ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ Η επιστροφή του γιο-γιο

Ξεχάστε τα Tamagotchi, τα Gameboy και τα πολύπλοκα ηλεκτρονικά παιχνίδια. Το
τέλος του αιώνα ανήκει στο γιο-γιο.

«Κέφι και χαρά». Παγκόσμια πρωταθλήτρια του γιο-γιο είναι μία 18χρονη και πρωταθλητής Ευρώπης ένας 75χρονος…

ΣΤΑ καταστήματα παιχνιδιών του Λονδίνου δεν προλαβαίνουν τις παραγγελίες. Το
Toys R Us πουλάει δεκάδες χιλιάδες κομμάτια την εβδομάδα. Το Hamleys έχει
«κλείσει» έναν ολόκληρο όροφο. Ολόκληρη η Αγγλία (αλλά και η Ιταλία, οι
Ηνωμένες Πολιτείες, η Σιγκαπούρη, η Χαβάη, η Ιαπωνία) φαίνεται να έχει πάθει
ψύχωση με το γιο-γιο. Η επτάχρονη Μάνου δίνει μια εξήγηση: «Τα Nintendo δεν
χωράνε στην τσέπη σου, αντίθετα με το γιο-γιο, που επιπλέον δεν χρειάζεται
μπαταρίες και μπορείς να παίζεις μ’ αυτό και στη στάση του λεωφορείου». Ο
δωδεκάχρονος Γκάρυ δίνει τη δική του: «Το γιο-γιο είναι ωραίο γιατί σου
επιτρέπει να κάνεις διάφορα κόλπα. Εγώ παίζω το ασανσέρ, την κούνια του μωρού
και το βαγόνι του τρένου».

Όποια κι αν είναι η εξήγηση της νέας μόδας, το βέβαιο είναι ότι αφού
ανησυχήσαμε επί χρόνια για τη στροφή της νέας γενιάς προς την απρόσωπη
υπερσύγχρονη τεχνολογία, αφού προσπαθήσαμε να πείσουμε τους νέους ότι τα
ηλεκτρονικά παιχνίδια αποξενώνουν και αποβλακώνουν, ξαφνικά τα πράγματα
άλλαξαν. Σαν να γύρισε ο κόσμος τριάντα χρόνια πίσω· ή μάλλον 2.000 χρόνια,
αφού το γιο-γιο χρονολογείται από την αρχαία Ελλάδα. Και παρ’ όλο που υπάρχουν
πολλές διαφορές ανάμεσα στα παλιά και τα καινούργια γιο-γιο (η τιμή των οποίων
κυμαίνεται από 500 δρχ. μέχρι τις 55.000 δρχ. για τα «επαγγελματικά», που
είναι κατασκευασμένα από το αλουμίνιο των αεροπλάνων), οι κανόνες του
παιχνιδιού είναι οι ίδιοι. Τ’ αφήνεις να πέσει και το ξαναμαζεύεις,
προσπαθώντας συνεχώς να βελτιώσεις την τεχνική σου. Άμα θέλεις, το πουλάς ή το
ανταλλάσσεις. Κι άμα έχεις νεύρα, το κάνεις κομμάτια.

Υπάρχει όμως κάτι το αισιόδοξο στην επιστροφή του συγκεκριμένου παιχνιδιού και
όχι, ας πούμε, του θορυβώδους «τάκα-τάκα» (που βλέπει κανείς ακόμη σε μερικά
ελληνικά χωριά). Το γιο-γιο είναι γρήγορο σαν τη ραπ και εύκαμπτο όπως ένας
χορός, αλλά ταυτόχρονα είναι αθόρυβο, διαταξικό, διαφυλετικό, κοινωνικά
αποδεκτό και ειρηνικό. Κι ας είχε χρησιμοποιηθεί ως πρωτόγονο όπλο κατά τον
Μεσαίωνα στις Φιλιππίνες: η λέξη έχει άλλωστε φιλιππινέζικη προέλευση,
προέρχεται από το Tamalog, που σημαίνει «γυρίζει πίσω». Η προηγούμενη φορά που
είχε έλθει στη μόδα ήταν στην Αμερική της δεκαετίας του ’30, όταν ο Μπινγκ
Κρόσμπυ παρηγορούσε τους Αμερικανούς που βρίσκονταν υπό το σοκ της κρίσης με
το εξής τραγουδάκι: «Ποιο είναι το πιο αγαπημένο πράγμα στη γη; Τι είναι αυτό
που γεμίζει την καρδιά μου με κέφι και χαρά; Μα το γιο-γιο μου…».

Πάνω απ’ όλα, το γιο-γιο χρησιμεύει για την εκτόνωση της έντασης και την
αποβολή του στρες.

Κι αν συνδυαστεί με το «χούλα-χουπ» και το τσέρκι, που λέγεται ότι έρχονται κι
αυτά στη μόδα, δίνουν στην εποχή μας ένα ρομαντισμό και μια αθωότητα που τα
χρειαζόμαστε περισσότερο από ποτέ.