3η ΚΑΡΤΑ Εικόνα ερειπίων

ΚΑΠΟΙΟΙ στο περίεργο ελληνικό ποδόσφαιρο έχουν συνηθίσει να βλέπουν τα
πράγματα αποκλειστικά μέσα από τα δικά τους χρωματιστά γυαλιά. Πρόοδος
σημαίνει γι’ αυτούς ό,τι συμφέρει ή νομίζουν ότι συμφέρει την ομάδα τους.

Αν μάλιστα έχουν προσβάσεις στην εξουσία (πολιτική ή ποδοσφαιρική),
επιδιώκουν την εξασφάλιση του ελέγχου προσώπων και μηχανισμών, ώστε να
πετυχαίνουν ανεμπόδιστη υλοποίηση των σχεδίων τους. Κινούνται σε μονόδρομο και
δεν θέλουν ενοχλητικούς ανταγωνιστές.

Αν αυτή η τακτική παγιδεύει τα ποδοσφαιρικά δρώμενα στη μιζέρια, δεν έχουν
δείξει ότι τους απασχολεί ιδιαίτερα. Θέλουν να κάνουν γύρους θριάμβου έστω σε
διάτρητες εσωτερικές διοργανώσεις, αλλά και να πετυχαίνουν διακρίσεις στην
Ευρώπη. Δύο διαφορετικά πράγματα, που προεκτεινόμενα δεν συναντώνται πουθενά.

Δύο τομείς θέλουν βασικά να ελέγχουν. Τη διαιτησία και την αθλητική
δικαιοσύνη. Δυστυχώς, στις περισσότερες περιπτώσεις πετυχαίνουν τον στόχο
τους. Αν όμως κάτι δεν πάει καλά, γιατί ένας παράγων της διαιτησίας ή
αθλητικός δικαστής δεν έχει αφομοιώσει το μάθημα, τότε μπαίνει σε λειτουργία ο
μηχανισμός απόρριψης.

Δεν είναι τυχαίο ότι από πέρυσι η ΕΠΑΕ δίνει μάχες για να διατηρήσει το
δικαίωμα διορισμού των αθλητικών δικαστών. Ούτε βέβαια δημιουργεί έκπληξη το
γεγονός ότι οι αθλητικοί δικαστές αλλάζονται σαν τα πουκάμισα.

Πέρυσι ο προϊστάμενος του Πρωτοδικείου Χαράλαμπος Αθανασίου είχε αρνηθεί
στην ΕΠΑΕ παραβίαση του Συνταγματικού Χάρτη και του οργανισμού Δικαστηρίων. Το
ίδιο κάνει τώρα και ο διάδοχός του Γιάννης Χαμηλοθώρης.

Από την άλλη πλευρά η ΕΠΑΕ συνεχίζει να παίζει. Διόρισε τον συνταξιούχο
αρεοπαγίτη Δημοσθένη Πρίντζη και τον αντικατέστησε μετά τις πρώτες αποφάσεις
του, οι οποίες δεν ήταν εναρμονισμένες με τις αντιλήψεις των διοικητικών
παραγόντων της.

Εικόνα ερειπίων.