ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Λόγια στον άνεμο

ΕΧΩ ΕΝΑΝ φίλο, που έχει έναν φίλο, ο οποίος εργάζεται στο Ταχυδρομείο.
Καθημερινά περνούν από τα χέρια του εκατοντάδες δέματα, γράμματα και κάρτες.
Κάποιες από αυτές δεν έχουν παραλήπτη, γιατί φαίνεται ο αποστολέας, στη
βιασύνη του να τις στείλει, δεν έγραψε τη διεύθυνση. Κι έτσι, οι κάρτες αυτές,
απ’ όλα τα μέρη του κόσμου, με φωτογραφίες από ηλιοβασιλέματα, με πληθωρικές
καλλονές, με γελοιογραφίες ή πίνακες, με μορφές παιδικές ή ιστορικά αξιοθέατα,
μένουν πάντα κάπου στη μέση και συγκεντρώνονται σ’ ένα μέρος όπου δεν τις
διαβάζει κανείς, ξεχασμένες από τον χρόνο, αγνοούμενες επ’ άπειρον…

Δεν φτάνουν ποτέ σ’ αυτόν τον οποίον είχε στο μυαλό του εκείνος που τις
επέλεγε. Δεν πάνε μπρος και δεν πάνε πίσω, μένουν πάντα στο ενδιάμεσο: ένα
μήνυμα γραμμένο βιαστικά, πέντε έξι αράδες με αστεία, χαιρετισμούς και
υποσχέσεις που αιωρούνται στο κενό.

Η κάρτα της Ρόμπιν στον Γιώργο, σταλμένη από τον Άγιο Δομίνικο, δίπλα στην
κάρτα του Γιόχαν που γράφει για ένα ανεκπλήρωτο σχέδιο και για μια βραδιά με
πολλές υποσχέσεις. Το σκίτσο από τη Γουατεμάλα, περίπλοκο, ασαφές και
χιουμοριστικό ­ ένας συγκεκριμενικός κώδικας επικοινωνίας για ανθρώπους με
κοινές αναφορές. Όλα αυτά και πολλά άλλα, δεν θα διαβασθούν ποτέ, κανείς δεν
θα γελάσει με τα αστεία, κανείς δεν θα συγκινηθεί με τις αγαπημένες αναφορές,
κανείς δεν θα καταφύγει στην ανάμνηση του φίλου. Μηνύματα με λόγια και
φωτογραφίες, ασπρόμαυρες λέξεις και πολύχρωμες εικόνες, μπουκάλια στον ωκεανό
χωρίς αποδέκτη. Να μιλούν για εμάς χωρίς εμάς, φράσεις που γράφτηκαν αλλά δεν
θα διαβαστούν ποτέ. Τουλάχιστον από εκείνους για τους οποίους προορίζονταν.
Λόγια στον άνεμο…