σέντρες,
σέντρες και ξανά σέντρες), μια δυσκολία δημιουργίας και εκτέλεσης. Αλλά και τα
υπόλοιπα «αουτσάιντερ» κάθε άλλο παρά φόβητρα απέδειξαν στα πρώτα τους
παιχνίδια ότι είναι.

* Η ΕΛΛΕΙΨΗ ποδοσφαιρικά ισχυρότερου αντιπάλου ­ που αντανακλά γενικό
ευρωπαϊκό φαινόμενο αυτής της εποχής: καμιά ομάδα δεν εμφανίζεται αχτύπητη ­
αυξάνει θεωρητικά τις πιθανότητες πρόκρισης της Ελλάδας. Μπορεί όμως ν’ αποβεί
και παγίδα. Τα αποτελέσματα των δύο πρώτων αγωνιστικών μοιάζουν από πρώτη όψη
ευνοϊκά αλλά δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι δεν έχουμε παίξει ακόμα εκτός έδρας και
ότι έχουμε ήδη απώλεια βαθμών ­ που μπορεί μάλιστα να αποδειχθεί ιδιαίτερα κρίσιμη.

*ΜΕ ΔΥΟ ΛΟΓΙΑ: Ο Ιορντανέσκου όχι μόνο δεν πρέπει να καλλιεργήσει κλίμα
ευφορίας (όπως, πολύ σωστά, δεν υπέκυψε σε κανενός είδους πανικό μετά την
ισοπαλία με τη Σλοβενία), αλλά οφείλει να δουλέψει σκληρά, ιδίως πάνω στα
δυνατά σημεία αυτής της ομάδας. Στο παιχνίδι με τη Γεωργία κατά διαστήματα
συνάρπασε με μια μεγάλη και με απλές κινήσεις δημιουργικότητα (χάρη σε ένα
κέντρο με προσανατολισμούς και φαντασία, στο οποίο, επιτέλους, ο Φραντζέσκος
είχε και άλλες στιγμές λάμψης εκτός από τις στημένες φάσεις), ο συνδυασμός
ταχύτητας και πλαγιοκοπήσεων (παίκτες σαν τον Γεωργάτο και τον Γιαννακόπουλο
είναι πολύτιμα όπλα) και ένας εντυπωσιακός επιθετικός πλουραλισμός (όταν
γυρίσει ο Ντέμης θα πρέπει οπωσδήποτε να βρεθεί θέση και για τον Λυμπερόπουλο).

* Η ΜΕΓΑΛΗ ΜΕΡΑ του παγίως «Σκωτσέζου» Ατματζίδη (μια κρύος, μια
ζεστός) και η μετριότητα των αντιπάλων έκρυψαν κάπως τις υπαρκτές αδυναμίες
της Εθνικής. Μια αργή και ευάλωτη άμυνα με τους τρεις ψηλούς, στους οποίους,
άγνωστο γιατί, τόσο επιμένει ο προπονητής, και ξαφνικές πτώσεις του ρυθμού στο
κέντρο, που δημιουργούν πίεση και πανικό. Ο Ιορντανέσκου έχει αποδείξει ότι
έχει μάτι. Βάσιμα μπορούμε να περιμένουμε ότι θα κάνει τον χρόνο σύμμαχό του ­
χωρίς βιασύνη, γιατί ο δρόμος ως τις Κάτω Χώρες είναι μακρύς.