Πώς να προστατευτούμε από τους διαρρήκτες

«Τα τελευταία χρόνια στο Λεκανοπέδιο των Αθηνών σε βόρεια και νότια
προάστια, σε αστικές ή μη περιοχές, σε υποβαθμισμένες και όχι, σε
πολυσύχναστες ή ακόμα και σ’ αυτό το κέντρο, παρατηρούνται, καταγράφονται και
εξελίσσονται κλοπές δι’ αναρριχήσεως. Είναι απλά μια μετεξέλιξη της μεθόδου
των παλιών μπουκαδόρων».

Στο περιοδικό «Αστυνομική Επιθεώρηση» του Οκτωβρίου 1996 (από το οποίο και
δανείστηκα την παράγραφο της αρχής), ο υπαστυνόμος Νικόλαος Καραδήμας, που
υπηρετεί στο Α.Τ. Νέας Σμύρνης, σ’ ένα πολύ ενδιαφέρον άρθρο του, με τίτλο
«Διαρρήξεις οικιών δι’ αναρριχήσεως», είχε έγκαιρα επισημάνει το φαινόμενο,
προτείνοντας και τις αντίστοιχες λύσεις, μα ποιος ενεργός πολίτης διαβάζει
τώρα «μπάτσικα» περιοδικά;

Ωστόσο, αν το άρθρο αυτό είχε ευρύτερη αναγνώριση, πολλά θύματα του
καλοκαιριού (που καθώς συνεχίζεται και το φθινόπωρο τα θύματα αυτά συνεχώς
αυξάνουν) θα είχαν καταφέρει κάπως να προστατευθούν.

«Η αναρρίχηση γίνεται κυρίως», γράφει ο Καραδήμας «από τα προτεταμένα σίδερα
που συγκρατούν τέντες (μπράτσα), πέργκολες, λούκια υδρορροών, ενώ πιο σπάνια
και σε ελάχιστες περιπτώσεις χρησιμοποιούν αυτοσχέδιους μηχανισμούς (σχοινί –
γάντζος – θηλιά).

«Οι δράστες είναι άτομα ευέλικτα, όχι σημαντικών μεγεθών και διαστάσεων, αλλά
καλογυμνασμένα και με ικανή μυϊκή δύναμη στα άνω άκρα.

Διαθέτουν αρκετή ευστροφία. Απόδειξη ότι πολλοί παθόντες στις καταθέσεις τους
παραδέχονται ότι ή δεν αντελήφθησαν καθόλου το γεγονός ή το αντελήφθησαν
ύστερα από αρκετό χρονικό διάστημα».

Το σύστημα της αντιπαροχής, που επικράτησε στον τόπο μας τις δεκαετίες
’60-’70, δεν τους προέβλεψε.

Ακόμα και οι υποδοχές για το κονταρόξυλο της σημαίας στα μπαλκόνια, τους διευκολύνουν.

Ελάχιστοι βέβαια έχουν σημαίες και πολύ λιγότεροι τις κρεμούν. Αλλά στη
συνεδρίαση των ενοίκων της πολυκατοικίας που μένω, μετά το τρίτο ντου εντός
μηνός, αποφασίστηκε ομοφώνως η κοπή τους με σιδηροπρίονο.

Κλειδιά αυτοκινήτου με τηλεκοντρόλ, καλό είναι να μη μένουν έκθετα στο σπίτι!
Διότι με αυτά ο αναρριχητής κάνει μια βόλτα στον δρόμο κι εντοπίζει αμάξι στο
οποίο αντιστοιχούν. (Είναι η περίπτωση όπου ήρθε με τα πόδια κι έφυγε με την BMW).

Μια από τις καλύτερες «προστασίες» που αναφέρει στο άκρως διαφωτιστικό άρθρο
του ο Νίκος Καραδήμας είναι και «η ύπαρξη ενός μικρού κατοικίδιου ζώου, του
οποίου ο ύπνος είναι ελαφρότερος του ανθρώπου».

«Οι ώρες που επιλέγουν οι δράστες όντας οι μεταμεσονύκτιες και πρώτες πρωινές
(03.00-05.00) ο κοιμώμενος ένοικος βρίσκεται σε πλήρη ύπνωση και δεν
λαγοκοιμάται. Η δυσκολία αφύπνισής του είναι τέτοιου βαθμού που δεν εξαρτάται
από μικροθορύβους, διότι υποσυνείδητα ο κοιμώμενος ­ αν τυχόν συμβεί αυτό ­
πιθανολογεί ότι βλέπει κάποιον εφιάλτη».

Καθώς οι «κλοπές δι’ αναρριχήσεως αποσκοπούν κυρίως στην αφαίρεση χρημάτων»,
αν διαπιστωθεί ότι «ο τρόπος διαφυγής των είναι ευκολότερος από αυτόν της
αναρρίχησης ­ όπως η ανασφάλιστη είσοδος του διαμερίσματος ­ τότε μπορούν να
πάρουν φεύγοντας και άλλα αντικείμενα».

«Ο τρόπος όμως αυτός διαφυγής από την είσοδο του διαμερίσματος δεν προτιμάται
από τους περισσότερους δράστες διά τον κίνδυνο του εγκλωβισμού τους στην
είσοδο της πολυκατοικίας […].

Προτιμούν να παίρνουν μαζί τους κλειδιά που δεν είναι πολυάριθμα», για να
μπορούν πιο εύκολα να βρίσκουν το κλειδί της εξόδου. (Αρμαθιές κλειδιών
συνήθως τις αποφεύγουν).

Και με ποιους τρόπους μπορεί κανείς στοιχειωδώς να προστατευθεί; «Ερμητικά
κλειστά παράθυρα ούτε καν χάσκοντα», γράφει, «πείρους ασφαλείας, που το κόστος
τους είναι αμελητέο.

Συναγερμός με φωτοκύτταρο, που είναι όμως πολυδάπανος. Με τοποθέτηση
αντικειμένων παράλληλα με την είσοδο ανοικτής μπαλκονόπορτας, που είναι
δυνατόν η μετακίνησή τους να παράγει θόρυβο (π.χ. καλόγηρος ανάρτησης ρούχων)».

(Αν βέβαια προτιμά κανείς να τους αντιληφθεί. Γιατί υπάρχουν κι εκείνοι που θα
επέλεγαν να κάνουν τον κοιμισμένο).

Τα υπόλοιπα που αναφέρει, αφορούν κυρίως τις διωκτικές αρχές. Ωστόσο, μια γάτα
στο σπίτι δεν βλάπτει. Ένα μικρό γατάκι του Θεού που δεν θα επιτεθεί όπως ο
σκύλος.

Η γάτα να ανατριχιάσει το πολύ, να νιαουρίσει, χωρίς να αποκλείεται ότι από τη
μυρωδιά μπορεί αργότερα να αναγνωρίσει τον κλέφτη στο Τμήμα.

Ας σπεύσουμε να πάρουμε όλοι γατούλες, λοιπόν. Μόνο εκείνοι που είναι
αλλεργικοί σ’ αυτό το ζώο να απέχουν. Διότι δεν ξέρω φίλο ή γνωστό που να μην
έχουν «επισκεφτεί» το σπίτι του οι αναρριχητές, μία φορά τουλάχιστον. Και προς
αποφυγήν παρεξηγήσεων, πρέπει να πω ότι σύμφωνα με δικές μου έρευνες (όχι του
υπαστυνόμου) οι καλύτεροι αναρριχητές (από αυτούς που άνετα θα έβρισκαν
δουλειά σ’ ένα τσίρκο, αν δεν ήταν τα περισσότερα εισαγωγής από την Ιταλία)
είναι οι Έλληνες.

Μετά έρχονται οι Αλβανοί και τρίτοι, και καταϊδρωμένοι, οι Ρουμάνοι.